JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="SaYa" data-source="post: 16704" data-attributes="member: 5">Aşıktı delikanlı. Sevgilisinin isminden başka bir şeybilmediğinden mi, konuşmaya mecali olmadığından mı bilinmez, arkadaşıanlatıyordu onun halini: -Gözleri günlerdir uyku görmedi efendim, diyordu, yemiyor, içmiyor, işigücü, gecesi gündüzü havası suyu o kız oldu sanki. Ne desem kâr etmiyor,son bir çare diye geldik size. Halbuki “sen bir garip çobansın, o padişahınkızı, davul bile dengi dengine” dedim ya, dinlemiyor efendim, ama herhaldeaşkın gözü kördür diye de buna diyorlar, değil mi efendim...İhtiyar adam bu esnada gözlerini dikmiş, iskeletinin üstüne deriden birzırh giydirilmişcesine zayıf, çelimsiz, saçı sakalına karışmış, uzaklaradalıp dalıp giden, gözlerinde aşktan gayrısı kalmayan diğer çobanısüzüyordu. Sonra bir ah çekti, yüzünü nefes almadan konuşmasını sürdürendelikanlıya çevirip tebessüm etti.- Kolay evlat kolay, dedi, çaresizseniz çare sizsiniz. Ve tane taneanlatmaya başladı.İki genç çobanın, çökmek üzere olan bu dağ kulübesinde dertlerine dermanaradıkları ihtiyar adam, aslında padişahın bütün dertlerini paylaştığı, hermeselesini danıştığı bir bilge idi. Yıllar önce padişah kendisini tanıyıpsevdiğinde bir tek şey istemişti ondan; burada yaşamaya devam edecekti vekimsecikler bilmeyecekti kim olduğunu. O günden beri de bu kulübedeyaşıyor, gelen geçene ikram edip, gül alıp gül satıyordu. Padişahın kızınınaşkıyla eriyip muma dönen genç çoban ve yanındaki kadim dostu neredenbilsindi bu garip ihtiyarın padişahın gönlüne sultan olduğunu.Aşık genç, ihtiyar adamın anlattıklarını dinledikten sonra, her şeyinbittiği anda başlayan son ümide sımsıkı sarılanların o saf ve tertemizteslimiyetiyle:- Sahiden bu kadar kolay mı efendim, dedi, yani o mağarada elimde tesbih ,kırk gün Allah dersem sevdiğime kavuşabilir miyim, onunla evlenebilirmiyim?- Evet , dedi bilge, kırk gün o mağarada gece gündüz Allah diyeceksin, kırkgün sonra padişahın kızı senindir.İki dost hemen yola çıktılar, aşık çobanın yüzüne kan, dizlerine derman,yüreğine yeniden can gelmişti. Arkadaşına sarılıp, elinde tespih, gönlündeaşk, yüzünde ümit çiçeklerinden örülme bir tebessüm, mağaranın yolunututtu. Gelir gelmez hiç vakit kaybetmeden diz çöktü, dualar etti, gözlerinikapattı, kalbini padişahın kızına bağladı, eline tesbihini aldı vedudakları kıpırdamaya başladı: Allah, Allah, Allah...Günler günleri padişahın kızının hayaliyle tespih taneleri gibikovalayadursun, mağaranın yakınındaki köyleri bir söylenti çoktan sarmıştı.Herkes birbirine karşı dağdaki mağarada gece gündüz Allah diyen gençtenbahsediyordu. Cami çıkışında ihtiyarlar, çe ş me başında kadınlar, tarladaişçiler, top oynarken çocuklar, herkes onu konuşuyordu:- Şu karşı mağarada bir genç varmış, kendini Allah a adamış, gece gündüzdurmadan Allah diyormuş, Allah Allah ...”Aşık dostunun ne halde olduğunu merak eden genç çoban, mağaraya geldiğindeüç hafta geride kalmıştı bile. Bizimkinin gözleri kapalıydı, dudaklarınında kıpırdamadığını görünce, uyuyakaldı herhalde diye düşündü. Tespihtanelerinin parmaklarının arasında dolaşmaya devam ettiğini görünce de, bunasıl uyku diye sordu kendine. Bu sırada gözlerini açan genç adam ,karşısında arkadaşını görünce, günlerdir yalnızlığıyla paylaştıklarınıbirbiri ardınca anlatmaya başladı: Kırk günün yarıdan fazlası geçmişti, odurmadan Allah diyordu, ama ne padişahın kızı vardı, ne bir haber, ne birümit kırıntısı... Acaba, diyecek oluyor, yutkunuyor, hayır diyor, tespihinebakıyor, bir kalp gibi atan sağ el işaret parmağını sabitlemeye çalışıyor,avuçlarını sıkıyor, gözleri doluyordu. Vedalaştılar. Ay ışığında dostunungözlerine yayılan başkalık dikkatini çekmişti genç çobanın.Aşık çoban yeniden eline tesbihini aldı, gözlerini kapattı, boynunu neyebağlayacağını bilemediği kalbine doğru büktü, dudakları kıpırdamıyorduartık, sustu gece, mağaranın duvarları sustu, tükendi her şey, hiç tükendi,an bitti, sadece bir söz kaldı: Allah...Kırk günün dolmasına üç-beş gün kala, mağaradaki dervişin namı bütün ülkeyisarmış, nihayet sarayın koridorlarında konuşulur olmu ştu. Meselenin aslınımerak eden padişaha, bu insanların bir yerde sürekli kalmadıklarından,bulundukları mekâna bereket getirdiklerinden, ne yapıp-edip bu dervişiülkelerinde yaşamaya ikna etmeleri gerektiğinden uzun uzun bahsettibaşveziri . Ne yapması gerektiğini artık bilen padişah, nasıl yapmasıgerektiğini bilemediği bütün zamanlarda yaptığı gibi, dağ kulübesininyolunu tuttu. Hürmetle diz çöktü bilge ihtiyarın önünde. Derdini anlattı,derman diledi. Sarayının yanına bir saray yaptırmaktan, o dervişi veziriyapmaya, sancak-tuğ vermeye kadar saydığı her şey, bilgenin:- Hünkârım , gönül erleri mala-mülke, makama-mansıba itibar etmezler,demesiyle son buldu.Kaderdi bu, padişahlarla köleleri aynı eteğin önünde diz çöktürür, birininderdini diğerine derman eyler, ikisini de aynı tebessümle bahtiyar ederdi.Güldü ihtiyar:- Neden kerimenizin nikâhını teklif etmiyorsunuz sultanım, dedi. Şaşırmasırası padişaha gelmişti.- Nasıl yani, diyebildi, bu şerefi bize lütfederler mi, kabul ederler mi?Kırkıncı günün güneşi batmak üzereydi genç aşığın mağarasının üstünden...Padişah ve ihtiyar bilge en önde, arkalarında vezirler, onların arkasındahalktan meraklı bir kalabalık ve en arkada da olup bitenlere bir manavermeye çalışan aşık çobanın arkadaşı, mağaraya doğru yürümeye başladılar.Bu arada bizim aşık kendinden öylesine geçmiş, tespihiyle öylesine birolmuştu ki, gelenler içeri girseler ve bir tesbihten başka bir şeybulamasalar şaşırmazlardı.Padişah edepte kusur etmemeye çalışarak içeri girdi, ellerini birbirinebağladı, duyulması güç bir sesle;- Efendim , dedi, sizi ziyarete geldik.Yavaşça başını çevirdi aşık , sonra bütün vücuduyla döndü, gözlerinde enufak bir şaşkınlık emaresi yoktu, sapsarı bir heykel gibiydi. Herkesheyecan içinde. Vezirler, halk, genç çoban, mağara, tespih, sessizlik,duvar... Hatta güneş bile batmaktan vazgeçmiş, kafasını mağaranın içinedoğru uzatarak olan biteni görme telaşındaydı.Padişah meramını anlattı, türlü tekliflerde bulundu. Ne saray, ne vezirlik,ne tuğ ne de sancak, hiç birinde gözü yoktu dervişin.- Efendim , diyebildi en son, sessizce, benim bir kızım var efendim, zat-ıâlinize layık değil belki, ama lütfeder nikâhınıza alırsanız bizi bahtiyaredersiniz...Kırk günlük çile nihayet bitmiş, olmaz denilen olmuştu. İşte aşık maşukunakavuşacak , murad hasıl olacaktı. Bizimkinin arkadaşı sevinçtenağlıyordu. Soru ve cevap sanki bu soru sorulsun, cevabı verilsin diyeyaratılmıştı. Sessizlik ilk defa bağırmak, haykırmak istiyordu ve bütüngözler genç adamdaydı.Usulca doğruldu oturduğu yerden, etrafını şöyle bir süzdükten sonra,gözlerini padişahın gözlerine dikti, sarhoş gibiydi. Kendinden emin birifadeyle:- Hayır , dedi, kızınızı istemiyorum.Birden ortalığı bir sessizlik kaplayıverdi. Padişah mahzundu, halk hayretiçindeydi, vezirler şaşkınlıkla birbirine bakıyor, bilge tebessüm ediyordu.Aşık çobanın genç arkadaşı yaşlı gözlerini silip, birden ileri atılarakbozdu sessizliği. Dostunun yanına geldi, kulağına eğilip:- Sen ne yapıyorsun, dedi, kırk gündür bu çileyi ne diye çektin sen, neyireddettiğinin farkında mısın?Güldü aşık çoban gözleriyle ihtiyar bilgeyi arayarak:-Dostum, dedi, ben kırk gün padişahın kızı için Allah dedim, Allahpadişahla vezirlerini ayağıma getirdi. Ya bir de Allah için Allahdeseydim... Dil susmuş yürekler konuşuyordu.alıntı</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)