JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="ebrar172" data-source="post: 264921" data-attributes="member: 157">    Marks ve Lenin hayranlığından Risale-i Nur talebeliğine geçen Nihat Erdoğan hayatındaki dönüm noktalarını anlattı.    Kısaca sizi tanıyabilir miyiz?    1953  Eskipazar Karabük doğumluyum. Daha önce Çankırı’ya bağlıydı. Memur  çocuğuyum. Memur çocuğu olmam hasebiyle, Kırşehir Kaman, Çankırı, Yozgat  gibi bazı yerlerde bulunduk. O zamanlar okumaya çok meraklıydım. Böyle  hastalık derecesinde okuma merakım vardı. İlkokulu Kayseri’de, ortaokulu  ve liseyi Çankırı’da okudum. Bilahare üniversiteyi, İşletme bölümünü  Bursa’da okudum. Emekli Sandığı Genel Müdürlüğünde göreve başladım.  Sonra askere gittim. 79’da askerden döndüm. Tekrar Emekli Sandığına  girdim. Birçok üst düzey görevlerde bulundum en son Aksaray Kültür ve  Turizm Müdürlüğünden emekli oldum. İki yıldır emekliyim.    O KİTAP BENDE İMAN BURCUNU YAKTI    Risale-i Nur’u nasıl tanıdınız?     Risale-i  Nur’u tanıma aşamaları çok uzun bir süreç. Yani zaman olarak uzun ama,  her dönem köşe başı dönemleri yaşandı. Her köşe başında bir mesafe kat  ediliyor. Bu mesafeler benim çocukluğumdan başlıyor. Babam çok gazete  okurdu, bizler de okuyalım diye, Zafer gazetesi alırdı. O zaman  demokratlar zamanında 1962 yıllarında, gazetelerde “Nurcular ayin  yaparken yakalandılar” diye, farklı farklı haberleri görürdüm gazetede.  “Bunlar kimdir? Ne yapmışlar?” derdim kendi kendime. Hepsi çocuk  resimleri, başları takkeli, başlarında bir ağabeyleri, işte “yakalandı,  götürüldü” manşetleri. Bu bende soru işaretleri bırakıyordu. Bu soru  işaretleri hep kafamda büyüdü.     Ortaokula  geldik, o zamanı hiç unutamıyorum, Minyeli Abdullah o zaman çok  modaydı. Bana o kitabı okumayı tavsiye ettiler. Nasıl elime geçtiyse  geçti. Bir solukta okudum. O kitap bende iman burcunu yaktı.  Gerçekten beni etkiledi o kitap.  Tabi  ehli dünya bir yaşantımız vardı. Babamla ben birlikte tavla oynardık,  gezerdik, tozardık, beni çok serbest yetiştirmek isterdi, çok severdi.  Üniversiteyi kazandıktan sonra, Bursa Ticari İlimlere giderken, baktım  bizim bütün arkadaşlar sol görüşlü. Oradaki hocalarımızdan da Çankırılı  olanlar da sol görüşlü. Ilımlısı var, aşırısı var. O sıra bana bir sürü  tavsiye  kitaplar verdiler, Marks’ın, Lenin’in  kitaplarını. Etrafım, sağım, solum kitap doldu. 12 Eylül öncesi 74-76  yılları çok hareketli idi. Olaylar oluyor, arkadaşlarımız vuruluyor,  yaralanıyorlar biz de daha sıkı bir sistemi savunur hale geliyorduk.    NUR TALEBELERİNE SORUYORUM: NE VAR EKONOMİK PAKETİNİZDE?    <img src="http://www.risalehaber.com/images/other/nihat_erdogan_1.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />Yani  öyle ki Üstadın “kuvve-i zaifa duygusu” dediği her şeye hayır demek,  her şeyde bir kabahat bulmak, ayağımız sürçe düşsek hemen sisteme,  devlete bağlarsın, ev bulamazsın devlete bağlarsın, başına bir olay  gelse sistem suçlu, bir mağduriyet psikolojisi içerisindeydik.  Cumhuriyet gazetesine aboneydim, okuma sıralarında bayağı yoğundum. O  arada bizim hemşerimiz Dursun Sivri de orayı kazanmış. Onun nasıl  nurları tanıdığını bilmiyorum da, beni arada bir derslere götürmeye  çalışırdı. Derslere gittiğim zaman çok hoşuma giderdi, o manevi havayı  alıp çıktıktan sonra kendi evime militan, sol görüş sempatizanı  arkadaşların yanına giderdim, onlarla kendi hayatımıza dönerdik. Yani  böyle tek tük derslere gitmem oldu, gerçeği görmem lazımdı birilerinin  söylemesi değildi bu önemliydi.     Dursun  o zamanlar benimle çok uğraşırdı. Gelirdi Marks’ı yırtar atardı, tekrar  yapıştırırdım, öyle bir mücadelemiz olurdu. Tabi bir birimizi çok  sevdiğimiz için nazımız geçerdi, bir birimize bir şey de diyemiyorduk.  Dinliyoruz bir birimizi. Ben onu o beni dinliyor ama, sosyalizmin  evrensel kuralları var. “Ne ezen ne ezilen hakça bir düzen”, gerçekten  cazip bir şeydi. Özgürlük, eşitlik, yani evrensel herkesi kucaklaması  bizi cezbediyordu.     Gerçekten  doğruları vardı. Halen de inanıyorum. Sosyalizmin doğruları var. Ta  Şili halkından tut bilmem ne halkına kadar herkesle ilgili bir düşünce,  ideoloji, bir de heyecan vardı. O yürüyüşlere katılıyorsun, öğrencilerle  kol kola geliyorsun, polislere karşı, bir fedakârlık duygusunu  iliklerine kadar yaşıyorsun. Bir de çözüm var önünde. Problem de belli,  “daha ben ne diye dinimi, imanımı düşüneyim?” diye düşünüyorsun.    Bursa’da  Üniversite bittikten sonra Nur Talebelerine sormuştum. Ya siz ne  yapıyorsunuz? bir araya geliyorsunuz, din, iman tamam da Türkiye’nin  kurtulması için ne yapıyorsunuz? Ne var ekonomik paketinizde? Bir  reçeteniz var mı? Sosyolojik veya tarihi bir süreçten geçiyoruz bir sürü  aşama kaydedeceğiz bu aşamalarda neler yapacaksınız? Projeniz ne?     Türkiye’nin kurtuluşunu düşünüyorsunuz, kendi kurtuluşunuzu değil…     Evet,  hem zaten bir davaya bağlı oldun mu tatmin oluyorsun, kendini davana  mal etme, adama, o duyguyu yaşatıyor/yaşıyorsun. Orada da samimiyet var  gerçekten. Bunu ben hep duydum. Emekli Sandığına girişte de hep sol  görüşlü insanlardı. Hep bir araya gelirdik “üçümüz hepimiz derdik.”    İMAN IŞIĞI YANIYOR YANMASINA DA YAŞANTIYA GEÇİRMEKTE ÇOK ZORLANIYORSUN    Şahsı manevi duygularını yaşardınız?    Evet, o şahsı manevi duygusunu yaşardık. Hele o faşitlerin saldırısı olunca bir başka heyecanlanırdık.    Peki dönüş nasıl gerçekleşti?    Dönüş  dediğim gibi çok aşamalı. Gölcük’te dershanede kaldım mesela. Orada  Faruk Çiçek abi vardı. Hiç namaz falan kılmazdım. “Niye kılmıyorsun”  diyen de olmazdı. Orada kaldım, yedim içtim yattım. Ama derslere  katıldım, dinledim, törpülendim, yumuşadım. İman ışığı yanıyor yanmasına  da yaşantıya geçirmekte çok zorlanıyorsun. Yani bayağı bir esir  olacağım gibi zannediyorum, o daireye girdim mi?     Ya  gireceksin ya girmeyeceksin. Bir ayağın denizde, ya kayığa binip  gideceksin, ya karada kalacaksın. Öyle bir durum içerisindesin. O  durumdayken askere gittim, askerde bayağı sıkıntı çektim. Yedek subaydım  bayağı enaniyeti kuvvetli görevlerde bulunduk. Komutanlık, bölük  komutanlığı gibi, çok kişilere hitap edecek şekilde, sorumluluğumuz çok  vardı. O anlarda bir defasında dershaneye gittim, girmemle çıkmam bir  oldu ama, çok sıkıntı çektim.    Bu  sıkıntı nereden geliyor bilemiyorum. Namaza koşa koşa gidenleri  görüyorum ama bende öyle bir şey yok. İman ışığı var ama uygulama  olmayınca onun verdiği bir eziklik var. O haleti ruhiye içinde  askerliğimin bitmesine bir ay kalmasına yakın benim etrafıma sanki özel  gelmiş gibi Güven diye bir arkadaş vardı. Ticaret Lisesi öğretmeni.  Beraber askerlik yapıyoruz. Beni yakaladı zorla derslere götürdü.  Balıkesir Evren kazasında, orada ağabeylerle tanıştırdı, benimle bayağı  uğraşıldı yani.    Askerlikten  dönemedim, zimmetten dolayı. 20 gün fazla askerlik yaptım. Hatırlıyorum  mektup yazdım Dursun’a. “Arkadaş askerlikten dönüş yaptıktan sonra  sizin yolunuza gireceğim, dershanede falan kalacağım, bu yol yol değil”  diye. Musibetlerin bir faydası oldu, tokat oldu. Tabi babam telgraf  çekiyor, derken 20 milyar zimmete yakın borcum silindi gitti. Nasıl oldu  ben de anlayamadım. Komutan geldi “tamam tamam” dediler, imzaları attı  herkese mecburi bir sürü açık kapandı gitti.  Yani tezkere alacağım.    OKUDUĞUM ÜNİVERSİTEYE NUR TALEBESİ OLARAK DÖNMEK ÇOK ENTERESANDI  O niyetle yazdığınız mektuptan sonra mı oldu?    <img src="http://www.risalehaber.com/images/other/nihat_erdogan_huyut1.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />Bilemiyorum.  Babamın da tesiri var herhalde. Bu oğlan niye gelemiyor diye belli  yerleri sıkıştırıyor. Askerlikten kurtulduk, bir iki ay sonra göreve  başladım. Göreve başlayınca direk Sincan dershanesinde kaldık. Bedirhan  Yalçın vardı. Çok hoş sohbetler oluyordu. Ramazana da denk geldi, yoğun  bir eğitim vardı. Yani gece ders, gündüz ders, otobüste, trende ders  zaten iş yerimizde namaza gidiyorum, geliyorum. İki aylık yoğun bir  zamandan sonra, tekrar Bursa’ya tayin istedim. Ankara’da yer bulamadık.  Okuduğum üniversiteye Nur talebesi olarak dönmek çok enteresandı. Sol  görüşlü azılı bir militan havasındaydık. Sempatizanlığı aşmıştık. Yine o  havayla döndük solcu arkadaşlarla görüştük. Onlara “ya ben şu  görüşteyim” de diyemiyorum. Sonradan namaza gittiğimi görünce hiç kimse  bir şey demedi. 12 Eylül öncesinin sivrilikleri aşılmıştı.    Şimdi o sorulara cevap bulabiliyor musunuz? Türkiye’yi kurtaracak projeleri şimdi de savunabilir misiniz?   Zaten  Risale-i Nur’a vurgun olmam şöyle; Ben atasözü, vecize şeyleri, köşe  başı insanı etkileyen sözleri çok severim. Risale-i Nur’da da böyle  edebi bir usul var, insan ruhuna işleyen bir şey var. Kalbi bilhassa  aklı tatmin eden bir özelliği var. Şu kelime şuradan çıksa olmaz, girse  fazla olur, öyle bir kelime düzeneği kurulmuş ki, bir sistem mantığı var  ki, o kelimeler çarpıcı geliyor bana, ona vuruldum daha çok. Anlasam da  anlamasam da…    Mesela  okuduğum yıllarda unutamadığım bir hatıram var. Üniversitede okuyorum.  Haşir risalesini Dursun bana verdi. Başucumda dururdu, alır bakardım,  okumazdım, anlayamazdım koyardım yerine. Böyle beş altı sene geçti. O  ilk kitabın bana verilmesiyle Nurları kabul etmem arasında beş yıl  geçti. Haşir risalesi eskimiştir ama anlamıyorsun. Sözlüğü yok. O anda  senin de acelen var bitirmen lazım gelen siyasi işler var. Öyle pat diye  olacak bir şey değil, anlatılması lazım, derslere gidersin orada olur  ama derslere gitmek için imkan da olmuyor bırakamıyorsun. Seni bağlayan  bir çevren var. O çevrenin sıcaklığı var.    Cemaatin (Solda da olsa) şahsı manevisi var?    Evet  küfürde de olsa şahsı manevisi var. O seni bırakmıyor öbür tarafa. Onun  için zorlandım. Aslında, öğrenme yoluyla kolay geçmem lazımdı, benim  gibi okumayı seven bir insanın. Ama nasip…    Risale-i Nur’u tanıdıktan, dindar olduktan sonra ailenizin tepkisi ne oldu? Annem  çok sevdi çok hoşuna gitti. Bayıldı benim bu işime. Babam tam tersi  aksül amel yaptı. Babam sol görüşlüydü, annem sağ görüşlüydü. Annem  demokratların hastasıydı, Menderes hayranıydı. Babam Ecevit, İnönü  hayranı… Bayağı evde o çatışma olurdu. Ama babam o kadar şiddetli  değildi. Hür düşünceliydi. Ama yine içten içe sevinirdi.Babanız namaz kılar mıydı?    Önceleri  kılmazdı ama yıllar sonra kılmaya başladı. Ölmeden 20 yıl önce. Nurları  tanıdıktan on sene sonra namaz kılmaya başladı. Hiç unutmam bir gün  Bartın’a gittim. Daha Nurları yani tanımıştım. Kültür Bakanlığına  geçtik. Bir gün Bartın meşvereti (orta Karadeniz’in bütün illerinden  ilçelerinden) evimizde oldu. Salonumuzda 60 kişi vardı. Babam da tevafuk  o anda oradaydı. Baktı böyle herkes aklı başında insanlar, kelli felli  insanlar, güzel bir istişare oluyor. Tanışmalar oluyor, cemaatimizin  tarikatvari bir cemaat olmadığını anladı. Bir ilim cemiyeti olduğunu  anladı, hep tek tek teşekkür etti, onlara saygılarını gösterdi. Onlar da  tabi babama ilgi alaka gösterdiler. Hatta o zamana kadar babam altın  yüzük taşırdı ondan sonra görmedim.     Cemaatın oraya gelmesi tevafuk olmuş onun intibahına vesile olmuş değil mi?    Evet,  hatta o gece birkaç kişi bizde kaldı. Gece muhabbetimiz de çok sürdü,  babamın inadı kırıldı. Zaten içinde vardı da dışına vuramıyordu. Öyle  bir yapısı vardı. Daha sonra Bartın’da dershane açtık.    Peki Nur talebesi olduktan sonra o militanlığınız devam etti mi? Risale-i Nur dairesinde de aynı aktifliği devam ettirdiniz mi?Elbette  insanın yapısı değişmez. Mesela bir defasında Genel Müdürle çatıştım.  Fikri Sağlar’dı Bakan. Onun zamanında Müdür sol görüşlü idi. Ben de Şube  Müdürüyüm. Çatıştık, beni kütüphane müdürlüğüne verdiler. Orada hizmet  imkânı daha iyi oldu. Seyyar kütüphane arabamız vardı. Ona bindim  Üstadın kitaplarını koydum. Nazım Hikmet’in kitapları da var ama onları  bir kenara koydum. “Bilinmeyen Taraflarıyla Said Nursi” kitabını tam  başta, kapıdan girdin mi onu görüyorsun. Bu arabada bir ay gezdim. Köy  köy… Kitapla geziyoruz… Tabi muhalifler rahat durmamış ve resim  çekmişler. Bizim evi, sohbet ve meşveret yaptıklarımı araştırmışlar  falan derken bayağı o hızlı bir devremizde bizi iyi bir gözlemlemişler  gazeteciler. Zonguldak’ta, Bartın’da çıkan bir gazete, bayağı etkili sol  gazete. Bir gün ikinci sayfada benim adım var. Sekiz sütuna “Bartın  Şube Müdürü bu gücü nereden alıyor” diye başlık atmışlar. Altında da  yazıyor, “bu adam, memleketimizde Nurculuk yapıyor, örgüt kuruyor,  organize ediyor, Karadeniz Bölgesinde, millete kütüphanelerden kitap  dağıtıyor, Nurculuğu yayıyor.” Böyle allamış pullamış yazmışlar.     Tabi  meşhur oldum. Bu gazete Valinin eline geçiyor, hakkımızda tahkikat  açıyor. Açtırıyorlar daha doğrusu. Bu soruşturma bayağı sürdü. Bana önce  aylıktan kesme cezası verdiler, sonra, Vali şaşırdı buna aylığını  kestirecek kadar bir şey yoktur diye düşündü ki, sonra tekrar cezayı  iptal ettiler. Bu defa “kınama cezası” aldık. Said Nursi’yi propaganda  yapmaktan falan. Ondan sonra arkasından Şırnak’a tayinim çıktı. Şırnak  tayinini allayıp pullayıp böyle cezanın arkasından da tayin emri geldi. O  zaman Nevzat Ayaz, Çankırı milletvekiline gittik.    Risale-i Nur’un felsefesi, Risale-i Nur’un hedefleri konusunda neler söyleyebilirsiniz?     Risale-i  Nurun hedefi sonuç almak değil sürece odaklanmaktır. Bizim çok  çalışmaya ihtiyacımız var, her halde bunu yaparsak ümitsiz olmaya gerek  kalmaz. En son diyeceğim mevcuda iktifa dun himmetliktir bu çok önemli  bir kelime. En büyük motivasyon bir kelimedir bu benim için.Kaynak: Risalehaber.comRöportaj: Nurettin Huyut</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)