JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Ali Said" data-source="post: 114895" data-attributes="member: 8283"><img src="http://www.mesepalamudu.com/Ortamimiz/bahce-doga46.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />        Bir kitap niçin yazılır? Elbette okunması için        Peki, bir resim niçin yapılır? Elbette temaşa edilmesi için        Ya da bir sergi niçin açılır? Elbette seyirciler için        O halde diyebiliriz ki, okunmayacak bir kitabı yazmak, temaşa  edilmeyecek bir resmi yapmak ve seyircisi olmayacak bir sergiyi açmak abestir ve  hikmetsizliktir.        Peki, şimdi sorsak; Son derece hikmet sahibi bir zatı görseniz ki, bir  kitap yazmış, acaba o kitabın okunacak olmasından şüphe eder misiniz? Elbette ki  hayır! Çünkü o zatın hikmeti, okunmayacak bir kitabın yazılmasına müsaade  etmemektedir. Madem kitabı yazmıştır, o halde elbette onu okutacaktır.        Ya da son derece hikmet sahibi bir zatı görseniz ki, mükemmel bir  resim yapmış, acaba bu resmin başkaları tarafından temaşa edilecek olmasından  hiç şüphe eder misiniz? Elbette hayır! Çünkü bu zatın son derece hikmet sahibi  olması, temaşa edilmeyecek bir resmi yapmasına müsaade etmemektedir. Madem  yapmıştır, elbette temaşa ettirecektir.        Ya da son derece hikmet sahibi olan bir zat bir sergi açsa, hiç mümkün  müdür ki, bu sergiyi seyircisiz bıraksın? Elbette bırakmaz. Çünkü sergi  seyirciler için, orada tenezzüh edecek olanlar için kurulur. Onlar olmadan  serginin bir kıymeti yoktur. Ve onlar olmazsa, bu sergilerin açılması ve bu  çarşıların kurulması abesle iştigaldir. Elbette o zatın hikmeti böyle abesle  iştigaline müsaade etmeyecektir.        O halde bütün bu mütalaalardan şu neticeye varabiliriz ki;        - Hikmetli bir zatın yazdığı kitap, mütalaa edicilerin,        - Yaptığı resim, temaşa edicilerin,        - Ve açtığı sergi de seyircilerin varlığını gerektirir ve iktiza  eder.         Aynen bunun gibi bu dünya ve şu âlem dahi hikmetle yazılmış bir  kitaptır. Sanatla yapılmış bir resimdir. Misafirlerin yolları üzerinde kurulmuş  bir çarşı ve seyirciler için açılmış bir sergidir.        Elbette bu âlem kitabını okuyacak, mütalaa edecek ve manalarını  tefekkür edecek varlıklara ihtiyaç vardır. Mesela şimdi beraber bir çiçek  kitabını okuyalım. Bakalım onun kâtibi onda neler yazmış, hangi isimlerini  tecelli ettirmiş:        - Bir çiçek topraktan çıkması ile Allah’ın “Bais” ismine,        - Çekirdeği yarmasıyla “Falik” ismine,        - Rengârenk boyanmasıyla “Mülevvin” ismine,        - Süslenmesiyle “Müzeyyin” ismine,        - Bir derece hayata sahip olmasıyla “Muhyi” ismine,        - Şekliyle “Musavvir ve Bâri” isimlerine,        - Beslenmesiyle “Rezzak, Rahman, Kerim, Mün’im, Mukît gibi  isimlere,        - Diğer emsali çiçeklere benzemesiyle “Vahid, Ehad, Ferd” gibi  isimlere,        - Yaratılmasıyla “Hâlik” ismine,        - Ölümüyle “Mümit” ismine,        - Birçok menfaatin kendisine takılmasıyla “Hakîm” ismine,        - Temizliği ile “Kuddûs” ismine ve saymakla bitiremeyeceğimiz onlarca  isme mazhardır.        Yani bir çiçek kitabında böyle onlarca isim yazılmıştır. Adeta o  kitap, Esma-ül Hüsna’nın bir kasidesi hükmündedir. Hangi satırına, hangi  kelimesine baksanız bir ismin yazılı olduğunu görürsünüz.        Peki, kaidemiz neydi?        Kaidemiz şuydu: Bir kitap okunmak için yazılır. Okuyucusu olmayan bir  kitabı yazmak abestir ve hikmetsizliktir. Madem her kitap okunmak, mütalaa  edilmek ve tefekkür için yazılır, o halde hikmetle yazılmış bu çiçek kitabını  kim okuyacak, kim mütalaa edecek ve onda yazılmış olan ilahi isimleri kim  tefekkür edecek?        İnsanlar ve cinlerin bu vazifeyi hakkıyla yapamadıkları ve  yapamayacakları aşikârdır. Bir de denizlerin dibinde, toprağın içinde ve  semavatın kandillerinde yazılan kitapları düşünün! İns ve cinnin nazarları bile  oralara ulaşamaz. Nerede kaldı oralarda yazılmış kitapları okusun, mütalaa ve  tefekkür etsin!        O halde meleklerin varlığını inkâr edebilmek için:        1- Hâşâ binler defa hâşâ! Allahın hikmetini inkâr etmek ve Allahın  –hâşâ- abesle iştigal ettiğini kabul etmek gerekir. Bu kabul edildiğinde ise,  her biri binlerce hikmetle yaratılmış olan şu mahlûklar ve menba-ı hikmet olan  şu kâinat, parmaklarını bu kişinin gözüne sokar, kör olası gözünü çıkarır.        2- Âlemdeki kitapları inkâr etmek gerekir. Çünkü kitap olmazsa, okumak  ve tefekkür vazifesi de olmaz. Yani meleklerin varlığına ihtiyaç kalmaz. Bu ise,  bu kâinatı ve içindeki eşyayı inkâr etmek ve kendi vücuduyla beraber her şeyin  hayal olduğunu kabul etmekle mümkündür. Bunu kabul etmek de insanın, aklını  başından atmadığı müddetçe mümkün değildir.O halde geriye tek seçenek  kalıyor ki, o da; Yazılan bu hadsiz kitabı okuyacak, mütalaa edecek ve onlardaki  manayı tefekkür edecek meleklerin ve ruhanilerin varlığını kabul etmektir. Bu,  kitapların vücudu kadar kat’idir ve kesindir.        Âlemin kendisi ve içindeki her bir eşya bir cihette kitap olup,  okuyucular ve tefekkür edicileri istediği gibi, diğer bir cihetten de her şey,  sanatla yapılmış bir resimdir ve bir tablodur. İşte kuşlara bakın! Nasıl farklı  farklı renklerde boyanmış. Bazen bir kuşa 7-8 farklı renk vurulmuş. İşte  kelebeklere bakın! Nasıl da ziynetlendirilmiş ve süslendirilmiş. İşte ağaçlar!  Nasıl da hepsi çiçeklerle, yapraklarla ve meyvelerle güzelleştirilmiş. Bunları  gördükten sonra hiç meleklerin varlığında şüphe edilebilir mi?        Basit bir resim bile seyir ve temaşa edeceklerin varlığını isterse ve  temaşa edenler olmadığında o resmin yapılması abes olursa, hiç mümkün müdür ki,  şu son derece sanatlı resimler hükmünde olan âlem ve içindeki eşya, seyircilerin  ve temaşa edicilerin vücudunu istemesin! Elbette isteyecek.        Peki, bu vazifeyi insanların ve cinlerin hakkıyla yaptığını söylemek  mümkün müdür? Nerede! Bırakın insanların gözü önündeki resimleri temaşa  etmesini, ilk önce insanlar bu kâinatın kaçta kaçını görebiliyorlar ki temaşa  vazifesini hakkıyla yerine getirebilsinler. Zaten gördüklerini de gaflet  sebebiyle seyredemiyorlar. O halde bu müstesna resimleri ve sanat eserlerini  daima seyredecek ve temaşa edecek varlıklara ihtiyaç yok mudur? Elbette vardır  ki, bunlar da melekler ve ruhanilerdir.        Madem bir resim temaşa edilmesi için çizilir ve temaşa eden olmaksızın  bir resmi çizmek hikmete uygun değildir. Herhalde Allah ta çizmiş olduğu bunca  resmi seyircisiz bırakmayacak ve onları meleklere seyrettirecektir. Bunu inkâr  edebilmek için:        1- Âlemdeki bu resimleri ve sanat eserlerini inkâr etmek,        2- Ya da bu sanat eserlerinin sahibi olan Allah’ı –hâşâ-  hikmetsizlikle itham etmek gerekir ki, bu iki şık ta mümkün değildir.        O halde geriye tek bir şık kalıyor ki, o da; Bu âlemdeki her bir  eşyayı böyle müstesna bir sanat eseri hükmünde yapan Allah-u Teâlâ, elbette bu  resimleri temaşa edip, “maşallah, bârekallah, ne güzel yapılmış” diyerek  kendisini ve sanatını takdir edecek, tahsin edecek varlıkları yaratacaktır. Zira  yaratılışın en yüce gayesi budur. Bu vazifeyi yapacak olanlarda meleklerden ve  ruhanilerden başkası değildir.        Âleme bir kitap nazarıyla baktığımızda, nasıl onu okuyup mütalaa  edecek ve ondaki manaları tefekkür edecek meleklerin varlığı lazımdır. Ve yine  âleme sanatlı bir resim gözüyle baktığımızda, nasıl o resmi temaşa edip,  sanatkârını takdir ve tahsin edecek meleklerin varlığı gerekmektedir. Aynen  bunun gibi, bu âleme bir çarşı ve sanat eserlerinin bir sergisi gözüyle  baktığımızda da bu çarşıyı şenlendirecek ve bu sergide seyir ve gezinti yapacak  meleklerin varlığı gerekmektedir.        Sözün özü: Allah-u Teâlâ’nın bu kâinatı had ve hesaba gelmeyen ince  sanatlarla, mükemmel tezyinatla, manidar güzelliklerle ve hikmetli nakışlarla  süslendirmesi, apaçık bir şekilde tefekkür edicilerin, beğenip takdir edicilerin  nazarlarını ister, vücutlarını talep eder.         Evet, nasıl ki, güzellik bir âşık ister, öyle de, şu nihayetsiz güzel  sanat dahi, âşıkları olan melaike ve ruhanilerin varlığını ister. Madem bu  nihayetsiz sanat eserleri nihayetsiz bir tefekkürü ve ibadeti istiyor. İnsanlar  ve cinler ise şu nihayetsiz vazifeye, sonsuz tefekküre, geniş ibadete ve şu  hikmetli nezarete karşı milyondan birisini ancak yapabiliyor. O halde bu  nihayetsiz ve çok çeşitli olan vazifelere ve ibadete, nihayetsiz meleklerin  nevileri lazımdır ki, büyük bir mescid hükmünde olan şu kâinatın safları onlarla  doldurulsun ve şenlendirilsin.Evet, şu kâinatın her bir yerinde meleklerden  ve ruhanilerden birer taife, tefekkür ve diğer ibadetlerle vazifelenmiş olarak  bulunurlar. İzn-i ilahi ile bu âlemi seyredip, tefekkür ederler. İnsan ve  cinlerin yapamadığı birçok vazifeyi yaparlar.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)