JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="mihrimah" data-source="post: 165885" data-attributes="member: 656">Nereden başlanacağını bilmiyorum. Beni en çok bu yavaşlatıyor. Aranıza katılamadım. Gelip tanışamadım. Atmosferinizi soluklayamadım. Çalışmalarınıza dahil olamadım, diyordum.  İçerisinden dışarısına adım atamayacak kadar yoğun bir hayatım vardı. Sizin de benim dünyama adım atamayacak kadar meşguliyetleriniz vardı, farkındaydım. Her seferinde davet edilme beklentisine girdim. Her seferinde bu buluşmayı kendi tarafımdan erteledim. Her ertelemeden sonra daha da uzaklaştı, dünyanız, dünyama. Daha da imkansızlaştı gözümde, davetiniz.  Bazen, her şeye rağmen, her şeyi bir kenara bırakıp, uğramak istedim dünyanıza. Nereden başlanacağını bilemedim. Sonunda bundan vazgeçtim. Yorucu başlangıçları göze alamayacak kadar güçsüzdüm..  Yorgundum. Yeni bir başlangıç yapamayacak kadar yorgundum. Başlangıçlar yorar çünkü. İlk alışma zamanlarının sıkıcılığını göze alamadım. Aslına bakılırsa, sizler de yorgundunuz gözümde. Yeni insanlar tanıyamayacak kadar, onların ellerinden tutup ortamınıza, huzurunuza, atmosferinize getiremeyecek kadar yorgundunuz, meşguldünüz.  Kim olduğunuzu, ne yapmaya çalıştığınızı tam olarak anlayamadım. Ancak bir ışık vardı. Her tereddüdü gideren, her kaygıyı incelten, her korkuyu teselli eden bir ışık vardı orada. O büyük evinizin her odasında yanıyordu o ışık. Kimsiniz, ne yapmaya çalışıyorsunuz, diye düşünürken, benim kim olduğumu ve ne yapmaya çalıştığımı önemsemeyeceğinizi düşündüm. Bu düşünce vazgeçirdi beni kaygılarımdan, korkularımdan. Tanımadığım, niyetlerini bilmediğim insanlardınız. Tanımadığınız, niyetini bilmediğiniz bir insandım ben de sizin için. Vazgeçtim kaygılanmaktan. Aranıza katılmayı istedim.  En çok, hiçbir şeyin yolunda gitmediği zamanlarda, arzuladım aranızda olmayı. Bunaldığım, köşeye sıkıştığım zamanlarda planladım, kapınızı çalmayı . Hiç uğramadığım, kapısını çalmadığım, yerini bilmediğim, içerisindeki hiçbir ferdi tanımadığım o büyük ve büyülü ev, zihnimin bir köşesinde bir kurtarıcı olarak kaldı hep. Orayı bir koz olarak beklettim aklımda. Hayat yükünün ağırlaştığı, sorumlulukların beni ezmeye başladığı, hiçbir şeye yetememe duygusunun üzerimde belirleyici olduğu anlarda, karar veririm, çıkıp gelmeye, bana yardım edin, bu zor hayatı yenemedim, benim size ihtiyacım var demeye.  Bir seferinde kapınızdan döndüm. Zihnimdeki kurtarılmış yerin, öyle olmadığını görmekten korktum. Ya düşündüğüm gibi değildiyse, dedim sonra.  Bir seferinde kapınızı çaldım. Açan olmadı.  Başka bir seferinde kapı açıktı. Ama içerisinde o davetkar, o kucaklayıcı ruh yoktu. Ama o itici, o dışlayıcı zor hayat yerli yerinde durduğu için, size haksızlık etmek istemedim. Tahammül gösterip, zamanın geçmesini bekledim.  Bir seferinde aranıza katıldım. Birlikte yolculuklara çıktık. Her otobüsün içerisinde camlarda kendimi aradım. O sıcak ruhu, o iyileştirici iklimi düşündüm. Her yolculukta, bir başka yolculuğa çıkmak zorunda kalmayacak kadar iyileşmeyi istedim.  İnsan, dönüp dolaşıp yine kendine dönüyormuş. Ben de her yolculuğumun ardından, o ağır, o zorlayıcı, şartları durmadan zorlaşan, havası durmadan bozulan hayatın içerisine dönüyordum. Ne o büyülü ev, ne o teselli verici ışık, ne de hayatına yeni bir sayfa açmış olan -yeni ben- yerli yerinde duruyorduk. Her şey bir tarafa savrulup duruyordu.  Bugün aranıza katıldım ve bir konuşmaya tanık oldum. Önemli notlar düştüm, kendime çok özel dersler çıkardım.  Benim aradığım o büyülü ev, aslında benim kendi içerimdeymiş.  Ferahlamak için çıktığım yolculuklar, aslında kendi iç dünyama doğru olmalıymış ilk önce. Bu yolculuğa çıkmadan, diğer bütün yolculuklar anlamsızmış.  Bugün, bütün önyargıları, ertelemeleri ve yorgunlukları bir kanara bırakarak - kim bilir kaçıncı kez - kapınızdan içeriye girdim. Gördüğüm şey benim kendimdi. Yıllardır üzerine düşünmediğim kendimdi. Sesini hiçbir zaman dinlemediğim kendimdi. İçerisine doğru yola çıkmadığım kendimdi. Bugün bana bir iç aynası oldu atmosferiniz.  Atmosferinizi, mekanınızı, o büyülü evi, zihnimde bir iyileştirici, bir şifacı olarak yaşatmaya yeniden karar verdim.  Sizi tanımıyorum. Ama çok iyisiniz. Tarih Kültür</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)