JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 229544" data-attributes="member: 27">Tevhid ve Nedensellik  Bilimin gelişimine paralel olarak sürekli değişen bilimsellige  dayalı felsefelerin hâlâ devam eden çelişkileri ve tıkanıklıkları, 14 asır önce  insanlığa İslamla sunulan tevhid anlayışıyla tamamen çözümlenmiştir.        İslam uleması tarafından ayrıntıda faklılıkları olan muhtelif  kozmolojiler oluşturulmuş olmakla birlikte, günümüz biliminin deneyleriyle de  uyuşan en çarpıcı İslamî tanımlamalar ve çerçevelemelerin Bediüzzaman tarafından  yapıldığı görülmektedir. Bediüzzaman'a göre hadisatın vücut ve işleyişi iki  sebep türü kapsamında incelenmelidir. Birincisi zahiri (görünürde) sebepler,  digeri hakiki sebeplerdir. Görünürde sebepler tabiat kanunları çerçevesinde  nedensellik olarak açıklanan A nın B ye yol açtığı zannıdır ki bunun aslı,  "iktiran" yani biraradalıktır. A dan sonra B nin gelişi, konulan kanunların  gerektirdigi "bir arada" oluşun sonucudur, hakiki sebep degildir. Hakiki sebep  ise eşyanın bütün boyutlarına hakim olan Kudret-i İlahiyedir. Zahiri sebebin  hakiki sebep sanılması bir illiyet atfı sapmasının sonucudur. Farklı boyutta bir  elin tuttuğu tabancanın tetiği çekilerek bir insan öldürülmüş olsun. Tabancayı  tutan eli görmeyen kişiye göre adamı tabancanın kendisi, kendi kendine  öldürmüştür. Gizli eli gören kişi irade ve kudretin o ele ait olduğunu düşünür.  Bu örnekte illiyetin-gerçek sebebin başka bir unsura verilmesi, olaya müdahil  olan bütün boyutların kavranamamasından kaynaklanmıştır.        Nedensellik şöyle bir mantıktan doğar. Sadece cismaniyet  boyutunda kalan gözlem veya deney sonuçlarına göre A faktör gurubu varken B  faktör gurubu oluşmakta; A faktör gurubu yokken B faktör gurubu oluşmamaktadır.  Bu durumda iki faktör gurubu birbirinin nedeni gibi görülmektedir. Oysa üçüncü  bir durum vardır ki bu da A faktör gurubu varken B faktör gurubunun var  olmamasıdır. İşte modern bilim bu duruma dair örneklerle karşılaşmamakta,  karşılaştığı birkaç örneği ise metafiziğe iterek yok saymaktadır. Bazı Yogilerin  tabiat kanunlarının gereği olan zahiri sebepler yokken bedenleriyle doğrudan  uçuş yapabilmeleri, bazılarının maddi bir koruyucu olmadan yanan ateş üzerinde  etkilenmeden dans edebilmeleri, bazı tarikatlarda vücutlarına şiş batıranların  acıma, kanama gibi tabiat prensiplerine paralel bir sonuçla karşılaşmamaları,  velilerin bir anda bir çok yerde bulunabilmeleri, Hz. Peygamberin (asm) mübarek  parmağının işaretiyle Ay'ın ortadan ikiye ayrılması, sevgili Resulün (asm) on  parmağından bir orduyu doyuracak şekilde suların akması, bakışlarıyla bazı  kişilerin cisimleri uzaktan hareket ettirebilmeleri, parmaklarla okumanın, ayak  topuklarıyla koklamanın yaşanılan ve belgelenen gerçekler olması üçüncü duruma  dair örneklerdir ki, nedenselligin reddi anlamına gelecek bu üçüncü durum  ısrarla bilimin dışına itilmiştir.        Bediüzzaman bir faktör vücudun sebep olabilmesi için gereken  kudret, ilim gibi vasıflardan sadece birisinin irade oldugunu vurgular. Zati  iradesi olmayan varlık hiç bir şeyin hakiki sebebi olamaz. Zahiri sebepler  incelendiğinde bilinçsiz varlıkların hiçbirinde zati ilim vasfı olmadığı gibi  irade vasfı da olmadığı görülür. Ancak mahluk varlıklar iradeli-iradesiz olmak  üzere iki sınıfta yaratılmış, iradeli olan varlıkların ilim, kudret ve irade  gibi vasıfarı ise son derece sınırlandırılmıştır. İnsan irade sahibi olanlara  bir örnektir, taşın ise iradesi yoktur.        Zahiri sebep irade sahibi olursa -mutlak kudret ve ilim zati  olarak kendisine ait olmadığından zahiren meydana getirdiği sonucun sadece  tercihi yetkisi eline verilmiştir. Sonucun vücudu ise tamamen asli sebebe  aittir. Örneğin taş yerinden kalkıp bir ağaca tırmanmayı irade edemez. Buna  kudreti de yoktur. İnsan ise kollarını kaldırmayı irade edebilir. Ancak bunu  yapacak kudret kendisine ait değildir. Beyin ve sinir sisteminde kurulu bir  mekanizma yoluyla insanın zati bilgisi, kontrolü ve kudreti haricinde doğrudan  hakiki kudretin dahli ve iradesinin uyuşmasıyla bu hareket gerçekleşir. Ancak  insanın iradesi de sınırlandırılmıştır. İnsan bir ağaç olmayı irade edemez;  çünkü bu hakiki kudretin iradesiyle uyuşmaz. Ancak hakiki kudret böyle bir  iradeyi kabul edip ilim ve kudretiyle taktir etseydi insan ağaç ta olabilirdi.        Zahiri sebebin iradesiz olması durumunda ise "tercih ve sonuç"  her ikisi tamamen asli sebebin yani Yaratıcının elindedir; sonuç onun  yaratmasıyla gerçekleşir. Bu anlamda bir ağaç iradesiz oldugu halde iradeli  insanın asla yapamayacağı harikalıkta işler yapar. Dünyanın Güneşin etrafında  dönüşünü irade eden Yaratıcı oldugu gibi bunu gerçekleştiren de O'dur. Ancak  bütün bunları koyduğu vücutsuz, itibari, O'na göre değişebilir, bize göre, onun  tarafından tespit edildiklerinden mutlak olan kanunları çerçevesinde yaptığı  için "Mutlak İrade" bizim nazarımızdan gizlenmektedir. Mutlak İradeyi kavramakta  güçlük çekmemizin sebebi iradenin herşeyi, taktir ettiği sabit bir düzenlilikte  kuşatması ve acze hiç düşmemesidir. Çünkü her şey zıddıyla bilinir. İnsan zihni  sınıflandırmalar ve karşılaştırmalar sayesinde kavrar. Bir şey digerlerine göre  sınıflandırılamıyor ve karşılaştırılamıyorsa var oldugu halde vücudu asla fark  edilemez. Günlük zamanı fark edebilmemiz için gece ve gündüz yaratılmıştır. Daha  küçük zaman birimlerinin fark edilebilmesi için insanlar asli vücudu olmayan  itibari zaman ölçü birimleri oluşturmuşlardır. İlim, Kudret gibi Yaratıcının  diger isim ve sıfatları mutlak olduğu için yani örneğin Dünyayı döndüremediği  hiçbir gün olmadığı, denizleri yanlışlıkla dağların üzerine salmadığı için sathi  bakış varlığa nüfuz etmiş olan bu isim ve sıfatları varlığın zatından  zannettirmektedir. Yağmurun düzensiz yağması bile "tabiidir, olağandır"  şeklindeki düşünceyi nasıl da sarsabiliyor...        Bediüzzaman'a göre eşya mülk ve melekut cihetlerinden  oluşturulmuştur. Mülk ciheti bilimin de üzerinde odaklandığı zaman/mekân boyutlu  fıziksel vücut dünyasıdır. Melekut ciheti ise zaman-mekân dışı, mekânın  vasıflarından bağımsız, tam nurani, ruhani, soyut vücutların bulundugu alemdir.  Melekut ta mülk kadar alemdir yani yaratılmış, sonradan var edilmiştir.  Vücudunun varlıgı mülki alem gibi bir başka vücudun varlıgı ile kaim  olabilmektedir. Mülki-fıziki vücut meleküti-ruhani alemden yansımalar sıçramalar  şeklinde tezahür eder. Bu vücudun, dolaylı vücut kaynağı melekuttur. melekutun  doğrudan vücut kaynağı ise Kâinatın Nur-ul Envar olan Yaratıcısıdır.        Bediüzzaman'ın buraya kadar getirdiği Kur'ani çerçevenin kuantum  fiziğinin tespitleriyle örtüşmesi hemen dikkat çekmektedir. Ancak bu noktadan  sonra ne söylenebilecektir?        Kuantum fıziğinin uzay ve zaman dışı dediği mutlak ilim, kudret  ve bilincin mevcut olduğu uzay alemin özündeki boşluk/yokluk durumu (Vacuum  State) üzerinde yapılabilecek tek şe, tahminler yürütmektir. Bilim bu vücudun  her nasılsa var oldugunu söyler. Transandantal Meditasyon tekniğinin sahibi  Maharishi bu alanın Yaratıcının kendisi oldugunu söyler. İnsanların yaptığı her  yorum kapalı gözle file dokunan kişilerin filin muhtelif uzuvlarına ilişkin  tanımlamalarına benzer.        Bu sorun Risale-i Nur'da işlenirken "Kudret-i ilahiyenin eşyaya  taalluku -ilgisi ve temasının eşyanın melekütiyeti vasıtasıyla olduğu"  vurgulanır. (Bkz. Mektubât, Hakikat Çekirdekleri) Yaratıcı ilim, irade, kudret,  gayra benzememe, zatıyla kaim olma... gibi zati vasıflarının ötesinde Şafi,  Rezzak, Müzeyyin, Cemil, Muhyi gibi isim ve ünvanlara sahip olan mutlak  varlıktır. Bu mutlak varlık ile yarattıkları arasındaki taallukun kavranmasını  kolaylaştırmak için Güneşle Dünya arasındaki ilişki örnek olarak kullanılır.  Dünya Güneşten çok uzak mesafede olduğu halde Güneş nuraniyeti vasıtasıyla ışığı  ve manyetik etkisiyle Dünyanın her noktasına nüfuz ve tesir edebilir. Güneşin  şuurlu olduğunu; ışığı, radyasyonu gibi zati unsurlarını kontrol edebildiğini  varsayalım. Ayrıntıya girmiyoruz; tıpkı farklı tonların komprime edildiği Güneş  ışığı gibi, Mutlak Şuur sahibi olan Kâinatın Yaratıcısının bin bir ismi vücut  verdiği alemin melekutundan yansır. Melekut bir ayine gibidir. Gökyüzüne  baktığımızda gördüğümüz Güneşle, bir köşeye koyduğumuz ayinede yansıyan Güneş  vasıf olarak birbirinin aynıdır. Ayinenin kabiliyetine göre Güneşten daha fazla  veya daha az ışık toplanıp yansıtılabilir. Örneğimizdeki ayine Bediüzzaman'ın  bahsini ettiği melekut alemi, kuantum fıziğinin sözünü ettiği "vacuum state"  dir. Ayinede Güneşin veya ışığının zati vücudu yoktur. Ayineden yansıyan fizik  vücutlu ışık temas ettiği vücudu ısıtır yanı sonuç meydana getirir. Oysa  ayineden yansıyan ışığın zahiri kaynağı ayine olduğu halde, yani ışık ayineden  çıkıyor gibi görüldüğü halde ayinenin içinde ışığın fizik vücudu yoktur ancak  itibari imajiner vücudu vardır. Tıpkı madde ötesinin boşluk durumunun harika  vücudun kaynağı olması ancak içerisinde hiçbir şey olmaması gibi... Dikkat  edilirse modern bilim Maharishi'nin yaptığı gibi maddenin arkasındaki "boşluk  durumunu" tıpkı İslamın Allah tanımlamasına paralel vasıflarda tasvir etmekte,  ancak ayinedeki Güneş ile hakiki Güneş arasındaki ayırımı yapamamaktadır. Zaten  bunu insanlar kendi akıllarıyla yapamazlar. Kendisini perdeler ve zahiri  sebepler arkasında gizleyen, ancak varlığını yarattığı sistemlerdeki korkunç  harikalıklarla ilan eden Yaratıcı bizi var ettiği düzlemde kavrayabilmemiz  imkânsız olan zatını bize elçileri vasıtasıyla bildirmiştir.        Bediüzzaman zerrelerin vücuda çıkışlarını Kudret-i İlahiyenin  sevki ve esmasını eşyanın melekutuna tahşidiyle ortaya çıkan bir ihtizaz olarak  tanımlar. (bkz. 30. Söz, İkinci Maksat) Vücut "boşluk durumu" ya da zaman-mekân  dışından yani meleküti alemden O'nun esmasının parıltısı olarak yansır. Onun  isim ve sıfatları arasındaki İlim, İrade, Rezzak, Şafi, Kayyum ve diğer anlamlar  varlık üzerinde okunabilir hale gelir; buradan hareketle İlim, İrade, Şifa,  Rızık gibi hususiyetlerin bizzat eşyanın kendisinde var olduğu sanılır. Yani  zahiri olan hakiki gibi algılanır. Oysa zahiri ile hakiki arasındaki ayırımı  yapabilmek için cismin akılsız şuursuz, basit, bırakıldığında rasgele hareket  eden bir karakter taşıdığını görmek yeterli olabilmeliydi. Bir tabancanın  yerinden kalkarak bir insana doğrulup tetiği çekmesi akıllara sığmıyor da, bir  milyar galaksinin uzayda kendi kendilerine dans edişleri bilimselliğe nasıl  sığıyor?</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)