Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü? Kaybolduğundan beri-kaçırılmışta olabilir- kendisinden haber
alınamayan merhameti."Kayıp Aranıyor" ilânlarından bir ses çıkmadığına göre,merhameti
tanıyanlar gazete okumuyor,sokaklarda dolaşmıyorlar."insanlık nâmına" bir kıpırtı olmayınca
"kanun nâmına"harekete geçiliyor ve kasaba halkı Şerif'in arkasına düşüp,merhameti kaçıranları
aramaya başlıyor.Meşalelerin dili karanlığı didikliyor,gecenin kenarını tutuşturuyor.Eller ağızın
iki kenarına tutulup bağrılıyor:"Merhamet! Merhamet!" Ses ormanın içinde nereye gideceğini
bilmiyor,panik içinde sağa sola koşuşturuyor,çalılara takılıyor,yaprakları döküyor,baykuşları
korkutuyor,sonra bir kuyunun içine düşüp,ıslak bir şekilde geri dönüyor:"Merhamet!"
"Merhamet" yankı yapıyor.
Aramadık yer bırakmıyorlar.Buluta bakıyorlar,dağılıyor.Gölgeye bakıyorlar,çekiliyor.Taşları
bile birer birer uyandırıyorlar oyuklarında.Taşların altı solucan kaynıyor.
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü? Eşkâlini tarif etmem gerektiğini biliyorum ama,bu hiç de kolay
değil.Kanadı var, desem;hemen yolarlar.Gözleri var desem; mil çekerler sürme diye.Ayakları var,
desem;mıhlarlar sandelyeye.
"Nesi var?" / "Gülüşü var!" Ağlatırlar.
"Nesi var?" / "Yaprakları var!" Kopartırlar.
"Nesi Var?" / "Beyazı var!" Karartırlar.
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü? Ne olur bana da göster.Kimseye söylemem,söz zarar veremezler.Beni
kanadının altına almasa da ne çıkar;emerim ışığını.Dizinin üstüne yatırmasa da olur;kim söylemiş
uyuduğumu?
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü?Tamam, söyleme biliyorsan yerini.Bari hayatta olduğunu haber
ver."Merhamet ölmedi değil mi?"
Sevgili Dost,
Cennetle cehennem yarışa kalktı.Sen hâlâ susuyorsun.Güneş dürüldü,yıldızlar döküldü,vahşi
hayvanlar bir araya toplandı.Sen hâlâ susuyorsun.
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü?
Merhameti gördün mü? Kaybolduğundan beri-kaçırılmışta olabilir- kendisinden haber
alınamayan merhameti."Kayıp Aranıyor" ilânlarından bir ses çıkmadığına göre,merhameti
tanıyanlar gazete okumuyor,sokaklarda dolaşmıyorlar."insanlık nâmına" bir kıpırtı olmayınca
"kanun nâmına"harekete geçiliyor ve kasaba halkı Şerif'in arkasına düşüp,merhameti kaçıranları
aramaya başlıyor.Meşalelerin dili karanlığı didikliyor,gecenin kenarını tutuşturuyor.Eller ağızın
iki kenarına tutulup bağrılıyor:"Merhamet! Merhamet!" Ses ormanın içinde nereye gideceğini
bilmiyor,panik içinde sağa sola koşuşturuyor,çalılara takılıyor,yaprakları döküyor,baykuşları
korkutuyor,sonra bir kuyunun içine düşüp,ıslak bir şekilde geri dönüyor:"Merhamet!"
"Merhamet" yankı yapıyor.
Aramadık yer bırakmıyorlar.Buluta bakıyorlar,dağılıyor.Gölgeye bakıyorlar,çekiliyor.Taşları
bile birer birer uyandırıyorlar oyuklarında.Taşların altı solucan kaynıyor.
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü? Eşkâlini tarif etmem gerektiğini biliyorum ama,bu hiç de kolay
değil.Kanadı var, desem;hemen yolarlar.Gözleri var desem; mil çekerler sürme diye.Ayakları var,
desem;mıhlarlar sandelyeye.
"Nesi var?" / "Gülüşü var!" Ağlatırlar.
"Nesi var?" / "Yaprakları var!" Kopartırlar.
"Nesi Var?" / "Beyazı var!" Karartırlar.
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü? Ne olur bana da göster.Kimseye söylemem,söz zarar veremezler.Beni
kanadının altına almasa da ne çıkar;emerim ışığını.Dizinin üstüne yatırmasa da olur;kim söylemiş
uyuduğumu?
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü?Tamam, söyleme biliyorsan yerini.Bari hayatta olduğunu haber
ver."Merhamet ölmedi değil mi?"
Sevgili Dost,
Cennetle cehennem yarışa kalktı.Sen hâlâ susuyorsun.Güneş dürüldü,yıldızlar döküldü,vahşi
hayvanlar bir araya toplandı.Sen hâlâ susuyorsun.
Sevgili Dost,
Merhameti gördün mü?