JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Ali Said" data-source="post: 123339" data-attributes="member: 8283"><img src="http://bediuzzaman_saidnursi.sitemynet.com/mynet_resimlerim/ustad7.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />ÇOCUKLUK YILLARI  “Bitlis vilâyetine tâbi Nurs köyünde doğan ben,  dokuz yaşından beri şefkatli vâlidemi görmediğimden sohbetinde bulunamadım. O  hürmetli muhabbetten mahrum kaldığım ve üç hemşiremi de onbeş yaşımdan sonra  göremedim.  Ömrümde mücerred kaldığımdan dünyada çocuklarım  olmamasından, çocuklara karşı şefkatkârane zevklerinden, memnuniyetlerinden de  mahrum kaldığım ile beraber bu noksaniyeti hissetmiyordum.”   ***  “Eski zamanda, dağdağalı hayatımda hakkımda acib  havadisler peder ve vâlideme ihbar ediliyordu. “Sizin oğlunuz öldü veya vuruldu  veya hapse girdi” gibi fena haberleri babam işittikçe, keyifleniyordu,  gülüyordu. Derdi: “Mâşâallah, oğlum yine bir ehemmiyetli iş, bir kahramanlık  göstermiştir ki, herkes ondan bahsediyor.” Vâlidem ise, onun süruruna karşı  şiddetle ağlıyordu. Sonra zaman, babamın haklı olduğunu çok defa  gösteriyordu.”  ***  “Ben on yaşında iken, büyük bir iftihar, hattâ  bazan temeddüh suretinde bir haletim vardı; istemediğim halde pek büyük bir iş  ve büyük bir kahramanlık tavrını takınıyordum. Kendi kendime der idim: Senin beş  para kıymetin yok. Bu temeddühkârane hususan cesarette çok fazla gösterişin ne  içindir? Bilmiyordum, hayret içinde idim. Bir-iki aydır o hayrete cevab verildi  ki; Risâle-i Nur, kabl-el vuku’ kendini ihsas ediyordu. Sen âdi odun parçası  gibi bir çekirdek iken, o firdevs salkımlarını bilfiil kendi malın gibi hiss-i  kabl-el vuku’ ile hissedip hodfüruşluk ederdin.  Bizim Nurs köyümüz ise; hem eski talebelerim, hem  hemşehrilerim biliyorlar ki; bizim köyümüz, fevkalâde gösteriş ve cesarette  ileri göstermek için temeddühü çok severdiler, güya büyük bir memleketi fetheder  gibi kahramanane bir tavır almak istiyordular. Ben hem kendime, hem onlara çok  hayret ederdim. Şimdi hakikî bir ihtar ile bildim ki: O masum Nurslu insanlar,  Nurs Karyesi Risâle-i Nur’un nuruyla büyük bir iftihar kazanacak; o vilâyetin,  nahiyenin ismini işitmeyen, Nurs Köyü’nü ehemmiyetle tanıyacak diye bir hiss-i  kabl-el vuku’ ile o nimet-i İlahiyeye karşı teşekkürlerini temeddüh suretinde  göstermişler.”   EN  ESASLI  DERSİ   ANNESİNDEN ALMASI  “Ben bu seksen sene ömrümde, seksen bin  zâtlardan ders aldığım halde, kasem ediyorum ki; en esaslı ve sarsılmaz ve her  vakit bana dersini tazeler gibi merhum vâlidemden aldığım telkinat ve manevî  derslerdir ki; o dersler fıtratımda, âdeta maddî vücudumda çekirdekler hükmünde  yerleşmiş. Sair derslerim o çekirdekler üzerine bina edildiğini, aynen  görüyorum. Demek bir yaşımdaki fıtratıma ve ruhuma, merhum vâlidemin ders ve  telkinatını, şimdi bu seksen yaşımdaki gördüğüm büyük hakikatler içinde birer  çekirdek-i esasiye müşahede ediyorum.”   MEVLÂNA HÂLİD BAĞDADİ HAZRETLERİNDEN    MANEN İCAZET ALMASI   “Eski zamanda, ondört yaşında iken icazet almanın  alâmeti olan üstad tarafından sarık sardırmak, bir cübbe bana giydirmek  vaziyetine mâniler bulundu. Yaşımın küçüklüğüyle, memleketimizde büyük hocalara  mahsus kisveyi giymek yakışmadığı...  O zamanda büyük âlimler, bana karşı üstadlık  vaziyeti değil, ya rakib veyahut teslimiyet derecesine girdikleri için, bana  cübbe giydirecek ve üstadlık vaziyetini alacak kendilerine güvenenler bulunmadı.  Ve evliya-yı azîmeden dört-beş zâtın vefat etmeleri cihetinde, ellialtı senedir  icazetin zahir alâmeti olan cübbeyi giymek ve bir üstadın elini öpmek,  üstadlığını kabul etmek hakkımı bugünlerde, yüz senelik bir mesafede Hazret-i  Mevlâna Zülcenaheyn Hâlid Ziyaeddin kendi cübbesini, o cübbeye sarılan bir sarık  ile pek garib bir tarzda bana giydirmek için gönderdiğini bazı emarelerle bana  kanaat geldi. Ben de o mübarek ve yüz yaşında cübbeyi giyiyorum. Cenab-ı Hakk’a  yüzbinler şükrediyorum.”   İLK İSTANBULA GELİŞİ  “Talebe hayatımda rastgelen âlimlerle mücadele  ederek ilmî münakaşalarla karşıma çıkanları inâyet-i İlahiye ile mağlub ede ede  İstanbul’a kadar geldim. İstanbul’da bu âfetli şöhret içinde mücadele ederek  nihâyet rakiblerimin ifsadatıyla merhum Sultan Abdülhamid’in emriyle tımarhaneye  kadar sürüklendim. Hürriyet ilânıyla ve 31 Mart Vak’asındaki hizmetlerimle  İttihad ve Terakki hükûmetinin nazar-ı dikkatini celbettim. Câmi-ül Ezher gibi  Medreset-üz Zehra namında bir İslâm üniversitesinin Van’da açılması teklifi ile  karşılaştım. Hattâ temelini attım…”   ŞAM’A GİDİŞİ  “Kırk sene evvel Şam’daki Câmi-i Emevî’de Şam  ülemasının ısrarıyla içinde yüz ehl-i ilim bulunan onbin âdeme yakın bir azîm  cemaate verilen bu Arabî ders Risâlesindeki hakikatları bir hiss-i kabl-el vuku’  ile Eski Said hissetmiş, kemal-i kat’iyetle müjdeler vermiş ve pek yakın bir  zamanda o hakikatlar görünecek zannetmiş. Halbuki iki harb-i umumî ve yirmibeş  sene devam eden bir istibdad-ı mutlak, o hiss-i kabl-el vukuun kırk elli sene  te’hirine sebeb olmuş ve şimdi o zamandaki verdiği haberlerin aynen tezahürleri  âlem-i İslâmiyette başlamış.”  “Bu Hutbe-i Şamiye; İslâm Âleminin içinde  bulunduğu maddî manevî hastalıkların nelerden ibaret bulunduğunu, felâket ve  esarete hangi sebeblerden dolayı mâruz kaldıklarını bildiren; ve buna karşı  çare-i halâs gösteren; ve bundan sonra, İslâmiyetin zemin yüzünde maddî-manevî  en yüksek terakkiyi göstereceğini, İslâmî medeniyetin kemal-i haşmetle meydana  geleceğini ve zemin yüzünü pisliklerden temizliyeceğini delâil-i akliye ile  isbat eden, müjde veren çok kıymetdar, bütün müslümanlara, hattâ insanlığa şamil  bir dersdir, bir hutbedir.”  MEDRESET-ÜZ ZEHRA  PROJESİ  Câmi-ül Ezher’in kızkardeşi olan, Medreset-üz  Zehra namıyla dâr-ül fünunu mutazammın pek âlî bir medresenin, Kürdistan’ın  merkezi hükmünde olan Bitlis’te ve iki refikasıyla Bitlis’in iki cenahı olan Van  ve Diyarbekir’de tesisini isteriz. Emin olunuz biz Kürdler başkalara  benzemiyoruz. Yakînen biliyoruz ki, içtimaî hayatımız Türklerin hayat ve  saadetinden neş’et eder.   MİLİS KUMANDANI   OLARAK BİRİNCİ CİHAN HARBİNDE CİHAD  ETMESİ  Eski Harb-i Umumî’de Pasinler Cephesinde şehid  merhum Molla Habib’le beraber Rusya’ya hücum niyetiyle gidiyorduk. Onların  topçuları bir-iki dakika fasıla ile bize üç top güllesi atıyordu. Üç gülle tam  başımızın iki metre üstünden geçip, arkada dere içine saklanan askerimiz  görünmedikleri halde geri kaçtılar. Tecrübe için dedim: “Molla Habib ne dersin,  ben bu gâvurun güllesine gizlenmeyeceğim.” O da dedi: “Ben de senin arkandan  çekilmeyeceğim.” İkinci top güllesi pek yakınımızda düştü. Hıfz-ı İlahî bizi  muhafaza ettiğine kanaatle Molla Habib’e dedim:  “Haydi ileri! Gâvurun top güllesi bizi öldüremez.  Geri çekilmeye tenezzül etmeyeceğiz.” dedim.  Hem Bitlis muhasarasında ve avcı hattında Rus’un  üç güllesi öldürecek yerime isabet etti. Biri de şalvarımı delip iki ayağımın  arasından geçip o tehlikeli vaziyette sipere oturmaya tenezzül etmemek bir  halet-i ruhiye taşıdığımdan, arkadan Kumandan Kel Ali, Vali Memduh Bey  işittiler. “Aman çekilsin veya sipere otursun!” dedikleri halde; “Bu gâvurun  gülleleri bizi öldürmeyecek” dediğim ve hiçbir ihtiyat ve tedbire ehemmiyet  vermeyerek o gençlik zamanında o zevkli hayatımın muhafazasına çalışmadığım  halde…   HARP ESNASINDA   İŞARATÜ’L-İ’CAZ ADLI ARAPÇA ESERİNİ  YAZMASI    (Bir şey tamamıyla elde edilemediği takdirde o  şeyi tamamıyla terketmek caiz değildir.) kaidesine binaen, acz ve kusurumla  beraber; Kur’ânın bazı hakikatlarıyla, nazmındaki i’cazına dair bazı işaretleri  tek başıma kaydetmeye başladım. Fakat Birinci Harb-i Umumî’nin patlamasıyla  Erzurum’un Pasinler’in dağlarına ve derelerine düştük. O kıyametlerde, o dağlar  ve tepelerde fırsat buldukça, kalbime gelenleri, birbirine uymayan ibarelerle, o  dehşetli ve muhtelif hallerde yazıyordum.  O zamanlarda, o gibi yerlerde, müracaat edilecek  tefsirlerin, kitabların bulunması mümkün olmadığından; yazdıklarım yalnız  sünuhat-ı kalbiyemden ibaret kaldı. Şu sünuhatım eğer tefsirlere muvafık ise,  nurun alâ nur; şâyet muhalif cihetleri varsa, benim kusurlarıma atfedilebilir.  Evet tashihe muhtaç yerleri vardır, fakat hatt-ı harbde büyük bir ihlâs ile,  şehidler arasında yazılıp giydirilen o yırtık ibarelerin tebdiline (şehidlerin  kan ve elbiselerinin tebdiline cevaz verilmediği gibi) cevaz veremedim ve kalbim  razı olmadı. Şimdi de razı değildir, çünki o zamandaki ihlâs ve hulûsu şimdi  bulamıyorum.   ESARET YILLARI   Rusya’da Kosturma’da doksan esir zabitlerimizle  beraber bir koğuşta idik. Ben o zabitlerimize arasıra ders veriyordum. Bir gün  Rus kumandanı geldi. Gördü dedi. Bu Kürd gönüllü alay kumandanı olup çok  askerimizi kesmiş. Şimdi de burada siyasî ders veriyor. Ben yasak ediyorum ders  vermesin. İki gün sonra geldi. Dedi.” Madem dersiniz siyasî değildir. belki dinî  ve ahlâkîdir. dersine devam eyle.deyip izin verdi.  ***  Ruslar beni Kürd Gönüllü Kumandanı sûretinde;  kazakları ve esirleri kesen gaddar âdem nazariyle bana baktıkları halde, beni  dersten men’etmediler. Arkadaşım olan doksan esir zâbitlerin kısm-ı ekserîsine  ders veriyordum. Bir def’a Rus Kumandanı geldi, dinledi. Türkçe bilmediği için  siyasî ders zannetti. Bir def’a beni men’etti; sonra yine izin verdi. Hem aynı  kışlada bir odayı câmi yaptık. Ben imamlık yapıyordum. Hiç müdahale etmediler,  ihtilâttan men’etmediler; beni muhabereden kesmediler.  ANKARA HAYATI  Bin üç yüz otuz sekiz senesinde [bundan on sekiz  sene evvel]  Ankara’ya gittim. İslâm ordusunun Yunan’a galebesinden neş’e alan  ehl-i imanın kuvvetli efkârı içinde, gâyet müdhiş bir zındıka fikri, içine  girmek ve bozmak ve zehirlendirmek için dessasane çalıştığını gördüm. Eyvah  dedim, bu ejderha imanın erkânına ilişecek! O vakit, şu âyet-i kerime bedahet  derecesinde vücud ve vahdaniyeti ifham ettiği cihetle ondan istimdad edip,  zındıkanın başını dağıtacak derecede Kur’ân-ı Hakîm’den alınan kuvvetli bir  bürhanı, Arabî Risâlemde yazdım. Ankara’da, Yeni Gün Matbaası’nda  tab’ettirmiştim. Fakat maatteessüf Arabî bilenler az ve ehemmiyetli bakanlar da  nadir olmakla beraber, gâyet muhtasar ve mücmel bir surette olan o kuvvetli  bürhan tesirini göstermedi. Maatteessüf, o dinsizlik fikri hem inkişaf etti, hem  kuvvet buldu.   BARLA HAYATI  Çam dağında yalnız başına  Bir zaman elîm bir esaretimde, insanlardan  tevahhuş edip Barla Yaylasında Çam Dağı’nın tepesinde yalnız kaldım. Yalnızlıkta  bir nur arıyordum. Bir gece, o yüksek tepenin başındaki yüksek bir çam ağacının  üstündeki üstü açık odacıkta idim. Üç dört gurbeti birbiri içinde ihtiyarlık  bana ihtar etti. Altıncı Mektub’da izah edildiği gibi; o gece ıssız, sessiz,  yalnız ağaçların hışırtılarından ve hemhemelerinden gelen hazîn bir sadâ, bir  ses rikkatime, ihtiyarlığıma, gurbetime ziyade dokundu. İhtiyarlık bana ihtar  etti ki; gündüz nasıl şu siyah bir kabre tebeddül etti, dünya siyah kefenini  giydi, öyle de; senin ömrünün gündüzü de geceye ve dünyanın gündüzü de berzah  gecesine ve hayatın yazı dahi ölümün kış gecesine inkılab edeceğini kalbimin  kulağına söyledi. Nefsim bilmecburiye dedi: Evet ben vatanımdan garib olduğum  gibi, bu elli sene zarfındaki ömrümde zeval bulan sevdiklerimden de ayrı  düştüğümden ve arkalarında onlara ağlayarak kaldığımdan, bu vatan gurbetinden  daha ziyade hazîn ve elîm bir gurbettir. Ve bu gecenin ve dağın garibane  vaziyetindeki hazîn gurbetten daha ziyade hazîn ve elîm bir gurbete yaklaşıyorum  ki, bütün dünyadan birden müfarakat zamanı yakınlaştığını ihtiyarlık bana haber  veriyor. Bu gurbet gurbet içindeki ve bu hüzün hüzün içindeki vaziyetten bir  reca ve bir nur aradım. Birden iman-ı billah imdadıma yetişti. Öyle bir ünsiyet  verdi ki; bulunduğum muzaaf vahşet bin defa daha tezauf etse idi, yine o teselli  kâfi gelirdi.   Isparta’ya muhabbeti ve Isparta hakkında  söyledikleri  Tatlı bir tevafukun meyvesini, aynı gün daha  şirin bir tarzda gördüm. Şöyle ki:  İki asker, kemal-i sevinçle gâyet dostane “Sen  Isparta’lısın, bizim hemşehrimizsin.” Ben de dedim: “Maaliftihar, her cihetle  Ispartalıyım. Isparta, taşıyla toprağıyla benim nazarımda mübarektir, benim  vatanımdır. Ve herbiri yüze mukabil, yüzer ve binler hakikî kardeşlerimin  meskat-ı re’sleridir.”  Evet bu havaliye gelen Isparta’lılar asker olsun  başkalar olsun, ekseriyet-i mutlaka ile beni hemşehri biliyorlar. Hangisi  benimle görüşüyor, “Sen Isparta’lı mısın?” Ben de diyorum: Maaliftihar, ben  Isparta’lıyım. Ve Isparta’da o kadar hakikî kardeşlerim ve akariblerim var ki,  meskat-ı re’sim olan Nurs Karyesine pek çok cihetlerle tercih ediyorum. Ve büyük  Isparta’nın bir küçük evlâdı hükmünde olan Isparta Nahiyemize, büyük Isparta’nın  bir tek köyünü tercih ediyorum. O kadar hâlis, kahraman kardeşleri bana veren  Isparta taşı da, toprağı da, bana ve belki Anadolu’ya mübarek olmuş. İnşâallah  hem Anadolu’ya, hem Âlem-i İslâm’a neşrettikleri nur tohumları birer rahmete  mazhar olur, sünbül verir. Hem gıda, hem ziya, hem deva olup; manevî galâ ve  veba ve zulmü ve zulmeti dağıtır.   Denizli hapishanesi “medrese-i Yusufiye”  hakkında    Sonra bizi Isparta hapishanesinden Denizli  Hapishanesine aldılar. Beni tecrid-i mutlak içinde ufunetli, rutubetli soğuk bir  koğuşa soktular. İhtiyarlıktan ve hastalıktan ve benim yüzümden masum  arkadaşlarımın zahmetlerinden bana gelen çok teellüm ve Nurların ta’til ve  müsaderesinden gelen çok teessüf ve sıkıntı içinde çırpınırken, birden inâyet-i  Rabbaniye imdada yetişti. Birden o koca hapishaneyi bir Dershane-i Nuriyeye  çevirdi ve bir Medrese-i Yusufiye  olduğunu isbat etti ve Medreset-üz Zehra  kahramanlarının elmas kalemleriyle Nurlar intişara başladı. Hattâ o ağır şeraid  içinde Nur’un kahramanı, üç dört ay zarfında yirmiden ziyade Meyve ve Müdafaat  Risâlesi’nden yazdı. Hem hapiste, hem hariçte fütuhata başladılar. O musibetteki  zararımızı büyük menfaatlere ve sıkıntılarımızı sevinçlere çevirdi..   Hafız Ali’nin zehirlenerek şehid  edilmesi  Ben merhum Hâfız Ali’yi unutamıyorum. Onun acısı  beni  sarsıyor. Eski zamanlarda bazan böyle fedakâr zâtlar. kendi dostu yerine  ölüyorlardı. Zannederim o merhum benim yerimde gitti.eğer Onun fevkalâde  hizmetini  sizler gibi o sistemde zâtlar yapmasa idi Kur’âna İslâmiyete büyük  bir zayiat olurdu. Ben onun vârisleri olan sizleri tahattur ettikçe o acı  gidiyor.bir inşirah geliyor. Medar-ı hayrettir ki: ben şimdi onun manevî belki  maddî hayatıyla âlem-i berzaha gitmesi cihetiyle o âleme gitmek için bende bir  iştiyak zuhur etti.ve ruhuma başka bir perde açıldı. Nasılki: buradan  Isparta’daki kardeşlerimize selâm göndererek muarefe ve  muhabere ile sohbet  ediyoruz.aynen öyle de Hâfız Ali’nin tavattun ettiği âlem-i berzah nazarımda  Isparta,Kastamonu gibi olmuş. Hattâ bu gece  mesmuata  göre buradan birisi oraya  gönderilmiş. On defadan ziyade teessüf ettim. Ne için Hâfız Ali’ye onun ile  selâm göndermedim. Sonra ihtar edildi ki:Selâm göndermek için vasıtalara ihtiyaç  yok. kuvvetli rabıtası telefon gibidir.hem o gelir.alır.hem  O büyük şehid  Denizli’yi bana sevdiriyor. daha buradan gitmek istemiyorum.    EMİRDAĞ HAYATI  İşkence ve baskı görmesi  Ben şimdi düşünüyorum. Yirmisekiz senedir vilâyet  vilâyet, kasaba kasaba dolaştırılıyorum. Mahkemeden mahkemeye sürükleniyorum.  Bana bu zâlimane işkenceleri yapanların bana atfettikleri suç nedir? Dini  siyasete âlet yapmak mı? Fakat bunu ne için tahakkuk ettiremiyorlar. Çünki  hakikat-ı halde böyle bir şey yoktur. Bir mahkeme aylarca, senelerce suç bulup  da beni mahkûm etmeye uğraşıyor. O bırakıyor; diğer bir mahkeme aynı mes’eleden  dolayı beni tekrar muhakeme altına alıyor. Bir müddet de o uğraşıyor; beni  tazyik ediyor; türlü türlü işkencelere maruz kılıyor. O da netice elde edemiyor,  bırakıyor. Bu defa bir üçüncüsü yakama yapışıyor. Böylece musibetten musibete,  felâketten felâkete sürüklenip gidiyorum. Yirmisekiz sene ömrüm böyle geçti.  Bana isnad ettikleri suçun aslı ve esası olmadığını nihâyet kendileri de  anladılar.   Vasiyetnamesi  Dostlar uzaktan ruhuma Fatiha okusunlar, manevî  dua ve ziyaret etsinler. Kabrimin yanına gelmesinler. Fatiha uzaktan da olsa  ruhuma gelir. Risâle-i Nur’daki a’zamî ihlâs ile bütün bütün terk-i enaniyet  için buna bir manevî sebeb hissediyorum. Kendini Risâle-i Nur’a vakfetmiş olan  yanımda bulunanlardan nöbetle birer âdem kabrimin yakınında olup, bu manayı  lüzumsuz ziyarete gelenlere bildirsinler.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)