[FONT=comic sans ms,sans-serif]Bir karanlık çağın çocuğuyum ben… Kapkaranlık bir çağın… Gündüzü olmayan bir gecenin esiriyim ve de. Güneşi olmayan bir gökyüzünün…
Hani ayım, yıldızlarım ve güneşim.
Hani yüreğimi ışıtacak, gecelerimi aydınlatacak nurum…
Hani, bana beni anlatacak, beni tanıtacak ve ellerimden tutup en güzele ulaştıracak yol rehberim.
Işıksız atamam oysa ben adımlarımı. Ve gözlerim, göremez ışıksız, adımlarımın yolunu…
Bu yıldız aydınlatamaz karanlıklarımı… Şu ay ve ondan daha büyük şu güneş, hiç biri şifa olamaz derdime…
Kaybolup gidenleri sevmem ki ben… Ve hiç sevemem ki sahte ışıkları. Yanıp-sönen, karanlıkları şirin gösteren, aydınlığa düşman ve de yüreğime azab karanlıkları…
Bir yolculuğa çıkarım sonra içimde. Yüreğimin karanlıklarını ışıtacak bir hidayet ararım. İbrahimi yaşarım sonra günlerimde… İbrahimi ararım. Ve tıpkı onun gibi, yalnızca, yıldızların da, ayın ve güneşin de Rabbine iman ederim. Ve yüzümü bir muvahhid olarak göklerin ve yerin yaratıcısına çeviririm. Gökyüzüne takarım bakışlarımı. Gece ve gündüz gökyüzüyle yaşarım. Ay aramam artık gökyüzünde… Ne güneş, ne de yıldızlar… Bir kavmin dinini terk ederim ve de… Gökyüzünün ötesini göremeyen gözleri terk ederim. Karanlıklarda kalmış yürekleri…
Ve Rabbime hicret ederim ben. O’na giderim… Dünyaya koşarken insanlar, ben cennetlere yol alırım…
Bana imam olur musun İbrahim?
Cennete giden yolda adımlarım, ateşlerde bahçem, İsmail’de teslimiyetim, çöllerde zemzemim, put hanelerde baltam olur musun?
Yüreğimdeki putları kırar mısın İbrahim? Hiçbir iz kalmamacasına teker teker yıkar mısın?
Onların en büyüklerini de yık İbrahim. Bırakma yüreğimde nefsimin hâkimiyetini. Şahit tutma ruhumu sahte ilahlara…
Ve temizle yüreğimi İbrahim. Arındır benliğimi… Bir hicrete hazırla beni…
“Hasbinallahu ve ni’mel vekil”i öğret dilime. Gözlerime ateşin küçüklüğünü göster. Ve atlamayı öğret ateşlerin en derinine…
Yangınlar yüreğimde şimdi, oysa İbrahim. Yangınlar en derinimde. Senin imanın ateşe atlamayı emrederken sana, benim imanım ateşlerde. Yanan benim İbrahim… Yanan bir neslin imanı… Ve alev alan yüreklerimiz İbrahim. Bedenlerimiz bahçesinde gibi görünse de, ruhumuz alevlerde.
Bana dostluğu öğret İbrahim. Rabbine gidişini ve dost seçilişini öğret. İmanından iman kat yüreğime. Teslimiyetinden teslimiyet…
Ve kelimeleri öğret bana İbrahim. Kelimelerin ağırlığını…
İmtihanlarını ne de güzel geçtin öyle. İmtihanları öğret bana. Ve geçişi imtihanlardan, yüz akı ve gönül huzuruyla.
Ve İsmail, İbrahim. Yazmak bile ne kadar ağır oysa. Kalemi bu kadar zor tutarken ben, bıçakları tutmayı öğret bana. Bıçakları bilemeyi ve yatırabilmeyi İsmailleri.
Benim İsmailim ne peki İbrahim?
Yüreğimin yüz yıllık meyvesi ne?
Korkuyorum İbrahim… Zor bir imtihan bu. Ateşlere atılmaktan, yapayalnız bırakılmaktan ve bir hicrete zorlanmaktan çok daha zor.
Ağır bir imtihan bu İbrahim… Bir dostluk sınavı bu. Ateşten daha ateş, bir yürek yangını bu…
Yüreğime bahçesini gönder İbrahim. Yüreğime İsmail’in de Rabbini sevdir. Hem de İsmaili kurban pahasına ve O’ndan başkasına kurban olmama adına…
Tek başına ümmet olmayı öğret bana İbrahim. Kalabalıklar arasında yalnızlığı, ama tek bir Rabb’le olan dostluğu…
Bana imam ol İbrahim… Cennete giden yolda adımlarım ol…alıntı[/FONT]
Hani ayım, yıldızlarım ve güneşim.
Hani yüreğimi ışıtacak, gecelerimi aydınlatacak nurum…
Hani, bana beni anlatacak, beni tanıtacak ve ellerimden tutup en güzele ulaştıracak yol rehberim.
Işıksız atamam oysa ben adımlarımı. Ve gözlerim, göremez ışıksız, adımlarımın yolunu…
Bu yıldız aydınlatamaz karanlıklarımı… Şu ay ve ondan daha büyük şu güneş, hiç biri şifa olamaz derdime…
Kaybolup gidenleri sevmem ki ben… Ve hiç sevemem ki sahte ışıkları. Yanıp-sönen, karanlıkları şirin gösteren, aydınlığa düşman ve de yüreğime azab karanlıkları…
Bir yolculuğa çıkarım sonra içimde. Yüreğimin karanlıklarını ışıtacak bir hidayet ararım. İbrahimi yaşarım sonra günlerimde… İbrahimi ararım. Ve tıpkı onun gibi, yalnızca, yıldızların da, ayın ve güneşin de Rabbine iman ederim. Ve yüzümü bir muvahhid olarak göklerin ve yerin yaratıcısına çeviririm. Gökyüzüne takarım bakışlarımı. Gece ve gündüz gökyüzüyle yaşarım. Ay aramam artık gökyüzünde… Ne güneş, ne de yıldızlar… Bir kavmin dinini terk ederim ve de… Gökyüzünün ötesini göremeyen gözleri terk ederim. Karanlıklarda kalmış yürekleri…
Ve Rabbime hicret ederim ben. O’na giderim… Dünyaya koşarken insanlar, ben cennetlere yol alırım…
Bana imam olur musun İbrahim?
Cennete giden yolda adımlarım, ateşlerde bahçem, İsmail’de teslimiyetim, çöllerde zemzemim, put hanelerde baltam olur musun?
Yüreğimdeki putları kırar mısın İbrahim? Hiçbir iz kalmamacasına teker teker yıkar mısın?
Onların en büyüklerini de yık İbrahim. Bırakma yüreğimde nefsimin hâkimiyetini. Şahit tutma ruhumu sahte ilahlara…
Ve temizle yüreğimi İbrahim. Arındır benliğimi… Bir hicrete hazırla beni…
“Hasbinallahu ve ni’mel vekil”i öğret dilime. Gözlerime ateşin küçüklüğünü göster. Ve atlamayı öğret ateşlerin en derinine…
Yangınlar yüreğimde şimdi, oysa İbrahim. Yangınlar en derinimde. Senin imanın ateşe atlamayı emrederken sana, benim imanım ateşlerde. Yanan benim İbrahim… Yanan bir neslin imanı… Ve alev alan yüreklerimiz İbrahim. Bedenlerimiz bahçesinde gibi görünse de, ruhumuz alevlerde.
Bana dostluğu öğret İbrahim. Rabbine gidişini ve dost seçilişini öğret. İmanından iman kat yüreğime. Teslimiyetinden teslimiyet…
Ve kelimeleri öğret bana İbrahim. Kelimelerin ağırlığını…
İmtihanlarını ne de güzel geçtin öyle. İmtihanları öğret bana. Ve geçişi imtihanlardan, yüz akı ve gönül huzuruyla.
Ve İsmail, İbrahim. Yazmak bile ne kadar ağır oysa. Kalemi bu kadar zor tutarken ben, bıçakları tutmayı öğret bana. Bıçakları bilemeyi ve yatırabilmeyi İsmailleri.
Benim İsmailim ne peki İbrahim?
Yüreğimin yüz yıllık meyvesi ne?
Korkuyorum İbrahim… Zor bir imtihan bu. Ateşlere atılmaktan, yapayalnız bırakılmaktan ve bir hicrete zorlanmaktan çok daha zor.
Ağır bir imtihan bu İbrahim… Bir dostluk sınavı bu. Ateşten daha ateş, bir yürek yangını bu…
Yüreğime bahçesini gönder İbrahim. Yüreğime İsmail’in de Rabbini sevdir. Hem de İsmaili kurban pahasına ve O’ndan başkasına kurban olmama adına…
Tek başına ümmet olmayı öğret bana İbrahim. Kalabalıklar arasında yalnızlığı, ama tek bir Rabb’le olan dostluğu…
Bana imam ol İbrahim… Cennete giden yolda adımlarım ol…alıntı[/FONT]