JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="ABDULLAH4" data-source="post: 377258" data-attributes="member: 1004566"> <table style='width: 100%'><tr><td> Nasihat Kabul Etmeyen Ölü Kalpler </td></tr><tr><td> Şeyh  Sâdî'nin "Gülistan" isimli eserinde naklettiği şu hâdise, söylenen bir sözün muhtevâsı her ne kadar  hikmet dolu da olsa, ölü bir kalbe sahip kimselerin bu hikmet deryâsından bir  katre bile nasipdâr olamayacaklarını pek veciz bir şekilde ifâde etmektedir:   "Bir  ticaret kervanı, büyük kazanç elde etmiş olmanın huzur ve neş'esi içerisinde  ülkelerine dönmekte idi. Bunu haber alan bir grup eşkıya, onlara baskın yapmak  için pusu kurmuş bekliyordu. Kâfile iyice yaklaştığında, insanlık haysiyet ve  şerefine vedâ etmiş olan bu yağmacılar, kokuşmuş bir leşe üşüşen sinekler gibi  gizlendikleri yerlerden çıkarak tüccarların bütün mallarına el koydular. Bu  zâlimâne hâdise, tüccarların yüzlerindeki tebessümü ve gönüllerindeki huzuru bir  anda yok etti. Öyle ki, ne yapacaklarını bilemediklerinden, yağlı kâğıtta  mürekkebin durmadığı gibi hayır ve iyiliğin de gönüllerinde karar kılmadığı o  eşkıyalara: «-Allah  aşkına, Peygamber aşkına, bize bu zulmü yapmayın. Şâyet azıcık vicdanınız  varsa, bizlere acıyın da bu zulmü bize revâ görmeyin.» diyerek yalvarmaya  başladılar. Lâkin bütün bu ağlama, sızlama ve ricâlar, vicdanları zindana  dönmüş olan bu eşkıya gurubuna hiç tesir etmedi.   Takdîr-i  ilâhî, Lokman Hakîm de o kervan halkının arasında bulunmaktaydı. Bütün  malı elinden alınmış olan tüccarlardan biri onun yanına geldi ve boynunu  bükerek şöyle söyledi: «-Ey  Üstâd! Senin her sözün hikmet doludur. Hikmet, gönülleri intibâha getirir.  Senin gönül açan sözlerinle bu taş kalpli insanlar, olur ki, yumuşar. Sen  bunlara hakîmâne bir söz söyle, biraz vaaz ve nasihatte bulun. Belki insafa  gelirler. Hiç yoksa mallarımızın bir kısmını bize bıraksınlar. Hepsini alıp  götürürlerse mahvoluruz. Bizlere hepten yazık olur.» Lokman  Hakîm ise, o eşkıyaların vîrâneye dönmüş olan gönül dünyalarına hikmet gözüyle  daha önce nazar ettiğinden, o tüccara şu mânidar cevâbı verdi: «-Asıl  onlara söylenecek hakîmâne sözlere yazık olur. Paslı bir demirin pasını cilâ  ile gidermek mümkün değildir. Demir çivinin, taşa girmesi ve taşı delmesi  mümkün olmadığı gibi, kara kalpli, zindana dönmüş, vicdânını yitirmiş bir  kimseye nasihat etmenin de bir faydası yoktur!..»" Nitekim  nefsânî iştihâlardan başka bir talebi kalmamış, böylesi ölü kalplere  sahip kimselerin, dünyada yemek, içmek, gel-geç sevdâlarla ömür tüketmekten  başka bir maksatları yoktur. Şu âyeti kerîme, bu gibi kimselerin gönül dünyasını çok özlü bir sûrette gözler önüne sermektedir: "(Ey Rasûlüm!) Yoksa onların çoğunu, hakkı işitiyorlar  veya anlıyorlar mı zannediyorsun? Onlar, ancak hayvanlar gibidirler.  Doğrusu gidişçe daha da aşağı mertebededirler." (el-Furkan,  44)   Diğer bir âyet-i kerîmede Cenâb-ı Hak, hidâyet  rehberi olan Kur'ân-ı Kerîm'in ibret ve hikmet dolu nasihatlerini dinledikleri  hâlde, gönül dünyalarının perişanlığı dolayısıyla hakkı duymayan kâfirleri,  duygusuzlukta ölülere teşbih ederek şöyle buyurmuştur: "Elbette sen ölülere duyuramazsın!  Sırt çevirmiş giderlerken, (gerçeklere karşı  kulakları mühürlenmiş) sağırlara  o dâveti işittiremezsin!.. Sen (hakîkate âmâ olan) körleri de düştükleri dalâletten  çıkarıp doğru yola getiremezsin!.. " (en-Neml, 80-81)   Mâneviyâttan  gâfil, gönlü ilâhî hikmet ve hakikatlere âşinâ olmamış bir kimsenin hâlini  yansıtan şu hâdise, ne ibret vericidir:   Hak  dostlarından Necmeddîn-i Kübrâ Hazretleri, talebeleriyle birlikte sâlih  bir zâtın cenâzesine iştirâk etmişti. Mevtâya telkinde bulunulduğu sırada  Necmeddîn-i Kübrâ Hazretleri, birden tebessüm etti. Talebeleri, hocalarının  böyle bir anda tebessüm etmesine hayret edip bunun hikmetini sordular. Hazret, önce açıklamak istemedi. Fakat ısrâr edilince de şöyle dedi:   "-Telkin  veren kimsenin kalbi gâfil; mezara giren mevtânın kalbi ise dipdiri. Gâfil birinin,  kalben diri olana telkin vermesine hayret ettim."   Nefsini  tezkiye, kalbini de tasfiye eden bir mü'min, öldükten sonra da yaşamaya devam  eder. Bunu yapamayanların ise, daha hayattayken bile bir ölüden farkları  yoktur.   Ölü  kalpler, peygamberler ve sâlih kulların sahip olduğu zâkir ve diri kalplerin  zıddına, îmâna dâir bütün nasip kapıları kilitlenmiş, mühürlü kalplerdir.  Zira hidâyet nûruna âmâ kesilen bu tip kalpler, peygamberler ve Hak  dostlarının kendilerine sundukları kurtuluş ve saâdet reçetelerini,  nefsânî ve süflî arzularına ters düştüğü için dâimâ îtiraz ile karşılamış  yahut bîgâne kalma bedbahtlığına düşmüşlerdir.   Meselâ Ebû Cehil, çok  kâbiliyetli bir kişi idi. Zekâsının çokluğundan ötürü kendisine "Ebu'l-Hikem" (Hikmetlerin Babası) lâkabı verilmişti. Lâkin bu zekâ ve kâbiliyetini ziyân  etti. Nefsâniyetin girdâbına kapılıp hasta, hatta ölü bir kalbe dûçâr olduğundan,  Peygamber Efendimiz'in kendisine tekrar tekrar bildirdiği ilâhî hakikatleri  anlayamadı ve duyamadı. Böylece isyan bataklığı ve günah yükü altında şeytanın  en yakın arkadaşı oldu. Bu hazin âkibetin neticesinde, karakter, şahsiyet ve  doğruluğunu medihlerle tasdik ettiği Rasûlullah'ın,  en azılı düşmanlarından biri hâline geldi. Bu sebeple de kıyâmete kadar "Ebû  Cehil" (Cehâletin Babası) olarak anılmayı hak etti.   Yine Atilla ve İskender de zulüm ve küfrü kendilerine şiar edinmeleri  dolayısıyla ilk başta kendilerinin, sonra da bütün insanlığın düşmanı oldular.   Zira  onlar, Hazret-i Mevlânâ'nın buyurduğu gibi, Allâh'ın imtihan tuzaklarından biri  olan dünyânın malına ve şöhretine dalarak sarhoş oldular. Güçlerini hayır ve  hasenâta sarf etmek yerine nefislerini tatmin yolunda pervasızca kullanıp,  inkâr ve zulümlerine dayanak kıldılar. Daldıkları günah deryâsında kalp  gözlerini kör ettiler. Bu yüzden de sefâletlerini saâdet zannederek îman  nûrundan nasipsiz, ömürlerini ziyan etmiş olarak bu dünyadan göçüp gittiler.   Kur'ân-ı Kerîm'de hidâyetten mahrûmiyet; daha ziyâde "zulüm", "küfür", "yalan" ve "fısk" gibi cürümlerin ardından zikredilmektedir. Bu  ise, insanın kalbî hassâsiyetlerini yitirerek hidâyet nûrundan uzaklaşmasına,  en çok bu günahların sebebiyet verdiğine işâret etmektedir.   Bu sebeple bir mü'min, diri bir kalbin en büyük  tezâhürü olan şefkat, merhamet, diğergâmlık gibi ulvî hasletleri kendine şiar  edinmelidir. Nitekim gerçek bir mü'mini, bir gayr-i  müslimden ayıran fârik vasıf, ondan daha da merhametli olmasıdır.   Merhameti  bilmeyen insan, en büyük hazineyi ve saâdetlerin kapısını açan anahtarı  kaybetmiştir. Zira merhamet, insanlığımızın bu âlemde şâhidi olan ve bizleri  kalben Allâh'a yaklaştıran ilâhî bir cevherdir. Bu sebeple merhamet, müslümanın  kalbinde hiç sönmeyen bir ateş gibidir.   Nitekim  Bağdat'ta asıldığı darağacında, burnu ve kulakları kesilmişken kendini taşlayan  gâfil halk için Cenâb-ı Hakk'a;   "-Yâ  Rabbi! Onlar benim bildiğimi bilmiyorlar. Bilseler beni taşlamazlardı. Benden  evvel onları affet." niyâzında bulunan Hallâc-ı Mansur, bir merhamet âbidesi idi.   Rûhun  bir gâyesi vardır. O gâye; Allâh'a doğru yolculuktur. Bu yoldaki mesâfeler ise,  ancak merhamet tezâhürü fazîletlerle, yani rûhun zaferleri ile katedilebilir.   Velhâsıl  bir kimse, diri bir gönle sahip olmak, Cenâb-ı Hak ile dostluğun ulvî hazzını  tatmak ve iki cihan saâdetine ermek için Mevlânâ Hazretleri'nin şu hikmetli  beyanına kulak vermelidir: "Gündüz gibi ışık saçmak  istiyorsan, geceye benzeyen nefsini yakmalısın." "Sen nefsânî sıfatlardan öldüğün  vakit, hikmet ve sırlar denizi seni başının üstünde taşır." Cenâb-ı  Hak, gönüllerimizi günah, isyan ve gaflet karanlıklarından muhâfaza buyursun!  Kalplerimizi, Kur'ân ve sünnet nûruyla ihyâ edebilmeyi cümlemize nasip ve  müyesser eylesin!..  Âmîn... Spot 1:  Merhameti  bilmeyen insan, en büyük hazineyi ve saâdetlerin kapısını açan anahtarı  kaybetmiştir. Zira merhamet, insanlığımızın bu âlemde şâhidi olan ve bizleri  kalben Allâh'a yaklaştıran ilâhî bir cevherdir. Spot 2:  Nefsini  tezkiye, kalbini de tasfiye eden bir mü'min, öldükten sonra da yaşamaya devam  eder. Bunu yapamayanların ise, daha hayattayken bile bir ölüden farkları  yoktur. Spot 3:  Ölü  kalpler, peygamberler ve sâlih kulların sahip olduğu zâkir ve diri kalplerin  zıddına, îmâna dâir bütün nasip kapıları kilitlenmiş, mühürlü kalplerdir.  Zira hidâyet nûruna âmâ kesilen bu tip kalpler, peygamberler ve Hak  dostlarının kendilerine sundukları kurtuluş ve saâdet reçetelerini,  nefsânî ve süflî arzularına ters düştüğü için dâimâ îtiraz ile karşılamış  yahut bîgâne kalma bedbahtlığına düşmüşlerdir. Osman Nuri Topbaş <table style='width: 100%'><tr><td></td><td> <table style='width: 100%'><tr><td></td></tr></table></td></tr></table><table style='width: 100%'><tr><td></td><td> <table style='width: 100%'><tr><td></td></tr></table></td></tr></table> </td></tr></table></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)