Konuya cevap cer

Mesaj

<blockquote data-quote="Ali Said" data-source="post: 113964" data-attributes="member: 8283"><img src="http://img2.blogcu.com/images/t/e/l/telvintrio/ben_hep_seni_dusunurum.png" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />

&quot;Neden benim başıma geldi?&quot; Bir tek musibet anında seslendiririz bu&nbsp; yakıcı soruyu. &quot;Niye ben?&quot; Hep başkalarına olurdu böylesi şeyler. Öyle olmasına&nbsp; öylesine alışmışızdır ki... Benim değil, &quot;öteki&quot;lerin başına gelir kaza. En&nbsp; fazla bir istatistik rakamı kadar önemsediğimiz uzak yabancılar eksilir&nbsp; hayattan. &quot;Ben&quot; dediğimiz dokunulmazdır. &quot;Ben&quot; öyle sıradan&nbsp; değil(im)dir.&nbsp;&nbsp; Olağan bir kaza haberinin o hep bildik &quot;ölü sayısı&quot; arasına sıkışmış sıradan&nbsp; bir rakam olamam &quot;ben&quot;. Başkası da olabilmesi ihtimali altı milyar kez yüksek&nbsp; iken, niye &quot;ben&quot;im o &quot;biri&quot;?&nbsp; &quot;Başka bir sürü yerde olabilecekken niye ille de burada çıktı bu yangın?&quot;&nbsp; &quot;Başka milyonlarca insan varken, niye sadece beni seçti bu kurşun?&quot; &quot;Başka&nbsp; sayısız saatler, dakikalar dururken, nasıl oldu da bu ana denk geldi kaza?&quot;&nbsp; &quot;Başka bir dolu seferde olabilecekken, niye bu sefer oldu bu arıza?&quot;&nbsp; Tuhaf bir yalnızlık içinde buluyor kendini insan başına o &quot;şey&quot; geldiğinde.&nbsp; Etraftaki olağan sesler düşmanlaşıyor, yabancılaşıyor. Araba uğultusu, yağmur&nbsp; şıpırtısı, cep telefonu sesi dalga geçercesine yalayıp geçiyor seni. Sen derin&nbsp; acılar içindeyken, hiçbir şey olmamış gibi yürüyen, kaygısızca konuşan, her&nbsp; günkü gibi koşturan insanlara gücenik bir edayla bakıyorsun: &quot;Nasıl da rahat&nbsp; olabiliyorsunuz böyle? Aşk olsun!&quot; Her şey ve herkes &quot;başka&quot;laşıyor o anda.&nbsp; Yarın senin cenazen olacak, sen eksileceksin sıcacık yuvandan, yavruların&nbsp; &quot;Baba!&quot; dediğinde ömür boyu cevap alamayacak. Ama büyütmeye gerek yok! Sen&nbsp; sadece bir &quot;başkası&quot; dahasın başkalarının gözünde. Bir &quot;başkası&quot;nın daha&nbsp; cenazesini göz ucuyla seyredecek başkaları. Sen uykusuz bir gecenin koynunda,&nbsp; bir yaprak gibi titrerken, başkalarına göre bir &quot;başkası&quot; olan sen sıradan&nbsp; acılardan bir acı yaşıyor olacaksın. Uyuyacak milyonlarcası. Sen ve yakınların&nbsp; gazetelerin üçüncü sayfasında kanlı bir habere konu olmuşken, başkaları katlayıp&nbsp; bir kenara bırakacaklar senin haberini. Başkalarının es geçtiği kadar lüzumsuz&nbsp; bir yer mi işgal ediyorsun ki yeryüzünde? Başkalarının hiç üzülmeyeceği kadar,&nbsp; hiç eksikliğini hissetmeyeceği kadar yersiz bir yerin mi vardı âlemde?&nbsp; Bak işte, ölen &quot;ben&quot; de olsa, &quot;ölenle ölünmüyor&quot;muş. Hayat devam ediyor&nbsp; &quot;ben&quot;siz. Olmasan da oluyormuş meğer. Ne kadar dayanılmaz bir acı! Ne kadar ağır&nbsp; bir hakaret! &quot;Olsa da bir olmasa bir&quot;mişim meğer. Ne kadar da aşağılandığını&nbsp; düşünüyor insan! Aslında o aşağılanmaya verdiğimiz tepkidir o soru: &quot;Neden&nbsp; başkası değil de ben?&quot; Daha açıkçası: &quot;Niye ben seçildim?&quot; &quot;Ne isteniyor&nbsp; benden?&quot; &quot;Hak etmedim ben bu &#039;ceza&#039;yı!&quot;&nbsp; Hadi itiraf edelim: Kadere hesap soruyoruz. Yazgının iki yakasından&nbsp; çekiştiriyoruz. Hadi bir itiraf daha: Asıl derdimiz &quot;kader&quot;i takdir edenledir.&nbsp; Yani Yaradan&#039;la karşı karşıya gelir aklımız. &quot;Ben&quot;i Vareden&#039;e keseriz faturayı.&nbsp; Kafa tutarız. Dokunulmazlığımızın ihlaline isyan ederiz. &quot;Ne istedin benden?&quot;&nbsp; &quot;Benim ne suçum vardı ki?&quot;&nbsp; Ne garip! Olumsuzlukların hesabı kaderden sorulur. &quot;Ben&quot; kendi ellerimle suç&nbsp; işlerim, hapse düşerim ama &quot;kader mahkûmu&quot; oluveririm. Ayağım kayar, günaha&nbsp; bulaşırım ama &quot;n&#039;edersin kaderime yazılmış&quot; deyiverir, sıyrılırım.&nbsp; Şampiyonluğunu, birinciliğini, galibiyetini kadere &quot;mahkûm&quot; eden pek çıkmaz.&nbsp; Sevaplarını, iyiliklerini, biriktirdiklerini, başarılarını &quot;kader&quot;in hesabına&nbsp; yazdıran olmaz.&nbsp; İyiliklerimiz kadere rağmendir sanki. Başarı, yazgıya başkaldırıdır.&nbsp; Başarılıysam &quot;Niye ben?&quot; sorusunu sormama gerek yok. Birinci olduysam, &quot;Niye&nbsp; benim başıma geldi?&quot; diye sızlanmak yok. &quot;Başkaları&quot;nın kazalarını hayatta&nbsp; kalmış biri olarak seyrediyorken, &quot;Niye ben hayatta kaldım?&quot; diye hesap sormak&nbsp; yok.&nbsp; Değil mi?&nbsp; Farkında değilim ama... Ben bana &quot;ben&quot; diyebiliyorsam, ne anlaşılmaz bir&nbsp; ayrıcalık içimdeyim! &quot;Ben&quot;i bir &quot;başkası&quot; da olabilecekken &quot;ben&quot; diye seçip&nbsp; Vareden&#039;e hiç minnet duygum olmayacak mı? Pekâlâ, başkaları içinde sıradan biri&nbsp; olabilirdim. Pekâlâ, başkalarının &quot;başkası&quot; diye bile bilmediği, hiç&nbsp; hatırlanmayan, hatırlanmaya bile değmeyen bir &quot;yok&quot; olabilirdim. &quot;Yok&quot; olduğunun&nbsp; bile farkında olunmayan bir &quot;şey&quot;dir &quot;yok&quot;luk... Ben &quot;ben&quot; olmasaydım, niye ben&nbsp; olamadım diye hesap sorabilir miydim? &quot;Ben&quot; olmayışıma yanabilir miydim?&nbsp; Ama hayret! &quot;Ben&quot; varım, var edilmişim. Varlığım yokluğuma &quot;ben&quot;den habersiz&nbsp; tercih edilmiş. Kimseler hatırımı saymazken, beni aramazken, eksikliğimi dert&nbsp; edinmezken, varlık sahasına çıkarılmışım, hatırım sayılmış, el üstünde&nbsp; tutulmuşum. Ben bile &quot;ben&quot; olmayı hesap edemezken, &quot;ben&quot; diyebileceğim bir insan&nbsp; olarak var edilmişim.&nbsp; Hiç beklemediğim, hiç ummadığım bir iyilikti bu! Aynada yüzüme bakıyorum,&nbsp; kimsenin yüzüne benzemiyor. Meğer &quot;biricik&quot;mişim ben. &quot;Bitane&quot;ymişim beni &quot;ben&quot;&nbsp; olarak seçenin nazarında. Nasıl oluyor da, ben bana &quot;ben&quot; diyebiliyorum? Ya, ben&nbsp; bana &quot;ben&quot; diyemeyenlerden olsaydım? &quot;Sen&quot; diye hitap edilmeyi hak etmemiş&nbsp; olsaydım? Öyle olsaydı, hiç aşağılanmış hissedecek miydim? Kadere hesap&nbsp; sorabilecek yetkide görebilecek miydim kendimi?&nbsp; &quot;Niye ben?&quot; diye kaybettiğimin hesabını sorabiliyorsam, hiç hesapsız&nbsp; kazandığım &quot;ben&quot; sayesinde sorabiliyorum... Ne garip? Hiç yoktan kazandığım&nbsp; &quot;ben&quot;imle kazanamadıklarımın da hakkım olduğunu düşünmeye başlamışım. Tuhaflığa&nbsp; bakın ki, borç aldığım &quot;ben&quot;imle kendimi alacaklı sayıyorum.&nbsp; Asıl sürprizi görmüyorum: &quot;Ben&quot; bana sürprizim. Hiç ummamıştım &quot;ben&quot;&nbsp; diye/bilineceğimi... Hiç beklemiyordum &quot;ben&quot; diyebilenler arasına&nbsp; seçileceğimi... Ben beni &quot;ben&quot; bilmeseydim, ben &quot;ben&quot; olamayışıma ağlayabilecek&nbsp; miydim? Ben şimdi burada soruyorum kendime: &quot;Niye&nbsp; ben?&quot;s.demirci@zaman.com.tr
</blockquote>

[QUOTE="Ali Said, post: 113964, member: 8283"] [LEFT][FONT=Comic Sans MS][B][IMG]http://img2.blogcu.com/images/t/e/l/telvintrio/ben_hep_seni_dusunurum.png[/IMG] [/B][/FONT][/LEFT] [FONT=Comic Sans MS][COLOR=Blue][B]"Neden benim başıma geldi?" Bir tek musibet anında seslendiririz bu yakıcı soruyu. "Niye ben?" Hep başkalarına olurdu böylesi şeyler. Öyle olmasına öylesine alışmışızdır ki... Benim değil, "öteki"lerin başına gelir kaza. En fazla bir istatistik rakamı kadar önemsediğimiz uzak yabancılar eksilir hayattan. "Ben" dediğimiz dokunulmazdır. "Ben" öyle sıradan değil(im)dir.[/B][/COLOR][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Olağan bir kaza haberinin o hep bildik "ölü sayısı" arasına sıkışmış sıradan bir rakam olamam "ben". Başkası da olabilmesi ihtimali altı milyar kez yüksek iken, niye "ben"im o "biri"? [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]"Başka bir sürü yerde olabilecekken niye ille de burada çıktı bu yangın?" "Başka milyonlarca insan varken, niye sadece beni seçti bu kurşun?" "Başka sayısız saatler, dakikalar dururken, nasıl oldu da bu ana denk geldi kaza?" "Başka bir dolu seferde olabilecekken, niye bu sefer oldu bu arıza?" [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Tuhaf bir yalnızlık içinde buluyor kendini insan başına o "şey" geldiğinde. Etraftaki olağan sesler düşmanlaşıyor, yabancılaşıyor. Araba uğultusu, yağmur şıpırtısı, cep telefonu sesi dalga geçercesine yalayıp geçiyor seni. Sen derin acılar içindeyken, hiçbir şey olmamış gibi yürüyen, kaygısızca konuşan, her günkü gibi koşturan insanlara gücenik bir edayla bakıyorsun: "Nasıl da rahat olabiliyorsunuz böyle? Aşk olsun!" Her şey ve herkes "başka"laşıyor o anda. Yarın senin cenazen olacak, sen eksileceksin sıcacık yuvandan, yavruların "Baba!" dediğinde ömür boyu cevap alamayacak. Ama büyütmeye gerek yok! Sen sadece bir "başkası" dahasın başkalarının gözünde. Bir "başkası"nın daha cenazesini göz ucuyla seyredecek başkaları. Sen uykusuz bir gecenin koynunda, bir yaprak gibi titrerken, başkalarına göre bir "başkası" olan sen sıradan acılardan bir acı yaşıyor olacaksın. Uyuyacak milyonlarcası. Sen ve yakınların gazetelerin üçüncü sayfasında kanlı bir habere konu olmuşken, başkaları katlayıp bir kenara bırakacaklar senin haberini. Başkalarının es geçtiği kadar lüzumsuz bir yer mi işgal ediyorsun ki yeryüzünde? Başkalarının hiç üzülmeyeceği kadar, hiç eksikliğini hissetmeyeceği kadar yersiz bir yerin mi vardı âlemde? [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Bak işte, ölen "ben" de olsa, "ölenle ölünmüyor"muş. Hayat devam ediyor "ben"siz. Olmasan da oluyormuş meğer. Ne kadar dayanılmaz bir acı! Ne kadar ağır bir hakaret! "Olsa da bir olmasa bir"mişim meğer. Ne kadar da aşağılandığını düşünüyor insan! Aslında o aşağılanmaya verdiğimiz tepkidir o soru: "Neden başkası değil de ben?" Daha açıkçası: "Niye ben seçildim?" "Ne isteniyor benden?" "Hak etmedim ben bu 'ceza'yı!" [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Hadi itiraf edelim: Kadere hesap soruyoruz. Yazgının iki yakasından çekiştiriyoruz. Hadi bir itiraf daha: Asıl derdimiz "kader"i takdir edenledir. Yani Yaradan'la karşı karşıya gelir aklımız. "Ben"i Vareden'e keseriz faturayı. Kafa tutarız. Dokunulmazlığımızın ihlaline isyan ederiz. "Ne istedin benden?" "Benim ne suçum vardı ki?" [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Ne garip! Olumsuzlukların hesabı kaderden sorulur. "Ben" kendi ellerimle suç işlerim, hapse düşerim ama "kader mahkûmu" oluveririm. Ayağım kayar, günaha bulaşırım ama "n'edersin kaderime yazılmış" deyiverir, sıyrılırım. Şampiyonluğunu, birinciliğini, galibiyetini kadere "mahkûm" eden pek çıkmaz. Sevaplarını, iyiliklerini, biriktirdiklerini, başarılarını "kader"in hesabına yazdıran olmaz. [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]İyiliklerimiz kadere rağmendir sanki. Başarı, yazgıya başkaldırıdır. Başarılıysam "Niye ben?" sorusunu sormama gerek yok. Birinci olduysam, "Niye benim başıma geldi?" diye sızlanmak yok. "Başkaları"nın kazalarını hayatta kalmış biri olarak seyrediyorken, "Niye ben hayatta kaldım?" diye hesap sormak yok. [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Değil mi? [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Farkında değilim ama... Ben bana "ben" diyebiliyorsam, ne anlaşılmaz bir ayrıcalık içimdeyim! "Ben"i bir "başkası" da olabilecekken "ben" diye seçip Vareden'e hiç minnet duygum olmayacak mı? Pekâlâ, başkaları içinde sıradan biri olabilirdim. Pekâlâ, başkalarının "başkası" diye bile bilmediği, hiç hatırlanmayan, hatırlanmaya bile değmeyen bir "yok" olabilirdim. "Yok" olduğunun bile farkında olunmayan bir "şey"dir "yok"luk... Ben "ben" olmasaydım, niye ben olamadım diye hesap sorabilir miydim? "Ben" olmayışıma yanabilir miydim? [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Ama hayret! "Ben" varım, var edilmişim. Varlığım yokluğuma "ben"den habersiz tercih edilmiş. Kimseler hatırımı saymazken, beni aramazken, eksikliğimi dert edinmezken, varlık sahasına çıkarılmışım, hatırım sayılmış, el üstünde tutulmuşum. Ben bile "ben" olmayı hesap edemezken, "ben" diyebileceğim bir insan olarak var edilmişim. [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Hiç beklemediğim, hiç ummadığım bir iyilikti bu! Aynada yüzüme bakıyorum, kimsenin yüzüne benzemiyor. Meğer "biricik"mişim ben. "Bitane"ymişim beni "ben" olarak seçenin nazarında. Nasıl oluyor da, ben bana "ben" diyebiliyorum? Ya, ben bana "ben" diyemeyenlerden olsaydım? "Sen" diye hitap edilmeyi hak etmemiş olsaydım? Öyle olsaydı, hiç aşağılanmış hissedecek miydim? Kadere hesap sorabilecek yetkide görebilecek miydim kendimi? [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]"Niye ben?" diye kaybettiğimin hesabını sorabiliyorsam, hiç hesapsız kazandığım "ben" sayesinde sorabiliyorum... Ne garip? Hiç yoktan kazandığım "ben"imle kazanamadıklarımın da hakkım olduğunu düşünmeye başlamışım. Tuhaflığa bakın ki, borç aldığım "ben"imle kendimi alacaklı sayıyorum. [/B][/FONT] [FONT=Comic Sans MS][B]Asıl sürprizi görmüyorum: "Ben" bana sürprizim. Hiç ummamıştım "ben" diye/bilineceğimi... Hiç beklemiyordum "ben" diyebilenler arasına seçileceğimi... Ben beni "ben" bilmeseydim, ben "ben" olamayışıma ağlayabilecek miydim? Ben şimdi burada soruyorum kendime: "Niye ben?"[I]s.demirci@zaman.com.tr[/I] [/B][/FONT] [LEFT] [/LEFT] [/QUOTE]

Adı

İnsan doğrulaması

Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)