JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 231936" data-attributes="member: 27">Kur'ân'ın Mesajı İnsanlığadır   Gerek "Allah katında din İslamdır"15 ve "Ben sizin  üzerinize nimetimi tamamladım. Ve din olarak İslâma râzı oldum"16  ayetlerinde olsun, gerekse İslamdan bahseden diğer ayetlerde olsun, İslâmın  herhangi bir kabile, ırk, aşiret vb. ile kullanılmadığı dikkat çekmektedir.  Kur'ân kendisini "apaçık Arapça bir Kur'ân" olarak vasıflandırmakla birlikte,  "Arapların Kur'ân'ı" veya "Arap İslâmı", yahut da "Arap müslümanlığı" gibi  tarihselliği, evrensel değil, yöresel bir din olmayı çağrıştıran ifadelerden  şiddetle kaçınmıştır. Bunun da ötesinde Kur'ân'da, ırklara ve aşiretlere vurgu  yapıldığı da görülmemektedir. Tam aksine bu dönemde Kur'ân'ın hitabı tüm  insanlığa yöneliktir.   Kur'ân'ın ilk hitap çevresi Kureyş kabilesi ve Mekke halkı  olmasına rağmen, Mekke'de inen ayetlerin bir kabileye veya ırka adeta rüşvet  verir tarzda hitap etmediği, kabileler arasında bir ayırım yapmadığı  görülmektedir. Çünkü böyle bir tavır, yeryüzündeki diğer ırk ve kabililer  arasında bir ayrımcılık anlamına gelecek ve Kur'ân'ın bütün insanlığa duyrulması  gereken mesajları, "bir ırk veya kabile dini" damgası altında, muhtaç olan  gönüllere ulaşmayacaktı.   Türkiye'de uzun bir süredir çeşitli uslup ve ifadelerle gündeme  getirilen "Türk Müslümanlığı" kavramına bu açılardan da yaklaşmak mümkündür.  Bununla kastedilmek istenen ne olursa olsun, içinde Kur'ân'ın kendisine indiği  Hz. Muhammed'in ve ona , onun getirdiği şeylerin tümüne kayıtsız şartsız iman  eden ve her türlü zorlukları göğüsleyerek bu dine hizmet etmeyi birinci gaye  haline getiren Arapların ırklarını nazarlara sunmayan, onu ön plana çıkarmayan  ve insanlara bir "Arap Müslümanlığı" gibi bir model takdim etmeyen Kur'ân ölçü  alındığında, elbette ki Kur'ân'a ne kadar hizmet ederlerse etsinler herhangi bir  kabilenin veya ırkın kendi ırklarını islâma izafe ederek bir model oluşturmaya  çalışmaları doğru görünmemektedir.   İslam Umumun Mukaddes Malıdır Niyetler halis bile olsa, bazen iyilik yapıyorum zannıyla  kötülük yapıldığının çok vaki olmasından dolayı, bu da iyilik zannıyla İslama ve  müslümanlara bir kötülükten öteye gitmeyecektir. Üzerinde durmaya çalıştığımız  "Türk Müslümanlığı" kavramı bu sebebten ve daha bir çok sebebten dolayı  tehlikeli bir durum arzetmektedir.   Her şeyden önce İslâm dini umumun mukaddes malıdır. Onu hiçbir  partinin, hiçbir ırkın, hiçbir devletin inhisar altına alması mümkün değildir.  İnhisar altına alındığı zaman bu, dine en büyük bir zarardır. Bu anlayış "Bu  dini ancak biz temsil edebiliriz. Başka gruplar, ırklar, devletler buna layık  değildir" gibi bir zihniyetin ürünüdür. Bu anlayışta, parti, devlet veya ırk  enaniyeti göze çarpmaktadır.   Ele alınan konu açısından meseleye bakıldığında, İslamın millî  bir din haline getirilmeye çalışıldığı gibi bir imaj da uyanmaktadır. Dini  inhisar altına almanın, "Umumun mâl-i mukaddesi olan dini, inhisar zihniyetiyle  kendi meslekdaşlarına daha ziyade has göstermekle, kavi bir ekseriyette, dine  aleyhdarlık meyli uyandırmakla nazardan düşürmek"17 gibi bir tehlike  de söz konusudur. Dini bir siyasi parti inhirası altına alırsa, diğer siyasi  partilerde, bir ırk inhisarı altına alırsa, diğer ırklarda dine aleyhdarlık  meyli uyandırma ve nazardan düşürme gayretleri olacaktır. Dini bir devletin  inhisar altına alması da, diğer devletler de aynı duyguyu uyandırabilecektir.   Örneğin, İslam dinini Arapların dini gibi göstermeye çalışanlar,  Arap olmayanlarda , arapların şahıslarında görülen hataların İslama maledilmesi  gibi bir yanlışa düşülmesini netice vermektedir. Halbuki bu inhisarcılık  zihniyeti olmasa, bütün nazarlar İslam dininin kendisine çevrilecek, Kur'ân  önplana çıkacak, şahısların hatası şahıslara münhasır kalacak, böylece de İslama  karşı bir soğukluk değil bir meyil de uyanmış o-lacaktır. Türk Müslümanlığını  nazarlara sunmanın da bu tür zararları olabilecektir.   Çünkü Türk Müslümanlığı kavramıyla İster, Türklerin İslamın  kıvamı oldukları tarihlerdeki hizmetleri ve İslama bir zırh oldukları dönemler  hatıra gelmiş olsun, ister de Osmanlı'nın dağılmasından sonraki İslamla olan  ilişkisi kastedilmiş olsun, her ikisi de bir tehlike arzetmektedir.   Birinci çağrışım açısından konuya yaklaştığımızda, Türklerin  İslâma hizmet ederken yaptıkları hataların İslamla özdeşleştirilip diğer  milletlerin İslama bakış açılarında bir sapmanın olmasına sebeb olacağı açıktır.  İkinci çağrışımda ise, Osmanlı'dan sonraki Türkiye Cumhuriyeti devleti olarak  düşündüğümüzde, Türklerin İslama hizmeti değil, onu Hıristiyanlıkla mukayese  edip bir reforma tabi tutmayı amaçladığından dolayı, İslamiyeti yıkmaya çalışan  bir anlayışın nasıl insanlığa din hususunda örnek bir model teşkil edebileceği  sorusunu akla getirmektedir.   Devletin bu menfi tavırlarına rağmen, Allah'ın inayeti ve  lütfuyla bu milletin İslam ve iman ile olan bağlantısını devam ettirmeye vesile  olan Said Nursî ekolünün yaptığı hizmetlerin Türklerin yaşadığı bir bölgeden  zuhur etmiş olması bile, Türk Müslümanlığı gibi bir kavrama haklılık  kazandırmaz. Ki Bediüzzaman da böyle bir kavramı benimsememiş, dine genel olarak  inhisarcı bir zihniyetle yaklaşmanın tehlikelerine temas etmiştir.   İslama Hizmette Irk Önplana Çıkarılabilir mi?   İslama hizmet açısından bir ırkı öne çıkarmak, o ırkın  beğenilmesini ve övülmesini istemek anlamı da taşıdığından "hizmet" veya tebliğ  anlayışı ile de bağdaşmamaktadır. Çünkü bir ırkın övülmesi, hangi sebebten  olursa olsun o insanlara bir ırksal haz verecektir. Haz ise maddi olmayan bir  "ücret"tir. Halbuki bu yolda hizmet veya tebliğ, yalnızca tebliğ ve görev  şuurunda olmayı gerektirir, ücreti de ise Allah'a bırakır. Kur'ân'da tebliğ  mukabilinde hiç kimseden ücret taleb etmeyenlere uyulması  istenmektedir.Hizmetleri mukabilinde hiçbir ücret taleb etmeyenler de hidayete  ermiş kimseler olarak vasıflandırılmaktadır.18 Ki Allah'tan başka  hiçbir kimseden ücret taleb etmeden hizmet etmek veya tebliğ vazifesini ifa  etmek, peygamberlerin yolu olarak gösterilmektedir.19 Bu tıpkı bir  insanın İslam dinini tebliğ ediyorum diye kendini beğenmesi, kendinin övülmesini  istemesi, kibirlenmesi gibidir..Bu da insana "haz" verdiğinden, bir ücret olarak  telakki edilebilir. Bu yüzden her ne şekilde olursa olsun, İslama yapılan  hizmetlerde "ücret" taleb etmek, Kuir'ân'ın ruhunu aykırıdır.   Bir başka açıdan bakıldığında, İslama hizmet adı altında bile  olsa, bir ırkın önplana çıkarılması, insanlar arasındaki "insanlık" gibi ortak  yönlerin değil, ırk gibi farklı yönlerin ve kutuplaşmaya sebeb olabilecek  hususların dile getirilmesi, ırkçılık, kabilecilik, aşiretçilik fikirlerini  ortadan kaldırıp, insanları İslam potasında eritmek isteyen Kur'ân'a aykırı  gözükmektedir. Çünkü ırkların yaratılmasının bir hikmeti de tearüf içindir.Bu  konuya temas eden ayette şöyle denmektedir:   "Ey insanlar! Doğrusu biz sizi bir erkekle bir dişiden  yarattık. Ve birbirinizle tanışmanız için sizi milletlere ve kabilelere ayırdık.  Muhakkak ki, Allah yanında en değerli ve en üstün olanınız, en takvalı  olanınızdır. Şüphesiz Allah bilendir, haberi olandır."  20   Bu ayet Bediüzzaman tarafından " Sizi, taife taife, millet  millet, kabîle kabîle yaratmışım; tâ birbirinizi tanımalısınız ve birbirinizdeki  hayat-ı içtimaiyeye ait münasebetlerinizi bilesiniz, birbirinize muavenet  edesiniz. Yoksa, sizi kabîle kabîle yaptım ki, yekdiğerinize karşı inkâr ile  yabanî bakasınız, husûmet ve adâvet edesiniz değildir." şeklinde tefsir  edilmektedir.21   Bu açıklamalardan da anlaşılmaktadır ki, insanların farklı  ırklar halinde yaratılmasının amacı, birbirlerine düşmanlık etmek değil,  yardımlaşmak, birlik ve beraberliklerini korumaktır.Allah'ın insanları sevmesi  onların Arap veya Türk olmamalarından değil, müttaki birer insan  olmalarındandır. Hiçbir kimsenin de kendisinin müttaki, yani "salih" olduğunu  iddia etmesi mümkün değildir. Çünkü bu İslamın yasakladığı "kendini beğenme"nin  tuzağına düşmekle eş anlamlıdır.Bir kimsenin müttaki veya salih olup olmadığını  tam olarak Allah bilir. Bir insanın bile salih veya muttaki olduğunun  bilinmesinin zorluğu ortada iken, bir ırkın tam olarak salih olduğu iddiasında  bulunmak anlamına da gelen "Türk Müslümanlığı" kavramını dile getirmek ırksal  bir kendini beğenmişlik demektir.Bunun da yanlışlığı ortadadır.   Bunun için de İslama giren herkes, kendi ırkını, kabilesini,  aşiretini değil, İslama önplana çıkarmalıdır. Adeta İslamın ve Kur'ân'ın önünde  perde değil, ayna olmalıdır.   Toplumlarının İslama hizmet adına da olsa, Irksal bir narsizmle  kendi ırkını öne çıkarması, başka ırktan olanlarında kendi ırklarını öne  çıkarmasına haklılık kazandırmaz. Çünkü burada ölçü başkalarının yaptıkları  değil, Kur'andır. Kur'ân ise aynı ırktan olanları değil, yalnızca "mümin  olanları" kardeş ilan etmektedir.   Böyle bir kavramı ortaya atıp toplumda yerleşmesini sağlamaya  çalışmak, Said Nursî'nin ifadesiyle "güya din hesabına, İslamiyete sadakat  namına, güya dini milliyetle takviye etmek için, zaafa düşmüş din şecere-i  nurâniyesini, milliyet toprağında dikmek, kuvvetleştirmek " hedefine yönelik  olabilir. Halbuki burada bir "tahripkârlık" sözkonusudur. Çünkü , kainatın  hakikatları içinde kökü yerleşmişi olan, İslamın tuba ağacı, "mevhum, geçici,  cüzî, hususî, menfî, esassız, garazkâr, zulümkâr" milliyetçilik, unsuriyet,  ırkçılık toprağına dikilmez. Nursî'nin ifadesiyle, "onu oraya dikmeye çalışmak,  ahmakâne ve tahripkarâne, bid'akarâne bir teşebbüstür."22   "Türk müslümanlığı" kavramıyla kastedilen şayet, dini milliyetle  takviye etme amacını güdüyorsa, bu ahmakça bir iş olduğu gibi, tahripçilik ve  bid'acılıktır. Bu kavramla kastedilen, "milliyeti islamla aşılamak" ise, bu da  islam milletini ifsad ettiği gibi, unsuriyet milliyetini dahi ıslah edemez, ibka  edemez.23 Çünkü daha önce de belirttiğimiz gibi, İslam, ırkçılığın  her ne şekilde olursa olsun bir üstünlük vasfı olmadığını bildirmektedir. İşte  bu tür anlayışlar Said Nursî'nin ifadesiyle Türk unsuru içinde bile "inşikaka"  sebeb olacaktır. Çünkü Müslüman olan Türklerin tamamı, böyle bir anlayışa sahip  olmadığından, "islamı milliyet toprağına dikerek kuvvetlendirmek" isteyenlerle,  "milliyeti islamla aşılamak" isteyenler arasında bir çatışma potansiyeli  oluşacaktır.   Müsbet milliyet anlayışı hakim olmalı   Bunun dışında Nursî'nin tesbit ettiği gibi, milliyetçiliği  İslamın yerine geçirmek değil, İslamın bir zırhı ve kalası durumuna getirmek  isteyenler de tarihlerinden gelen bu misyonu üstlenerek, "müsbet" milliyet  anlayışını ortaya koyacaklardır. Demek ki, burada birbirine benzeyen iki durum  ortaya çıkmaktadır. Bu da "dini milliyetle takviye" düşüncesiyle,  "milliyetçiliği İslama bir zırh ve kala" yapma düşüncesi arasındadır.  Görünüşteki bu benzerlik içinde önemli bir farklılık vardır. Bunlardan birisi,  İslamın ancak şu veya bu ırkla gelişebileceği tezine dayanmakta, diğeri ise,  İslamın gelişmesinin hiçbir gruba bağlı olmadığı, ancak olsa olsa varolan ve  gelişen İslam ağacını korumak tezine dayanmaktadır. Nursî'nin "Müsbet milliyet"  adını verdiği bu yaklaşım, bir üstünlük esasına dayanmamakta, örneğin Türklerin  olduğu gibi, Arapların da İslam hazinesini korumaya çalışabileceğini ifade  etmektedir:   "Müsbet milliyet, hayat-ı içtimâiyeyinin ihtiyac-ı fıtrîsinden  ileri geliyor; teâvüne, tesanüde sebeptir, menfaatli bir kuvvet temin eder,  uhuvvet-i islamiyeyi daha ziyada teyid edecek bir vasıta olur.   "Şu müsbet fikr-i milliyet, İslâmiyete hadim olmalı, kal'a  olmalı, zırh olmalı; yerine geçmemeli. Çünkü, İslamiyetin verdiği uhuvvet  içinde, bin uhuvvet var; alem-i bekada ve alem-i berzahta o uhuvvet baki  kalıyor. Onun için, uhuvvet-i milliye ne kadar da kavi olsa, onun bir perdesi  hükmüne geçebilir. Yoksa, onu onun yerine ikame etmek, aynı kal'anın taşlarını,  kal'anın içindeki elmas hazinesinin yerine koyup, o elmasları dışarı atmak  nevinden ahmakane bir cinayettir." 24   Bu bakış açısında başka ırkları tahrik ve tahkir olmadığı gibi,  kendi ırkını üstün görme gibi bir şey de yoktur. Bu bakımdan İslam hazinesini  taşımada, korumada bir gruba, bir ırka değil, islama giren her kesime ve herkese  görev düşmektedir. Bu da birlik ve beraberlik şuurunu geliştirici bir  motivasiyonu da sağlayacak bir kapasiteye sahiptir. Bu yaklaşım çatışma  potansiyelini de ortadan kaldırmaktadır.   Şayet "Türk müslümanlığı" kavramıyla, Türklüğün İslamın bir  kalası olduğu anlatılmak isteniyorsa bu, anlam olarak doğru, fakat isimlendirme  yanlıştır. Burada kastedilen müsbet milliyet anlayışı olsa bile, İslama hizmette  diğer ırkları yok farzettiğinden ve onların husumetini üzerine çektiğinden,  düşmanlığa kapı açacak bir özellik içerdiğinden, başkasını yutmakla beslenen  menfi milliyetçilik kavramına hizmet etmiş olacaktır.   Bu tür milliyetçilikteki "başkasını yutmakla beslenmek" özelliği  "Türk müslümanlığı" kavramı içinde barınmaktadır. Çünkü burada da başka ırkların  veya grupların İslama hizmetini görmezden gelme veya yutma gibi bir durum söz  konusudur. Türk müslümanlığı kavramı içinde, diğer kavimlerin islama  mensubiyetini olmasa bile, hizmetini küçük görme de vardır. Bu küçük görme  içinde "düşmanlık" hisleri de barınabilir. Örneğini ortaya çıkacak olan Araplara  karşı düşmanlık doğuracak tabirler, İslamiyete ve Kur'ân'a dokunur. Niyet,  İslama ve Kur'ân'a hizmetteki farklılığı değil üstünlüğü vurgulamak olduğundan,  bu onların kalblerinin kırılmasına sebeb olur. Müslümanların birlik ve  beraberliklerin başlangıcı kalblerin bir olması olduğundan, bu birliğe zarar  verilmiş olur. Bunun için "Türk Müslümanlığı" kavramı hangi açıdan bakacak  olursak olalım, islamın özüyle bağdaşmamaktadır.   Sonuç: Yaklaşık bin senedir İslamın bayraktarlığını,  muhafızlığını, hizmetkarlığını yapan Türklerin, kavimlerini önplana çıkardıkları  ve onunla övündükleri görülmememiştir. Onlar İslamın ırkçılık fikrini ortadan  kaldırdığına tam olarak inanmış kimselerdi.   Onlar milliyetlerini Kur'ân'a ve İslama kal'a yapmışlar, bütün  dünyayı susturmuşlar, müthiş hocumları defetmişler böylece, "Allah sevdiği ve  kendisini seven, müminlere karşı alçak gönüllü, kafirlere karşı onurlu ve zorlu  bir toplum getirecektir, ki bunlar Allah yolunda cihad ederler, hiçbir kınayanın  kınamasına aldırmazlar"25 ayetine masadak olmuşlardır.26  İslama bu kadar yıl hizmet eden ecdadımız kendi ırklarını ön  plana çıkarma gibi bir düşünce içinde bulunmadıklarından "Türk Müslümanlığı"  gibi kaypak ve yanlış anlaşılmaya müsaid bir kavram ortaya çıkarmadıkları halde,  kınayanların kınamalarından korkan, bu korku ile din adına taviz üstüne taviz  veren onun bazı haleflerinin böyle bir kavramı bayraklaştırması, Kur'ân'ın  tesbit ettiği böyle övülen bir toplum olma liyakatini de ortadan kaldırabilir.   Onun için ille de bir kavram ortaya koymak gerekiyorsa, bunda da  samimi olunacaksa, ırk yerine Kur'ân'ın kendisini önplana çıkarmanın daha doğru  olacağı kanaatindeyiz. Bu sebeble örnek alınacak bir müslümanlık varsa, onun da  "Kur'ân müslümanlığı" olduğu bilinmelidir.   Kur'an müslümanlığının en güzel yansıdığı dönem ise, asr-ı  saadet olduğundan, asr-ı saadet müslümanlığı da, bu kapsamın içine girebilir.  Ancak asr-ı saadette yaşayanlar Arap olduğu için, "Arap müslümanlığı" gibi bir  kavramı ortaya atmak da, İslamın kendisine en büyük bir darbe indirmektir.  İslamın özünden çıkmayan böyle bir kavramın, İslamın evrenseliğine karşı  yerelliğini savunanlara da büyük bir haklılık kazandıracaktır. Bu yüzden bu tür  kavramları kullanırken, kılı kırk yararcasına dikkatli olunması zarureti vardır.  Dipnotlar  1. el Isfahânî, Ragıp, Mu'cemu Müfredâti Elfâzi'l-Kur'ân,  Dârü'l-Fikr, Beyrut, tarihsiz, "Selime" maddesi, s. 245: el Fîruz Âbâdi,  Kamusu'l-Muhit, Müessesetü'r-Risâle, Beyrut, 1993, "es Selmü" maddesi, s. 1448.   2. Âl-i İmran: 103.   3. es Sanaânî, Ebu Bekir Abdürrezzak b. Hemâm, Tefsîru  Abdürrezzak, Dâru'l-Ma'rife, Beyrut, 1991, C.I, s. 134.   4. ez Zemahşerî, Ebû'l-Kâsım Mahmûd b. Ömer, el Keşşâf, Dârü  İhyâyi't-Türâsi'l-Arabî, Beyrut, 1997, C.l, s. 422.   5. Beydavî, Abdullah b. Ömer, Envârü't-Tenzîl ve  Esrârü't-Te'vîl, (Hâşiyetü Şeyhzâde ale'l-Beydavî) kenarında, İhlas Vakfı  Yayınları, İstanbul, 1994, C.1, s. 58.   6. el Vahidî, Ebu'l-Hasan Ali bin Ahmed,  Esbabü'n-Nüzuli'l-Kur'ân, Darü'l-Kütübü'l-İlmiyye, Beyrut, 1990, s. 412.   7. Hücurât: 14.   8. el Beydâvî, Abdullah b. Ömer, Envârü't-Tenzîl,  Müessesetü'ş-Şa'ban, Beyrut, tarihsiz, C.V, 89.   9. Hücurat: 15.   10. Nursî, Bediüzzaman Said, Mektûbât, Yeni Asya Neşriyat,  İstanbul, 1994, s.38.   11. Bakara: 131   12. ez Zemahşerî, Ebû'l-Kâsım Mahmûd b. Ömer, el Keşşâf,C.1,  216.   13. Şeyhzâde Muhammed Efendi, Hâşiyetü Şeyhzâde  ale'l-Beydâvî, C.1, 427-428: el Âlûsî, Şehâbeddin es Seyyid Mahmud,  Ruhu'l-Maanî, Dârü'l-Fikr, Beyrut, 1978, C.1. 388.   14. Âl-i İmrân: 67.   15. Âl-i İmrân: 19.   16. Mâide: 3.   17. Nursî, Said, Beyanat ve Tenvirler, Yeni Asya Neşriyat,  İstanbul, 1997, s.118.   18. Yasin: 21   19. Yunus: 72; Hud: 29, 51; Şuarâ: 109, 127, 145, 164, 180.   20. Hücurât: 13.   21. Nursî, Said, Mektubat, s. 309.   22. Nursî, Said, Mektubat, s. 424.   23. Nursî, Said, Mektubat, s. 424.   24. Nursî, Said, Mektubat, s. 311.   25. Maide: 54.   26. Nursî, Said, Mektubat, s. 312. <a href="http://www.koprudergisi.com/index.asp?Bolum=EskiSayilar&Goster=Sayi&SayiNo=66" target="_blank">KPR - Bahar 99 - Trk Mslmanl</a></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)