JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="ABDULLAH4" data-source="post: 378179" data-attributes="member: 1004566"> <table style='width: 100%'><tr><td> Nefsi Muhasebeden Geri Kalmamak </td></tr><tr><td> Ahmed  bin Hadraveyh Hazretleri, henüz olgunlaşmamış bir nefsin  nasıl bir seviyede olduğunu ve ibâdet hayatında dahî sahibini nasıl aldatmaya  çalıştığını, kendi nefsiyle olan bir muhâsebesini naklederek şöyle anlatmaktadır:   "Uzun bir müddet nefsime  muhâlefetle onun arzularını bertaraf etmiştim. Tam o günlerde, bir cemaatin  cihâd için gazâya gideceğini duydum. Bende de gazâya iştirâk için büyük bir  arzu uyanmıştı. Nefsim, gazâya katılmanın sevâbı ile ilgili hadîs-i şerîfleri peyderpey  bana hatırlatıyordu. Hayret edip, kendi kendime: «Gâlibâ nefsin bu istekli  hâli büyük bir hîledir! Çünkü nefs, seve seve ibadet ve tâatta bulunmaz! Herhâlde  devamlı oruç tuttuğum için nefsin tâkati kesildi de bu sebeple savaşa gitmemi  ve orucumu açmamı istiyor!» diye düşündüm.   Sonra nefsime dönerek,  hâl lisanıyla şöyle dedim: «-Ey nefsim! Bil ki, gazâ  için sefere çıkınca oruç tutmaya da devam edeceğim! Onu aslâ bırakmayacağım!"   Bu sözlerime karşılık  onun tereddütsüz bir şekilde: «-Olur, kabûl!» demesine çok  şaşırdım ve bu sefer de; «Herhâlde ben nefsi  geceleri namaz kılmaya mecbur tutuyorum da onun için gazâya çıkmamı, böylece  gece namazını bırakacağımı düşünüyor ve rahata kavuşmayı istiyor!» diye düşündüm.  Nefsime: «-Ey nefsim, şunu hiç  unutma ki, gazâda da seni geceleyin uyutmam!» dedim. O ise hemen: «-Bu da kabûl!» dedi.  Onun bu cevabına iyice hayret edip, tekrar tekrar düşündüm. Sonra onun cihâda  katılma iştiyâkını; «Herhâlde nefsim  yalnızlıktan usandı da, cihâda iştirak etmeyi halkın arasına karışmak için arzu  ediyor.» diye düşündüm ve yine nefsime dönerek: «-Ey zâlim nefsim! Konakladığımız  hiçbir yerde insanların arasında oturmayacağım. Onların arasına karışmayacağım.  Aksine tenhâ bir kenara çekileceğim.» deyince, o derhal: «-Onu da kabûl ediyorum!»  dedi. Artık onun maksadını anlamaktan âciz kaldığım için Allah Teâlâ'ya ilticâ  ederek: «Yâ Rabbî! Beni nefsin  hîlesinden haberdâr et ve onun aldatmasından koru. Zira ben âcizim. Sen ise,  her türlü eksiklik ve noksanlıktan münezzehsin, Sana sığındım!» niyâzında  bulundum.   Bunun üzerine nefsim, hâl  lisanıyla bana şöyle dedi: «-Benim isteklerime  muhâlefet etmekle, zâten beni günde yüz defa öldürüyorsun, bundan kimsenin  haberi yok. Hiç olmazsa gazâda bir kere ölürüm de bunu, bütün cihan halkı duyar.  Derler ki, "Âferin Ahmed Hadraveyh'e, yiğitçe savaştı da neticesinde şehîdlik  derecesine erişti..."» Nefsimin bu sözü üzerine;  «Sübhânallah, bu nefis öyle yaratılmış ki, hayatında da, ölümünde de ikiyüzlü!  Ne bu dünyada, ne de âhirette takvâ sâhibi güzel bir müslüman olmak istemiyor!  Ben onu tâatte bulunmak istiyor sanmıştım. Ona zünnar bağlandığının farkına  varmamışım.» dedim ve ona daha çok muhâlefet ettim.   Ebedî  saâdet ve selâmetin en temel şartlarından biri, nefsi, sâlih amellere medâr  olabilecek bir kıvâma ulaştırabilmektir. Böyle bir olgunluktan mahrum olan her nefis, Yûsuf u'ın: "Ben,  nefsimi temize çıkarmam. Çünkü nefis, aşırı şekilde kötülüğü emreder..." (Yûsuf,  53) beyânında bildirdiği vasıftadır. Bu sebeple dâimâ  insanı sâlih amellerden uzaklaştırmaya çalışır. Şâyet bir kimse, nefsine muhâlefet  edip sâlih amellere yönelirse, bu sefer de onu, sevâbı daha az olan hayra sevk  etmenin gayreti içinde olur. Onun bu husûsiyeti dolayısıyla Hazret-i Mevlânâ şöyle buyurmaktadır:   "Yapacağın işlerde  nefsine danışmak ve ne derse onun aksini yapmak kemâldir, olgunluktur."   Fahr-i  Âlem r Efendimiz nefsin  hilesinden her an Cenâb-ı Hakk'a sığınmış ve: "Yâ Rabbî! Beni göz açıp kapayıncaya kadar bile olsa nefsime bırakma!.." (Câmiu's-Sağîr,  c. I, s. 58) duâsında bulunmuştur.   Cenâb-ı  Hak ile kul arasına bir gaflet perdesi olarak girip insanı aslî istikâmetinden  uzaklaştıran ve gönülleri Allah'tan gayrısıyla meşgûliyete sevk eden, yine  nefsin çirkin sıfatlarıdır.   Hakîkaten  nefs, kendisine  ölçüsüzce tâbî olunduğu zaman kişiyi esfel-i sâfilîne sürükleyen, terbiye  edilip itaat altına alındığında ise insanı meleklerden üstün, mükerrem bir  mevkîye yükselten bir kazanç vesîlesidir. Bu hakîkat âyet-i kerîmede şöyle bildirilmektedir: "Muhakkak ki nefsini tezkiye eden (kötülüklerden  arındıran) kurtuluşa ermiş, onu fenâlıklara gömen de ziyân etmiştir." (eş-Şems, 9-10)   Hiç unutulmamalıdır ki nefs,  kendisine karşı girişilen mücâhede ile ölmez, ancak kontrol altına alınabilir.  Zâten talep edilen de nefsi yok etmek veya haklarına bütünüyle sed çekmek değil,  onu aşırılıklardan sakındırıp arzu ve isteklerini Hakk'ın rızâsına uygun bir  şekilde tahdit edebilmektir. Bu hususta İmâm Gazâlî,  insanı bir süvârîye benzeterek şöyle der:   "Nefs, rûhun bineğidir.  Eğer insan, nefsin dizginlerini salıverir ve onun gittiği istikâmete kendini  bırakırsa helâk olması mukadderdir. Şâyet onu öldürmeye çalışırsa, bu sefer de  hakîkat yolunda bineksiz kalır. O hâlde nefsinin dizginlerini elinde tut ve  bineğinden istifade et!"   Tâbiînin büyüklerinden Meymûn ibni Mihrân da şöyle buyurmuştur:   "Kul; «yediğini ve giydiğini nereden karşılıyor?» diye ortağını  gözetleyip durduğu gibi, kendi öz nefsini denetlemedikçe aslâ takvâ sahibi  olamaz."   Zira nefse karşı girişilen mücâdelede en ufak bir  ihmâl ve gevşeklik göstermek, onun derhal eski hâline dönmesine sebep olur.  Ayrıca nefs dâimâ pusuda olduğu için şerrinden hiçbir zaman da emîn olunamaz. Bu  sebeple şöyle denilmiştir: "(Bil  ki) en azılı düşmanın nefsindir." (bk. Aclûnî, Keşfü'l-Hafâ, I, 143)   Her mü'min, İmâm Gazâlî Hazretleri'nin  verdiği şu misâl karşısında kendi nefsini hesaba çekmelidir:   "İnsan; âilesi ve çocukları daha fazla  azmasınlar diye küçük kusurlarından dolayı bile onları azarlamaya kalkışırken,  nefsini ihmâl eder, onu, kusurlarından ötürü yeterince kınamaz ve ıslâh etmez.  Hâlbuki nefsinin sana karşı azgınlığı, âile efrâdının sana olan azgınlığından daha  fenâdır. Çünkü onlar en fazla, insanın bu dünyada huzurunu bozarlar. Kişinin  nefsi ise, onun âhiretini helâk eder." Şu hadîs-i şerîf, nefse karşı verilecek  mücâhedenin önemini ve neticesini ne kadar özlü ve düşündürücü bir şekilde ortaya  koymaktadır: "Cehennem,  nefse hoş gelen şeylerle kuşatılmış; cennet ise, nefsin istemediği şeylerle  çepeçevre sarılmıştır." (Buhârî, Rikak, 28; Müslim, Cennet, 1)   Yani nefsin istekleri  yerine getirildiği takdirde, kişiyi götüreceği son nokta, kaçınılmaz sûrette  cehennemdir. Zira aşırı istekler (şehvetler), peşine düşenleri cehenneme çeker  götürür. Bunların nefse hoş gelmesine aldanmamak gerekir. Çünkü arkası ateştir,  azaptır. Bu sebeple de Peygamber r Efendimiz  yine duâlarında Cenâb-ı Hakk'a şöyle ilticâ etmiştir: "Allâh'ım!  Nefsime takvâ nasîb et ve onu her türlü günahtan temizle; onu en iyi temizleyecek  Sen'sin. Ona yardım edip terbiye edecek sadece Sen'sin." (Müslim,  Zikir, 73)   Cenâb-ı Hak, nefsin tehlikelerine karşı biz  kullarını şöyle uyarır: "(Ey Rasûlüm!) Nefsânî arzularını kendisine  ilâh edinen kimseyi gördün mü? Artık ona Sen mi vekîl olacaksın?" (el-Furkân, 43)   Bir hadîs-i şerîflerinde Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- de: "Ümmetim adına en çok korktuğum şey; nefislerinin  hevâlarına uymalarıdır." buyurmuştur.(Süyûtî, Câmiu's-Sağîr, I, 12)   Bu sebeple, ilâhî mahkemede hesaba çekilmeden  evvel kendi iç muhâsebesini yapan, amelleriyle neyi murâd ettiğine dikkat ve  hassâsiyetle bakan kimse ne bahtiyardır. Zünnûn-ı Mısrî'ye «-Kul ne ile  cennete girebilir?» diye sorduklarında o; «-Beş şey ile girer.» diye cevap  vermiş ve şunları saymıştır:   "-Eğriliği bulunmayan istikâmet, hataya  düşmeyen ictihad, gizli ve âşikâr Allah Teâlâ'nın kendini murākabe ettiğini  bilmek, hazırlanmak sûretiyle ölümü beklemek ve hesâba çekilmeden evvel kendi  muhâsebesini yapmak." (İmam-ı  Gazâlî, İhyâ, IV, 716) İnsan, bu dünyada bir ebediyet yolcusudur. Dolayısıyla tıpkı savaş  zamanında tedbir alan ve böylece zafere ulaşan kimse gibi, vakit kaybetmeden  tedbir alması ve âhirete hazırlanması lâzımdır. Âhiret için alınacak tedbir  ise, Allâh'ın emir ve yasaklarına uymak sûretiyle bu dünyada takvâ üzere bir  hayat geçirmeye çalışmaktır. Fakat onun yolunun üzerine dizili şeytanın hile ve  tuzakları, nefsinin aldatıcı arzu ve istekleri, önüne çıkan birer düşman ve hedefiyle  kendisi arasında birer engeldir.   Nefsin  taşkın arzuları, ancak ruh tekâmül etmeye başlarsa bertaraf edilebilir. Dolayısıyla  bir mü'min, ancak hayatını  bütünüyle Kur'ân ve sünnet istikâmetinde tanzîm edebildiği ölçüde, nefsinin  şerrinden ve şeytanın desîselerinden kurtulur ve yalnız Hakk'ın rızâsını talep  hâlinde yaşar.   Zira  mânevî irşad ve kontrolden mahrum her nefis, hakîkatleri gafletle örten acı bir  mahrûmiyet sebebidir. Şu da hiç unutulmamalıdır ki, nefis  muhâsebe edilirken, ömrünün her günü, her saati nazara alınarak zâhirî ve  bâtınî bütün âzâlarında genel olarak hesaba çekilmelidir. Bu hususta da İmâm  Gazâlî Hazretleri şöyle buyurur:   "Ey nefis! Ölülerin bir saat olsun bile  dünyaya geri dönmeyi temennî ettiklerini, eğer imkân olsa bir saat geri dönüp  hiç olmazsa îmanın kemâline ererek geri  dönmeleri için bütün dünyayı vermeye hazır olduklarını bilmiyor musun?  Hâlbuki onların temennî edip bulamadıkları imkânlar bugün senin elindedir. Sen  onları nasıl gafletle geçirirsin?   Ey nefis, şaşılacak şeydir ki, kendini  dâimâ akıllı ve basiret sahibi olduğunu iddiâ edersin. Her gün malının  artmasına sevinmeyi bir akıllılık sanırsın da, ömrünün eksilmekte olduğuna  aldırış etmezsin. Ömür eksilirken, malın artmasında ne kâr vardır?   Yazıklar olsun sana ey nefis! Âhiret sana  yaklaşırken sen ondan uzaklaşmak istersin. Ondan yüz çevirirsin. Dünyaya  yönelirsin, hâlbuki dünya senden vazgeçmektedir. Nice kimseler vardır ki,  umdukları yarınlara kavuşamamış ve niceleri vardır ki, içinde bulundukları  günleri tamamlayamamışlardır." (İmam-ı  Gazâlî, İhyâ, IV, 755)   Velhâsıl, nefsi tezkiyeye çalışmak ve bu uğurda onu  hiç boş bırakmamak, ehemmiyetine ve zorluğuna binâen "büyük cihâd" kabul edilmiştir.  Bunu başarabilen, yani zor bir  mücâhedenin neticesinde nefsânî arzularını asgariye düşürebilen bir mü'mine  Cenâb-ı Hak, büyük bir îman lezzeti ihsân eder. Nitekim İbrahim bin Edhem  Hazretleri bunu şöyle ifâde etmektedir:   "İlâhî muhabbetteki vecd  ve istiğrâkımız müşahhas bir şey olsaydı; krallar onu alabilmek için bütün  hazinelerini de krallıklarını da fedâ ederlerdi." Cenâb-ı  Hak, cümlemizi, nefsin iğvâsına düşmekten lûtf u keremiyle muhâfaza buyursun.  Huzûruna, râzı ve hoşnûd olacağı bir nefs ile çıkabilmeyi bizlere rahmetiyle  ikrâm ve ihsân eylesin... Âmîn... <table style='width: 100%'><tr><td> <table style='width: 100%'><tr><td></td></tr></table></td><td></td><td></td></tr><tr><td></td><td></td><td> <table style='width: 100%'><tr><td> <table style='width: 100%'><tr><td>  Osman Nuri Topbaş </td></tr></table></td></tr></table></td></tr></table> </td></tr></table></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)