JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 179819" data-attributes="member: 27">Olduğu gibi Sultan II. Abdulhamid (2) Sultan II. Abdulhamid'i doğru anlamak   <img src="http://www.yeniasya.com.tr/2010/01/30/resim/latif.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />  Geçen haftadan devam  Şahsî ve siyasî hayatı   Evet, kiminin "Kızıl Sultan", kimininse "Ulu Hakan" diye  yâdettiği 34. Osmanlı Padişahı Sultan II. Abdulhamid, 21 Eylül 1842'de  dünyaya geldi.  Babası Sultan Abdulmecid, amcası ise, darbecilerin zulmüne mâruz  kalmış olan Sultan Abdulaziz'dir.  10 yaşında iken annesi Timujgan Sultanı kaybetti. Amcası Sultan  Abdulaziz'in 1867 yılında çıktığı Avrupa seyahatine katıldı. Dokuz sene  sonra ise (1876), amcasının hem tahttan indirilmesine, hem de  şüpheli/şaibeli şekilde katledilmesine şahit oldu.  Ayrıca, ruhî buhran geçiren büyük kardeşi V. Murat'ın kısa süreli  saltanatına da şahit olduktan sonra, 31 Ağustos 1876'da kendisi Osmanlı  tahtına geçerek padişah oldu. Aynı sene içinde I. Meşrûtiyet ilân edildi, anayasa (Kànun–i  Esasî) yürürlüğe girdi, iki heyetli (Ayan ve Mebûsan) Meclis ihdas  edildi.  Bir sene sonra (1877) patlak veren "93 Harbi" ise, hemen herşeyin  değişmesine sebebiyet verdi. Tayinle gelen ve ciddî bir fonksiyon icra  etmeyen Ayan Meclisi dışındaki herşey kaldırıldı, herşey eski vaziyetine  döndürüldü. Yani anayasa askıya alındı, meclis kapatıldı, dolayısıyla  I. Meşrûtiyet lağvedilmiş oldu.  1878'de şekillenen bu siyasî tablo, tam 30 sene aynı minval üzere  devam etti. 1908'in Temmuz ayına gelindiğinde, II. Meşrûtiyet'in ilânı  kaçınılmaz oldu. Anayasa ve Meclis, faaliyete kaldığı yerden devam etti. Ne yazık ki, 30 yıl sonra yeniden açılan hürriyet çiçeklerinin  yanında daha dehşetli bir istibdadın dikenleri yeşerdi. On yıl içinde  hemen herşey altüst oldu. 33 yıldır perde altında biriken kin ve iğbirar, öylesine şiddetli  ve gürültülü bir sadâ ile patladı ki, 1909'dan sonra 600 yıllık  Osmanlı'nın maddî saltanatını parça parça etti. 27 Nisan 1909'da tahttan indirilen Sultan Abdulhamid, Selânik'e  gönderildi. 1912'deki Balkan Harbi sebebiyle, oradan Beylerbeyi Sarayına  getirildi ve 10 Şubat 1918'de vuku bulan vefat tarihine kadar burada  gözetim altında tutuldu. * * * Diyebiliriz ki, 1877'den 1950 yılına kadar yaşanan yıkım ve  tahribatın içinde Sultan Abdulhamid'in şahsiyetinin değil de, ancak  siyasetinin büyük payı vardı. Zira, Padişah'ın mutlakıyet siyaseti, hayır–şer demeden konuşan,  yazan hemen herkesi sürmeye, yahut bir şekilde susturmaya çalıştı.  Böylelikle, Sultan'ın etrafındaki meddahların, yalakaların sayısı kadar,  belki daha fazla düşmanın, muhalifin teşekkülüne de sebebiyet verdi. En hazini şudur ki: Kendisine muhalif olanların kısm–ı âzamı,  bilvesile İslâma da düşman kesildi. Zira, o kendince "devletin  kuvvetiyle İslâm siyaseti" güdüyordu. Oysa, İslâmiyetin—zayıfça da olsa—istibdada hiç, ama hiç ihtiyacı  yoktu.  Evet, dinin hak ve doğruluk veçhesi, herşeye kâfidir, vâfidir. * * * Herşeye rağmen, şahsiyeti itibariyle Sultan Abdulhamid'in  gayretli, şefkatli, iyiniyetli ve dindar bir padişah olduğuna inanmak  durumundayız. Aksine bir iddianın ispatı mümkün olmadığı gibi, onu yakından  tanıyanların şehadeti de, bize bu mânâda tam kanaat veriyor. İşte, kızı Ayşe Sultan'ın babası hakkındaki müşahadeye dayanan  bir mülâhazası: "Babam doğru ve tam dinî itikada sahip bir Müslümandan  başka biri değildir. Beş vakit namazını kılar, Kur'ân–ı Kerîm okurdu.  Daima camilere devam ettiğini, Ramazanlarda bilhassa Süleymaniye  Camiinde namaz kıldığını, o zamanlar camide açılan sergilerden alış  veriş ettiğini bize hikâye tarzında anlatırdı. Babam herkesin namaz  kılmasını, camilere devam edilmesini çok isterdi. Sarayın hususî  bahçesinde beş vakit Ezân–ı Muhammedi okunurdu." (Ayşe Osmanoğlu; "Babam  Sultan Abdulhamid"den.)  İfrat, tefrit, vasat Sultan Abdulhamid'in şahsî hayatı ile siyasî tatbikatını  birbirinden ayırmayanlar, iki zıt kutup halinde ayrıştılar. Bir kısmı, varsa yoksa düşmanlık ile saldırganlık üzere giderken,  diğer bir kısmı Sultan'ın herşeyine sahiplilik ile meddahlık çizgisinde  yürüdü. Yani, biri ifrat, diğeri de tefrit çemberinde debelendi durdu. Vasat yol ise, Padişah'ın bu iki yönünü birbirinden ayırarak  bakmaktır. Ki, bu bakış açısını özellikle Bediüzzaman Said Nursî'de  görmekteyiz. Nursî, Sultan Abdulhamid'in şahsiyetini veli derecesinde ve  şefkatli bir padişah olarak görürken, "hafif istibdad"a dayanan  siyasetine ise, şiddetle çatmış ve bu tarz bir siyasete "Her nerede  rastlarsam sille vuracağım" demiştir. (Bkz: Münâzarât) Bununla beraber, Sultan Abdulhamid'den sonraki (1909–1950 arası)  siyasî yapılanmaları da, "şiddetli istibdat" ve "mutlak istibdat"  şeklinde görüp onlara aynı şiddette muhalefet etmiştir. (Bkz: Tarihçe–i  Hayatı, baştan sona...)  Siyaset ve şahsiyet farkı Makbul bir insan, akıllı düşmanından çok, ahmak dostlarından  zarar görür. Ulvî, kudsî dâvâlar için de aynı durum geçerli. Bugünlerde tahttan uzaklaştırılmasının 100. ve vefatının 91.  yıldönümü vesilesiyle rahmetle andığımız Sultan II. Abdulhamid,  hakikaten hem makbul bir şahsiyet idi, hem de bütün gayesi vatana,  millete ve kudsî İslâm dâvâsına hizmet etmekti. İşte, 33 sene müddetle padişahlık yapan bu zirve şahsiyet, süper  güçleri arkasına alan zalim düşmanları tarafından değil, belki düşmanın  oyununa gelen, tuzağına düşen dengesiz, muhakemesiz dostlarının hatası  sebebiyle yıkıldı. Evet, Sultan Abdulhamid'i, Osmanlı ve Rusya arasında 1877–78'de  yaşanan ve tarihte "Küçük Kıyâmet" diye isimlendirilen dehşetli "93  Harbi" yıkmadı, yıkamadı. Aynı şekilde, Osmanlı tarihinin en önemli iç hadisesi sayılan  Hürriyet, Meşrûtiyet ve Kànun–i Esâsî çalkantıları da yıkmadı, yıkamadı. Ne zaman ki, 31 Mart Hadisesinde (13 Nisan 1909), güyâ padişahın  dostu ve hayırhahı ayağıyla bir kısım muhakemesizler meydanlara çıkıp  sokaklara taştılar ve adeta "tuti kuşları" misâli "Şeriat isteriz!" diye  ortalığı velveleye verdiler, işte o zaman sinsî düşmanların kamufleli  tuzağına düştüler ve o dâhî padişahı da fecî bir âkıbete düçâr ettiler.  (Bkz: Münâzarât, s. 83) Demek ki, birileri her türlü planı hazırlamış, iş sadece bir  sebebin, bir bahanenin zuhûruna kalmıştı. Beklenen sebep, 31 Mart  Vak'asında pek büyük bir gürültü ile ortaya çıktı. Evet, hem velî, hem de dehâ derecesinde bir kabiliyete sahip olan  Sultan Abdulhamid, ne yazık ki bu ibretlik vak'adan çok kısa bir süre  sonra (27 Nisan) Selânik'ten İstanbul'a hurûç eden gayr–ı nizamî Hareket  Ordusu'nun dayatması neticesi tahttan indirildi. Ne acıdır ki, iş bununla da sınırlı kalmadı, ayrıca şu fecâatler  yaşandı: 1) Padişah hakkındaki "hal kararı"nı Meclis'ten çıkarttıran kişi,  Yahudi ve masonların en çok perestiş ettiği komitacı tabiatlı Talat  Beydir. 2) Meclis'in "hal kararı"nı Sultan Abdulhamid'e götüren heyetin  sözcüsü, Selânik mebusu azılı Yahudi Emanuel Karasso'dur. (İleride,  Hahambaşı Haim Naum'la birlikte Lozan Konferansına da nüfûz kabiliyetini  gösterecek kişidir.) 3) Devletin en mahrem mevkii olan Yıldız Sarayı, Hareket Ordusu  çapulcuları tarafından yağma edildi. 4) Çapulcular, padişahın hususî hayatına da tecavüz ettiler,  hanımının özel ziynetine varıncaya kadar, ne buldularsa gasp ve garet  ettiler. 5) Kurdukları sıkıyönetim mahkemesinde yüzlerce mâsumun hakkına  ve kanına girdiler. 6) Devleti ele geçiren komitacılar, eski istibdada rahmet  okutacak dehşetli bir dikta rejimini ihdas ettiler. Dünden bugüne Cinnî şeytanlar gibi, insî şeytanlar da hep var olmuşlar ve  saldırıya geçmek için daima fırsat kollamışlardır. Onlara kızmanın bir faydası yok. Muhim olan tedbirli olmak,  aklını kullanmak, dikkatli, müteyakkız davranmak, hata yapmamaya ve  onların sinsî oyunlarına gelmemeye gayret sarfetmektir. İşte, Sultan Abdulhamid'le dost geçinen muhakemesiz meddah  gürûhü, maalesef o zamanlar akl–ı selimin gereği olan böylesi bir  olgunluğu gösterememiş, dolayısıyla padişahla birlikte kendilerinin ve  daha pekçok mâsumun hayatının kararmasına sebebiyet vermişlerdir. * * *  Medâr–ı ibrettir ki, dost cenahta görünen muhakemesizler  gürûhunun sözcüleri, dün olduğu gibi günümüzde de ufukları karartmaya,  zihinleri bulandırmaya devam ediyorlar. Bugün bu "sâdık ahmaklar"dan bazıları çıkıp meselâ şu tarz  iddialarda bulunabiliyor: "Birçok Osmanlı münevveri gibi, Mehmet Âkif ve  Bediüzzaman Said Nursî gibi şahsiyetler de Sultan Abdulhamid'i vaktiyle  anlayamadı. Ona saldıran, ona hakaret edenlerle beraber oldu; sonra da  pişmanlık duyarak ondan özür ve helâllik diledi." Bakınız, Üstad Bediüzzaman'ın bütün yazdıkları meydanda duruyor.  Hiçbir eserinin hiçbir yerinde Sultan Abdulhamid hakkında nedamet  ettiği, yahut ondan özür dilediğine dair bir kayıt yok. Vardır diyen,  göstermek durumunda.  Hem, Üstad Bediüzzaman'ın Sultan Abdulhamid'in şahsına yönelik  hakaretâmiz bir sözü yoktur ki, bundan pişmanlık duysun, yahut dönüp  özür dilesin. Ayrıca, özür dilemek ile helâllik dilemenin farklı şeyler  olduğunu her mü'minin idrak etmesi gerekir. Birbiriyle bir şekilde  hukukları olan herkes, din kardeşiyle helâlleşir, helâlleşmeli. Evet, Sultan Abdulhamid'in şahsına yönelik herhangi bir hakaret  veya saldırısı bulunmayan Üstad Bediüzzaman, onun Mutlakıyet rejimi ve  "mecbur olduğu istibdat" idaresini açık bir dille "menfî siyaset"  şeklinde görmüş ve hayatının sonuna kadar da bunu böyle tarif etmekten  çekinmemiştir. Üstelik, bu tarz–ı siyasetin dahilde en büyük zararı dine ve  dindarlara verdiğini de gayet açık bir sûrette beyan ediyor, Üstad  Bediüzzaman. (Bkz: Sünûhat, s. 67) Bugün haddini aşarak Sultan Abdulhamid üzerinden Üstad  Bediüzzaman'ı (belki bilmeden) karalamaya çalışanlar, iki önemli noktayı  ayrıca gözardı etmektedirler: 1) Bediüzzaman, o devrin de en büyük mağdurlarından biridir.  Fikri çürütülemediği halde, önce tımarhaneye, ardından tevkifhaneye  gönderilmiştir. (Mağdura vurmak, zulme ve zalime taraftar olmak  demektir.) 2) Hürriyete, Meşrutiyete muhalefet edilerek, Mutlakiyet rejimine  özenti veya taraftarlık meyli mi canlandırılmak isteniyor? (Sultan  Abdulhamid meddahlarından, hürriyet ve meşrûtiyet hakkında ne  düşündüklerini öğrenmek istiyoruz.)  "Suçun şahsîliği" prensibi  Her türlü hak ve hukukun tecellisinde "Suçun şahsîliği" prensibi  esas alınır, olmazsa olmaz şartlardan biri olarak kabul edilir. Meselâ: 1) Cumhuriyet'in ilk 27 yılında din ve mukaddesatı temelinden  yıkmaya kadar varan dehşetli tahribatın sorumlusu "cumhuriyet rejimi"  değildir; en büyük günahkâr, bu rejime "mutlak istibdat" şeklini veren  şahıslardır. 2) On–on iki yıllık (1908–1920) Meşrûtiyet döneminde işlenen iç  ve dış cinayetlerin, ihanetlerin, hata ve günahların faturası, hiçbir  şekilde "meşrûti sistem"e yüklenemez. Günahlar, derecesine göre suç  işleyen şahıslara aittir. 3) Otuz yıllık (1878–1908) Mutlâkıyet rejiminin bütün suç ve  günahı Sultan Abdulhamid'e yüklenemez. Ona yüklemek, büyük insafsızlık  olur. Zira, onun etrafını kuşatan sadaret (hükümet) ve mevzuatın  (bürokrasi) çeşitli kademesinde bulunan bir dizi gaddar, müstebid,  yalaka tabiatlı adam var. Bununla beraber, devletin bütün çarklarının  işleyişini kendi şahsına bağlayan Sultan Abdulhamid, bu "tekelci  rejim"in sorumlu olarak, yapılan idarî hatalarda elbette ve hiç şüphesiz  ki ciddî oranda sorumluluk sahibidir. Bu hatırlatmadan sonra, şimdi asıl meselenin detaylarına bakalım.  Her muhalif kişi aldanmış mı sayılır?Sultan Abdulhamid'in idarî politikalarına muhalefet eden herkesi  "aldanmışlar" kategorisinde görmek, bize göre katmerli bir aldanıştır. Zira, Sultan Abdulhamid'in tatbik ettiği tarz–ı siyaset, hatadan,  kusurdan, günahtan vareste değildir. Dahası, o tekelci siyasetin başına meselâ Sultan II. Mahmud gibi  garp hayranı, gaddar ve şerîr bir padişahın da gelip geçebileceğini bir  türlü düşünemiyorlar, böyle bir ihtimali hesaba katamıyorlar. Oysa, böylesi bir mutlâkıyet rejiminin başına, kıyafet dayatması  sebebiyle on binlerce insanı katleden Sultan Mahmud gibi bir adam, hatta  ondan beteri de gelip geçebilir. Demek ki, burada şahıs gibi sistem de güvenilir bir durum  arzetmiyor. Zira, bilhassa bu zaman "şahs–ı vahit" zamanı değil, belki  "şahs–ı mânevî" zamanıdır. Şahıs veli de olsa, hatta dâhî derecesinde bile olsa, şayet bir  heyete, bir meclise, yani bir "şahs–ı mânevî"ye dayanmazsa, kıymeti de,  kameti de, hükmü de kocaman bir HİÇ derecesine düşebilir, gerileyebilir.  Şahsın yakıp yıkması da, yıkılıp gitmesi de ân meselesidir; dolayısıyla  güvenilmez ve ona bel bağlanılmaz. 1920'lerde telif etmiş olduğu Sünûhat isimli eserinde, bu hususla  ilgili şunları ifade ediyor, Üstad Bediüzzaman: "Eski zamanda değiliz.  Eskiden hâkim bir şahs–ı vâhit (tek adam) idi. ...Şimdi ise, zaman  cemaat (meclis) zamanıdır. Hâkim (ise), ruh–u cemaatten çıkmış ...metin  bir şahs–ı mânevîdir ki, şûrâlar (meclisler) o ruhu temsil eder." (Age,  s. 51) Çağın değişen ve gelişen bu açık gerçeğine rağmen, yine de kafası  basmayan ve geçmişe takılıp kalarak hâlâ "Peki, Sultan Abdulhamid gibi  kudretli bir padişah gelmeyecek mi, yani eski hâl olmayacak mı?"  tarzında sorular soranlara ise, Üstad Bediüzzaman ezberlenmeye lâyık şu  cevabı verir: "...Eski hal muhal; ya yeni hal veya izmihlâl." Ayrıca, bu veciz cevabın, siyah kıl çadırlarda yaşayan göçebeler  tarafından dahi kolaylıkla anlaşılabilmesi için şu misâli verir: "Acaba  sizin şu siyah çadırınız parça parça edilip yandırılırsa havaya  savrulursa o külden yeniden çadır edip içinde oturmak kâbil midir?"  (Münâzarât, s. 52)  Diktanın mahsülleri Tek adam merkezli totaliter rejimler, kategorik olarak belli  başlı üç tip insanın türemesine sebebiyet verir. Bunlar: 1) Düşman, muhalif, saldırgan, tetikçi ve işbirlikçi tipler. 2) Üst tabakaya karşı yalaka, yağcı, yaranmacı; alttakilere karşı  ise haşin, gaddar, müstebid tipler. 3) Pasif, "nemelâzım"cı tipler. Mutlâkiyet dönemlerinde, piyasada bu karakterdeki insanlar mebzul  miktarda bulunmuştur. Son olarak, 1878–1908 yılları arasındaki istibdat rejiminin  işleyişi hakkında fikir edinmek maksadıyla, neşriyat sahasından bir  misâl vererek meseleyi noktalayalım. Diyelim ki, o dönemde bir dergi, yahut bir gazete çıkarmak  istediniz. Bırakınız İstanbul veya Anadolu'nun herhangi bir şehrini,  Kahire'de, Şam'da, Bağdat'ta, yahut Üsküp'te de olsanız, uymak zorunda  kalacağınız prosedür şudur: Önce, bulunduğunuz vilâyetin valisine  maksadınızı açıkça izah eden bir dilekçeyle müracaat ediyorsunuz.  Valinin mülâhazasından geçen bu dilekçe, ardından Dahiliye Vekâletine  (İçişleri Bakanlığı), oradan Mâbeyn Kâtipliğine (Saray Sekreterliği) ve  oradan da geçerek—o da geçebilirse—padişahın tetkik ve iradesine arz  olunur. Hür neşriyat için zaten kolayca izin çıkmadığı o dönemde, ayrıca  çok ağır işleyen bürokrasinin, müracaat sahibine kaç zaman sonra cevap  vereceği de meçhûldür. Şimdi, tekrar başa dönüyor ve istibdat rejiminin bugünkü  meddahlarına soruyoruz: Siz, ciddî bir niyet ve gayretle, gezete yahut  mecmua çıkarma teşebbüsü karşısında, şayet siz bu tarz bir muameleye  tâbi tutulacak olursanız, acaba tepkiniz nice olur(du?) Muhtemelen, ya tam yalaka, müdahaneci, ya da birden düşman ve  isyankâr olup çıkardınız. Yani, mutedil kalamaz, vasatta duramazdınız. Evet, tarih meddahların, yalakaların, hakim rüzgâra göre hep saf  ve çizgi değiştirdiklerinin, keza, âniden eski dosta düşman  kesiliverdiklerinin iğrenç örnekleriyle doludur. Sultan Abdulhamid, kendini her ne kadar yalaka tiplerden ve silik  şahsiyetlerden uzak tutmaya çalıştıysa da, Mutlakıyet rejiminin tabiatı  ve karakteristik özellikleri sebebiyle, siyaseten buna muvaffak  olamamıştır. Dolayısıyla, şahsiyeti itibariyle ne derece temiz, dürüst  ve dirayetli ise, istibdat siyaseti itibariyle, o nisbette kanlı, kirli  ve karmaşık bir tablonun müsebbibi, en azından büyük hissedarı olarak  tarihe geçmiş bulunuyor. 30.01.2010Elif-YeniAsya</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)