JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Bîçare S.V." data-source="post: 218304" data-attributes="member: 1008987"> Âyet-i Kerime Meâli   De ki: Ey mülkün hakiki sahibi olan, âlemlerde dilediği gibi  tasarruf eden Allahım! Sen mülkü dilediğine verir, dilediğinden de mülkü  çeker alırsın. Sen dilediğini aziz eder, yükseltir, dilediğini zelil  kılar, alçaltırsın.  Âl-i İmran Sûresi: 26     19.10.2010 <a href="http://www.yeniasya.com.tr/2010/10/19/lahika/default.htm#bas" target="_blank"></a> <a href="http://www.yeniasya.com.tr/2010/10/19/lahika/default.htm#bas" target="_blank"></a>      Nur dershanesi çok genişledi Nur Risâlelerini kemâl-i merak ve dikkatle mütalâa ettiler. Fakat Nurlar  onların kalblerini kendine taraftar eyledi. Tenkit yerine takdire  başlamalarıyla Nur dershanesi çok genişlendi. Bir zaman Emirdağı’nda ikamete memur ve tek başıma, menzilde  adeta bir haps-i münferit ve bana çok ağır gelen tarassutlar ve  tahakkümlerle bana işkence vermelerinden, hayattan usandım, hapisten  çıktığıma teessüf ettim. Ruh u canımla Denizli hapsini arzuladım ve  kabre girmeyi istedim. ve “Hapis ve kabir bu tarz-ı hayata müreccahtır”  diye, ya hapse veya kabre girmeye karar verirken, inâyet-i İlâhiye  imdada yetişti, kalemleri teksir makinesi olan Medresetü’z-Zehrâ  şakirtlerinin ellerine yeni çıkan teksir makinesini verdi. Birden, Nurun  kıymettar mecmualarından her tanesi, bir kalemle beş yüz nüsha meydana  geldi. Fütuhata başlamaları, o sıkıntılı hayatı bana sevdirdi, “Hadsiz  şükür olsun” dedirtti.  Bir miktar sonra, Risâle-i Nur’un gizli düşmanları, fütuhat-ı  Nuriyeyi çekemediler, hükümeti aleyhimize sevk ettiler. Yine hayat bana  ağır gelmeye başladı. Birden inâyet-i Rabbâniye tecellî etti. En ziyade  Nurlara muhtaç olan alâkadar memurlar, vazifeleri itibarıyla, müsadere  edilen Nur Risâlelerini kemâl-i merak ve dikkatle mütalâa ettiler. Fakat  Nurlar onların kalblerini kendine taraftar eyledi. Tenkit yerine  takdire başlamalarıyla Nur dershanesi çok genişlendi, maddî zararımızdan  yüz derece ziyade menfaat verdi, sıkıntılı telâşımızı hiçe indirdi.  Sonra, gizli düşman münafıklar, hükümetin nazar-ı dikkatini benim  şahsıma çevirdiler. Eski siyasî hayatımı hatırlattırdılar. Hem  adliyeyi, hem maarif dairesini, hem zabıtayı, hem Dahiliye Vekâletini  evhamlandırdılar. Partilerin cereyanları ve komünistlerin perdesinde  anarşistlerin tahrikâtıyla o evham genişlendi. Bizi tazyik ve tevkif ve  ellerine geçen risaleleri müsadereye başladılar. Nur şakirtlerinin  faaliyetine tevakkuf geldi. Benim şahsımı çürütmek fikriyle, bir kısım  resmî memurlar, hiç kimsenin inanmayacağı isnatlarda bulundular, pek  acip iftiraları işâaya çalıştılar. Fakat kimseyi inandıramadılar.  Sonra, pek âdi bahanelerle, zemherîrin en şiddetli soğuk  günlerinde beni tevkif ederek, büyük ve gayet soğuk ve iki gün sobasız  bir koğuşta, tecrid-i mutlak içinde hapsettiler. Ben küçük odamda günde  kaç defa soba yakar ve daima mangalımda ateş varken, zaafiyet ve  hastalığımdan zor dayanabilirdim. Şimdi, bu vaziyette, hem soğuktan bir  sıtma, hem dehşetli bir sıkıntı ve hiddet içinde çırpınırken, bir  inâyet-i İlâhiye ile bir hakikat kalbimde inkişaf etti. Mânen, “Sen  hapse medrese-i Yusufiye namı vermişsin. Hem Denizli’de, sıkıntınızdan  bin derece ziyade hem ferah, hem mânevî kâr, hem oradaki mahpusların  Nurlardan istifadeleri, hem büyük dairelerde Nurların fütuhatı gibi  neticeler, size şekvâ yerinde binler şükrettirdi. Herbir saat hapsinizi  ve sıkıntınızı on saat ibadet hükmüne getirdi, o fâni saatleri  bâkileştirdi. İnşaallah, bu üçüncü medrese-i Yusufiyedeki  musibetzedelerin Nurlardan istifadeleri ve teselli bulmaları, senin bu  soğuk ve ağır sıkıntını hararetlendirip sevinçlere çevirecek. Ve hiddet  ettiğin adamlar, eğer aldanmışlarsa, bilmeyerek sana zulmediyorlar;  onlar hiddete lâyık değiller. Eğer bilerek ve garazla ve dalâlet  hesabına seni incitiyorlar ve işkence yapıyorlarsa, onlar pek yakın bir  zamanda ölümün idam-ı ebedîsiyle kabrin haps-i münferidine girip daimî  sıkıntılı azap çekecekler. Sen onların zulmü yüzünden hem sevap, hem  fâni saatlerini bâkileştirmeyi, hem mânevî lezzetleri, hem vazife-i  ilmiye ve diniyeyi ihlâsla yapmasını kazanıyorsun” diye ruhuma ihtar  edildi.  Ben de bütün kuvvetimle “Elhamdülillâh” dedim. İnsaniyet  damarıyla o zalimlere acıdım, “Yâ Rabbi, onları ıslah eyle” diye duâ  ettim. Bu yeni hadisede, ifademde Dahiliye Vekâletine yazdığım gibi, on  vecihle kanunsuz olduğu ve kanun namına kanunsuzluk eden o zalimler,  asıl suçlu onlar olması gibi, öyle bahaneleri aradılar, işitenleri  güldürecek ve hakperestleri ağlattıracak iftiraları ve uydurmalarıyla  ehl-i insafa gösterdiler ki, Risâle-i Nur’a ve şakirtlerine ilişmeye,  kanun ve hak cihetinde imkân bulamıyorlar, divaneliğe sapıyorlar.  Lem’alar, 26. Lem’a, 15. Rica     19.10.2010 <a href="http://www.yeniasya.com.tr/2010/10/19/lahika/default.htm#bas" target="_blank"><img src="http://www.yeniasya.com.tr/sabitresim/yukari.gif" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" /></a>  </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)