JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Garib" data-source="post: 30918" data-attributes="member: 1249">KEMALÂTI KAZANDIRAN MÜBAREZE  KANUNU Evet hizbullah ile hizbüşşeytan arasında cereyan eden  mübareze kanunu hakkında Bediüzzaman Hazretleri şöyle  diyor: «İnsan nev’inde o kanun-u  mübarezeyi daha acip bir şekle  getirip, bütün terakkiyât-ı insaniyeye  medar bir mücahede kapısını açıp, hizbullaha karşı meydana çıkabilmek için  hizbüşşeytana bazı cihazat vermiş. İşte bu sırr-ı dakik içindir ki, enbiyalar  çok defa ehl-i dalâlete karşı mağlûp oluyor. Ve gayet zaaf ve aczde olan  dalâlet ehli, mânen gayet kuvvetli olan ehl-i hakka muvakkaten galip oluyorlar  ve mukavemet ediyorlar. » (Lem'alar sh: 80) Yine aynı mânâda müslümanların tekâmülüne  sebep olan fakat  zahiren ehl-i vicdanı  ağlatacak bir hadise olarak görünen diğer bir fitnenin hikmetini göstermekle  ehl-i hamiyeti rahatlatan ve yeise düşürmeyen Bediüzzaman Hazretlerinin ibretli  bir izahı da şöyle: «Eğer denilse: “Mübarek İslâmiyet ve  nuranî Asr‑ı Saadetin başına  gelen o dehşetli, kanlı fitnenin hikmeti ve veçh-i rahmeti nedir? Çünkü onlar  kahra lâyık değildiler.” Elcevap: Nasıl ki baharda dehşetli yağmurlu bir fırtına, her  taife-i nebâtâtın, tohumların, ağaçların istidatlarını tahrik eder, inkişaf  ettirir; herbiri kendine mahsus çiçek açar, fıtrî birer vazife başına geçer.  Öyle de, Sahabe ve  Tâbiînin başına gelen fitne dahi, çekirdekler hükmündeki  muhtelif ayrı ayrı istidatları tahrik edip kamçıladı. “İslâmiyet tehlikededir,  yangın var!” diye her taifeyi korkuttu, İslâmiyetin hıfzına koşturdu.  Herbiri, kendi istidadına  göre, câmia-i İslâmiyetin kesretli ve muhtelif vazifelerinden bir vazifeyi  omuzuna aldı, kemâl-i ciddiyetle çalıştı. Bir kısmı hadislerin muhafazasına,  bir kısmı şeriatın muhafazasına, bir kısmı hakaik-ı îmâniyenin muhafazasına,  bir kısmı Kur’ân’ın muhafazasına çalıştı, ve hâkezâ, herbir taife bir hizmete  girdi. Vezâif-i İslâmiyette hummâlı bir surette sa’y ettiler. Muhtelif renklerde  çok çiçekler açıldı. Pek geniş olan âlem-i İslâmiyetin aktârına, o fırtına ile  tohumlar atıldı, yarı yeri gülistana çevirdi. Fakat, maatteessüf, o güller ve  gülistan içinde, ehl-i bid’a fırkalarının dikenleri dahi  çıktı. Güya dest-i kudret, celâlle o asrı  çalkaladı, şiddetle tahrik edip çevirdi, ehl-i himmeti gayrete getirip  elektriklendirdi. O hareketten gelen bir kuvve-i anilmerkeziyye ile,  pek çok münevver müçtehidleri ve nuranî muhaddisleri, kudsî hafızları,  asfiyaları, aktabları âlem-i İslâmın aktârına uçurdu, hicret ettirdi. Şarktan garba kadar ehl-i İslâmı  heyecana getirip,   Kur’ân’ın hazinelerinden istifade için gözlerini açtırdı.» (Mektubat: sh: 100) Bazen mağlubiyet, hakaik-i Kur'aniyenin kıymet ve ehemmiyetini  anlamaya vesile olduğunu beyan eden yarı manzum bir yazıda şöyle  deniliyor: «Dördüncü nokta  şudur: Bir hak bilkuvve kalmış. Yahut kuvvetsiz  kalmış. Ya mahlûttur, hem mahşuş. Ona da bir inkişaf, ya bir taze kuvvet vermek  lâzım gelmiştir. Mühezzep ve müzehhep yapmak için muvakkat,  bâtıl ona musallat. Tâ ki sebike-i hak ne miktar lüzum  vardır, Tâ mahz ve hâlis çıksın mebâdide, dünyada  bâtıl etse galebe, fakat kazanmaz harbi. “Âkıbetü’l-müttakîn”  ona vurur bir darbe. İşte, bâtıl mağlûptur. “El-hakku ya’lû”  sırrı onu çarpar ikaba. İşte hak da galiptir.» (Sözler sh:  726) Bu izahlardan açıkça görülüyor ki; Şer  görünen hadiselerin arkasında  çok hikmetler gizlidir. O hikmetlere bakarak düşünmeli, şevk ve gayreti  artırmalı ve İlâhî imtihanı kazanmalıdır. İSTİKBALDE KUR'AN  HÜKMEDECEK Yine Bediüzzaman Hazretleri  diyor: «Ben bu zaman ve zeminde, beşerin hayat-ı  içtimaiye medresesinde ders aldım ve bildim ki: Ecnebîler, Avrupalılar terakkide  istikbale uçmalarıyla beraber; bizi maddî cihette kurun-u vustâda durduran ve  tevkif eden, altı tane hastalıktır.  O hastalıklar da bunlardır: Birincisi: Ye’sin, ümitsizliğin içimizde hayat bulup  dirilmesi. İkincisi: Sıdkın hayat-ı içtimaiye-i siyasiyede  ölmesi. Üçüncüsü: Adâvete muhabbet. Dördüncüsü: Ehl-i imanı birbirine bağlayan nuranî rabıtaları  bilmemek. Beşincisi: Çeşit çeşit sarî hastalıklar gibi intişar eden istibdat. Altıncısı: Menfaat-i şahsiyesine himmeti  hasretmek. Bu altı dehşetli hastalığın ilâcını da, bir  tıp fakültesi hükmünde, hayat-ı içtimaiyemize, eczahane-i Kur’âniye’den ders aldığım “altı  kelime” ile beyan ediyorum. Mualecenin esasları onları  biliyorum. BİRİNCİ KELİME:“El-emel.” Yani, rahmet-i İlâhiyeye kuvvetli ümit  beslemek. Evet, ben kendi hesabıma aldığım dersime  binaen, ey İslâm cemaati, müjde veriyorum ki: Şimdiki âlem-i İslâmın saadet-i  dünyeviyesi, bâhusus Osmanlıların saadeti ve bilhassa İslâmın terakkisi onların intibahıyla olan Arabın  saadetinin fecr-i sadıkının emâreleri inkişafa başlıyor.  Ve saadet güneşinin de çıkması yakınlaşmış. Ye’sin burnunun rağmına olarakben dünyaya işittirecek derecede kanaat-i kat’iyemle  derim: İstikbal, yalnız ve yalnız İslâmiyetin olacak. Ve  hâkim, hakaik-i Kur’âniye ve imaniye olacak.» (Hutbe-i Şamiye sh: 19) «S – Acaba kâinatta, şu meclis-i âli-i  İslâm, şu sergerdan küre şehrinde bir intizamı daha bulamayacak  mıdır? C – İman ederim ki, umum âlem-i İslâm, millet-i insaniyede ve  Âdem kavminde bir meclis‑i meb’usan-ı mukaddese hükmüne  geçecektir. Selef ve  halef, asırlar üzerinde birbirine bakıp mabeynlerinde bir encümen-i şûra teşkil  edeceklerdir. Fakat, birinci kısım olan ihtiyar babalar, sâkitane ve  sitayişkârane dinleyeceklerdir.» (Münazarat sh: 80) Bediüzzaman Hazretleri manevî bir âlemde  muhteşem bir meclisin suallerine verdiği cevabını anlatırken  diyorki: «1335 senesi Eylül’ünde, dehrin  hadisatının verdiği yeisle, şiddetle muztarip idim. Şu kesif zulmet içinde bir  nur arıyordum. Mânen rüya olan yakazada bulamadım. Hakikaten yakaza olan rüya-yı sâdıkada bir  ziya gördüm. Tafsilâtı terk ile, yalnız bana söylettirilmiş noktaları  kaydedeceğim. Şöyle ki: Bir Cuma gecesinde nevm ile âlem-i misale  girdim. Biri geldi, dedi: “Mukadderat-ı İslâm için  teşekkül eden bir meclis-i muhteşem seni istiyor.” Gittim, gördüm ki, münevver, emsalini  dünyada görmediğim, Selef-i Salihînden ve a’sârın meb’uslarından her asrın meb’usları  içinde bulunur bir meclis gördüm. Hicap edip kapıda durdum. Onlardan bir zat  dedi ki: “Ey felâket, helâket asrının adamı, senin de reyin  var. Fikrini beyan et.” Ayakta durup dedim: “Sorun, cevap  vereyim.” Biri dedi: “Bu mağlûbiyetin neticesi ne  olacak; galibiyette ne olurdu?” Dedim: “Musibet şerr-i mahz olmadığı için,  bazan saadette felâket olduğu gibi, felâketten dahi saadet çıkar. Eskiden beri  i’lâ-yı kelimetullah ve beka-yı istiklâliyet-i İslâm için,  farz-ı kifaye-i cihadı deruhte ile kendini yekvücut olan âlem-i İslâma fedaya  vazifedar ve hilâfete bayraktar görmüş olan  bu devlet-i İslâmiyenin felâketi, âlem-i  İslâmın saadet-i müstakbelesiyle telâfi edilecektir. Zira, şu musibet,  maye-i hayatımız ve âb‑ı hayatımız olan uhuvvet-i İslâmiyenin inkişaf ve ihtizazını hârikulâde tacil etti.»  (Tarihçe-i Hayat sh: 130) Devam eden yazının bir kısmında da şu  müjdeyi verir: «“Şark husumeti, İslâm inkişafını boğuyordu; zâil oldu ve  olmalı. Garp  husumeti, İslâmın ittihadına,  uhuvvetin inkişafına en müessir sebeptir; bâki kalmalı.” Birden o meclisten tasdik emareleri  tezahür etti. Dediler: “Evet, ümitvar olunuz. Şu istikbal  inkılâbı içinde, en yüksek gür sada İslâmın sadası olacaktır!”»  (Tarihçe-i Hayat sh: 133)  «Baktım, meclis istihsan etti. Heyecanımdan  uyandım. Terli, elpençe yatakta oturmuş, kendimi buldum. O gece böyle geçti.»  (Tarihçe-i Hayat sh: 134) «Evet, bakınız, zaman hatt-ı müstakim  üzerine hareket etmiyor ki, mebde ve müntehâsı birbirinden uzaklaşsın. Belki  küre-i arzın hareketi gibi bir daire içinde dönüyor. Bazan terakki içinde yaz ve  bahar mevsimi gösterir. Bazan tedennî içinde kış ve fırtına mevsimini gösterir.  Her kıştan sonra bir  bahar, her geceden sonra bir sabah olduğu gibi, nev-i  beşerin dahi bir sabahı, bir baharı olacak inşaallah. Hakikat-i İslâmiyenin  güneşiyle, sulh-u umumî dairesinde hakikî medeniyeti görmeyi rahmet-i İlâhiyeden  bekleyebilirsiniz.» (Hutbe-i  Şamiye sh: 37) İşte Bediüzzaman Hazretleri ve hakiki  talebeleri her müşkilat karşısında ümitsizliğe düşmemiş,  Allaha tevekkül ederek sarsılmamış ve din uğrunda çekilen meşakkatlerin çok  sevaplı olduğu ve bu şevkli ve gayretli faaliyet, ebedi manzaralar olarak  ahirette ebedi gösterileceği hakikatına istinaden çilekeşliği İlâhî bir ni'met  bilmişlerdir. Hem dindarlara yapılan  tazyikat, âlem-i İslâmın uyanmasına ve birleşmesine en ehemmiyetli  sebeptir.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)