JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 229545" data-attributes="member: 27">İslamî Bakış Açısı         Tabiatta gözlemlenen zahiri sebep-sonuç ilişkininin esasının  "iktiran"-bir aradalık olduğunu kavrayan bir mümin hadisata nasıl bir gözlükle  bakacaktır?         Zahiri sebeplerin gerçek sebepler olmadıklarının anlaşılmasının  kayıtsız bir teslimiyete yol açacağı sanılmamalıdır. Esasen Yaratıcı dünyada da,  zahiri sebeplere gerek duymaksızın "uhrevi alemde olacağı gibi" hikmetini geri  plana alarak doğrudan Kudretin tecellisiyle "yoktan yarattığını" görünür  kılabilirdi.         Bilindîği gibi İslami literatür yüce Yaratıcının "inşa ve ibda"  suretinde iki tür yaratma biçimi olduğunu vurgular.(Bkz. Bediüzzaman, 23. ve 26.  Lem'a) İnşa tipi yaratmada mevcut varlıklara yeni örgülenmelerle farklı vücutlar  vermek söz konusu iken ibda suretinde yaratmada varlıklara "hiç yoktan" vücut  giydirilmektedir. Yaratıcı ibdayı maddenin özüne gizlemiş, inşayı ise dışında  yansıtmıştır. Cisim ötesi vücutlar ise tanımından da anlaşılacagı üzere ibda  suretinde bir yaratmanın sonucudurlar. Yüzeysel ve cismani nazar varlığın inşa  suretinde yaratıldığını düşündürür ve gösterirken kuantum mekâniği maddenin  madde dışı bir boyuttan -maddi boyuta göre yokluk aleminderi sıçrayarak vücuda  geldiğini yani yaratılışın özde ibda suretinde-yoktan olduğunu tespit eder.         Yaratıcı taktir etse idi insanlar yalın kaldığında ruhlarının  yapabildiği gibi -vücudun yoktan var edildiğini kavrayabilirlerdi. Ancak  Yaratıcı dünya aleminin "imtihan platformu" olmasını taktir etmiş, bu platformda  sayısız esrarı pek çok hikmetlerle gizlemiştir.         İnsan hareket halinde aralıksız inkişaf eden bir mahluktur. Hem  insanın zati fıtratı hem de bu varlığın içerisine gönderildiği mekân böyle bir  inkişafa insanın iradi tercihiyle imkân tanıyacak şekilde var edilmeliydi. Maddi  veya manevi zenginliğin şahsa değer ve ehemmiyet kazandırması ancak şahsın bu  değerlere kavuşmak için çırpınmasıyla söz konusudur. Alın teriyle kazanılmayan  zenginlik, ilim gibi bütün değerler ne bunlara sahip olanlar tarafından ne de  diğerleri tarafından saygı ve önem ithamının gerçek kaynağı olamaz. Oysa yüce  Yaratıcı koca kâinatı bir tarafa ama en çok sevdiği mahluku insanı bir başka  tarafa koymakta; küçücük insan hayalin kavrayamadığı cismani evreni bile aşarak  doğrudan yaratıcısının şefkatine ulaşabilmektedir. Şu halde insan sürekli öğrenebilmelidir. Bunun için fıtratında  ve kâinattaki bilinmezlikler yaratılmalıdır. İnsan düzenli bir şekilde  çalışmalı, çalışmanın sonucunun ecrini görebilmelidir. Bunun için zahiri bir  sebep sonuç ilişkisi gereklidir. İnsanın kendisine verilene liyakati için  istemesi gerekir. Atıl bir şekilde oturarak istemekle verilene liyakat  kespedilemez. Zahiri sebeplerin ihdas edilmesi fiili dua istemek anlamında bir  çırpınışı zorunlu kılar. Hayatın durağanlığının önüne geçilmesi, bir çırpıda  geçecek dünya hayatının heyecanlı meşguliyetlerle dolu olması insan için bir  saadet kaynağıdır da...         Mümin zahiri sebepleri reddetmez. Ancak Yaratıcının esbabın  arkasındaki hakiki sebep olduğunu görür, ilim vasıtasıyla "harfi manayı"  yakalamaya çalışır. Madde üzerindeki Bediüzzaman'ın tabirince "eser-i itkan-ı  san'at" sanattaki var edicisini kabule zorlayacak harika  örgülenmeler-pürüzsüzlükler keşfedildikçe tarifsiz bir heyecan kaynağı olurlar.  Müminler sebeplere bütün güçleriyle sarılırlar ancak sonucu hiç bir zaman  sebeplerden beklemezler. Sonucun Yaratıcının külli iradesinin kendi cüz'i  iradelerini kabulüyle gerçekleştiğini bildiklerinden istediklerini verene büyük  bir sevgi ile bağlanırlar. Ağacın dalından uzatılan bir meyvenin arkasında harfi  mana Yaratıcının rahmet elini gösterir. Sofra üzerindeki çeşitli nimetler,  harika harmonik ses veya görüntüler Kâinat Hakimi ve Sultanı'nın küçücük kuluna  özel birer ikramı olduklarını haykırmaya başlarlar. Mümin bu gerçeği gördüğünde,  varlığın kaynağına kavuşmak isteyen ruhu küçülüp onun nuruna sığınma, zerreleri  O'nda yok olma arsuzu ile yanmaya başlar. Çünkü fanide yok oluş bakide var oluşa  dönüşmektedir. Bu halin zirvesindeki müminin yakaladıgı yücelik karşısında  cennet dahi küçülmeye başlar. Mutlak gerçekliği tam olarak kavrayan mümin,  içinde bulunduğu her eylem ve durumda, görünürde zahiri sebeplerle temas  içerisindeyken gerçekte binlerce perde ötesinde ama şah damarından daha  yakınında olan Yaratıcının huzurunda olduğunun bilincindedir.<a href="http://www.koprudergisi.com/" target="_blank">KPR - Aylk Fikir Dergisi</a>Kış'96 Sayısı</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)