Ana sayfa
Forumlar
Yeni mesajlar
Forumlarda ara
Blog
Neler yeni
Yeni mesajlar
Son aktiviteler
Giriş yap
Kayıt ol
Neler yeni
Ara
Ara
Sadece başlıkları ara
Kullanıcı:
Yeni mesajlar
Forumlarda ara
Menü
Giriş yap
Kayıt ol
Install the app
Yükle
Forumlar
Eğitim ve Kültür
Aile ve Yaşam
Kişisel Gelişim
olurya unutursam
JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.
Çok eski bir web tarayıcısı kullanıyorsunuz. Bu veya diğer siteleri görüntülemekte sorunlar yaşayabilirsiniz..
Tarayıcınızı güncellemeli veya
alternatif bir tarayıcı
kullanmalısınız.
Konuya cevap cer
Mesaj
<blockquote data-quote="ziyakarababa" data-source="post: 198803" data-attributes="member: 8628"><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'">Olurya unutursam</span></span><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"></span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"></span></span><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Yağmurlu ve soğuk bir kış günü, yırtık pırtık paltolar giymiş iki çocuk kapımı çaldı. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">"Eski gazeteniz var mı, bayan?" </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Çok işim vardı. Önce hayır demek istedim, ama ayaklarına gözüm ilişince sustum. İkisinin de ayaklarında eski sandaletler vardı ve ayakları su içindeydi. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">"İçeri girin de size kakao yapayım." dedim. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Hiç konuşmuyorlardı. Islak ayakkabıları halıda iz bırakmıştı. Kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladım onlara, belki dışarıdaki soğuğu unutturabilir, azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Onlar şöminenin önünde karınlarını doyururken ben de mutfağa döndüm ve yarıda bıraktığım işleri yapmaya koyuldum. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Oturma odasındaki sessizlik dikkatimi çekti. Bir an kafamı uzattım içeriye küçük kız elindeki boş fincana bakıyordu. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Erkek çocuğu bana döndü ve </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">"Bayan, siz zengin misiniz?" diye sordu. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">"Zengin mi? Yo hayır!" diye cevaplarken çocuğu, gözlerim bir an ayağımdaki eski terliklere kaydı. Kız elindeki fincanı tabağına dikkatle yerleştirdi ve </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">"Sizin fincanlarınız ve fincan tabaklarınız takım." dedi. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Sesindeki açlık, karın açlığına benzemiyordu. Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki soğuğa. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"><a href="http://hikaye.muhabbetullah.com/index-37.php##" target="_blank">http://hikaye.muhabbetullah.com/index-37.php##</a></span></span> </p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"></span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"></span></span><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Teşekkür bile etmemişlerdi, ama buna gerek yoktu. Teşekkür etmekten daha öte birşey yapmışlardı. Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarım takımdı. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Pişirdiğim patateslerin tadına baktım. Sıcacıktı patatesler. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Başımızı sokacak evimiz vardı. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Bir eşim vardı ve eşimin de bir işi, bunlar da fincanlarım ve fincan tabaklarım gibi uyum içindeydi. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırıp, yerlerine yerleştirdim. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Çocukların sandaletlerinin çamur izleri halının üzerindeydi hala. Silmedim ayak izlerini. Silmeyeceğim de. Olur ya; unutuveririm ne denli zengin olduğumu. </span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Arial'">Siz sakın unutmayın ne kadar zengin olduğunuzu.</span></span><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"></span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"></span></span></p><p><span style="color: black"><span style="font-family: 'Verdana'"></span></span><span style="color: black"><span style="font-family: 'Comic Sans MS'">"Ayakkabım yok diye üzülüyordum; ta ki ayaksız bir insan görene kadar."...</span></span></p></blockquote><p></p>
[QUOTE="ziyakarababa, post: 198803, member: 8628"] [COLOR=black][FONT=Verdana]Olurya unutursam[/FONT][/COLOR][COLOR=black][FONT=Verdana] [/FONT][/COLOR][COLOR=black][FONT=Arial]Yağmurlu ve soğuk bir kış günü, yırtık pırtık paltolar giymiş iki çocuk kapımı çaldı. "Eski gazeteniz var mı, bayan?" Çok işim vardı. Önce hayır demek istedim, ama ayaklarına gözüm ilişince sustum. İkisinin de ayaklarında eski sandaletler vardı ve ayakları su içindeydi. "İçeri girin de size kakao yapayım." dedim. Hiç konuşmuyorlardı. Islak ayakkabıları halıda iz bırakmıştı. Kakaonun yanında reçel ekmek de hazırladım onlara, belki dışarıdaki soğuğu unutturabilir, azıcık da olsa ısıtabilirdim minikleri. Onlar şöminenin önünde karınlarını doyururken ben de mutfağa döndüm ve yarıda bıraktığım işleri yapmaya koyuldum. Oturma odasındaki sessizlik dikkatimi çekti. Bir an kafamı uzattım içeriye küçük kız elindeki boş fincana bakıyordu. Erkek çocuğu bana döndü ve "Bayan, siz zengin misiniz?" diye sordu. "Zengin mi? Yo hayır!" diye cevaplarken çocuğu, gözlerim bir an ayağımdaki eski terliklere kaydı. Kız elindeki fincanı tabağına dikkatle yerleştirdi ve "Sizin fincanlarınız ve fincan tabaklarınız takım." dedi. Sesindeki açlık, karın açlığına benzemiyordu. Sonra gazetelerini alıp çıktılar dışarıdaki soğuğa. [/FONT][/COLOR][COLOR=black][FONT=Verdana][/FONT][/COLOR] [COLOR=black][FONT=Verdana][URL="http://hikaye.muhabbetullah.com/index-37.php##"][B][COLOR=black][FONT=Tahoma][/FONT][/COLOR][/B][/URL][/FONT][/COLOR] [COLOR=black][FONT=Verdana] [/FONT][/COLOR][COLOR=black][FONT=Arial]Teşekkür bile etmemişlerdi, ama buna gerek yoktu. Teşekkür etmekten daha öte birşey yapmışlardı. Düz mavi fincanlarım ve fincan tabaklarım takımdı. Pişirdiğim patateslerin tadına baktım. Sıcacıktı patatesler. Başımızı sokacak evimiz vardı. Bir eşim vardı ve eşimin de bir işi, bunlar da fincanlarım ve fincan tabaklarım gibi uyum içindeydi. Sandalyeleri şöminenin önünden kaldırıp, yerlerine yerleştirdim. Çocukların sandaletlerinin çamur izleri halının üzerindeydi hala. Silmedim ayak izlerini. Silmeyeceğim de. Olur ya; unutuveririm ne denli zengin olduğumu. Siz sakın unutmayın ne kadar zengin olduğunuzu.[/FONT][/COLOR][COLOR=black][FONT=Verdana] [/FONT][/COLOR][COLOR=black][FONT=Comic Sans MS]"Ayakkabım yok diye üzülüyordum; ta ki ayaksız bir insan görene kadar."...[/FONT][/COLOR][COLOR=black][FONT=Verdana][/FONT][/COLOR] [COLOR=black][FONT=Times New Roman][SIZE=3] [/SIZE][/FONT][/COLOR] [/QUOTE]
Adı
İnsan doğrulaması
Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)
Cevap yaz
Forumlar
Eğitim ve Kültür
Aile ve Yaşam
Kişisel Gelişim
olurya unutursam
Bu site çerezler kullanır. Bu siteyi kullanmaya devam ederek çerez kullanımımızı kabul etmiş olursunuz.
Accept
Daha fazla bilgi edin.…
Üst
