JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="uður1" data-source="post: 277945" data-attributes="member: 1016557">İhlas Risalesi kime okunur?                 28 Kasım 2011 Pazartesi 07:11                                     Hz.  Ömer'in destansı halifeliği esnasında gerçekleşen olayların belki de en  büyüğüdür minbere çıkıp da yüreğini kasıp kavuran o büyük endişeyi iman  kardeşlerine açtığı olay...    “Eğrilirsem, beni nasıl doğrultursunuz?”    Bunu sormuştur halife Ömer.     Peygamber aleyhissalâtu vesselam’ın, ‘hak ile bâtılı ayırma’  kabiliyetiyle vasfedip ‘Fâruk’ ünvanıyla şereflendirdiği bir güzide isim  olarak bunu sormuştur üstelik.    Aldığı cevap, “Eğrilirsen, seni kılıçlarımızla doğrulturuz” şeklindedir.    Bu kısa ve sert cevap, iki önemli mesajı beraberce içermektedir:     Bugüne kadar senin icraatına ve ictihadına karşı muhalefet sergilememiş  isek, bu sen yanlış yapıyor olduğun halde bizim de yanlışa meyyal  oluşumuz dolayısıyla susmayı tercih edişimizden değildir. Doğru yolda  yürüdüğün kanaatindeyiz ki, karşında değiliz. Yarın hayatî bir noktada  ümmeti yanlış bir yola sevketmeye kalkıştığını ve bunda da ısrar  ettiğini görecek olsak, hakkın hatırını senin hatırına tercih ederiz.    Rivayetler, aldığı bu cevap üzerine Hz. Ömer’in çok sevindiğini ve halife olarak böyle bir mü’minler topluluğu içinde yaşıyor olduğu için Allah’a şükrettiğini bildirir.     Hz. Ömer, sevinip şükretmiştir; çünkü bu söz hem ümmetin o güne kadarki  icraat ve ictihadında bir yanlış görmediğinin teyididir, hem de o  günden sonra bir yanlış durumunda koca bir ümmetin de sorumluluğunu  almış vaziyette yanlış yolda yürümesine müsaade edilmeyeceğinin...    Hz. Ömer’in bu tavrı çokça zikredilir de, tatbikatına pek de rastlanmaz mü’minler topluluğunun yaşayışında.     Bilakis, mutad uygulama, ‘mürşid’ makamında gördüğümüz kişiler  tarafından yapılan yanlış bile olsa bir hikmeti olduğunu düşünmek, “Hikmeti nedir?” diye sual edeni ise “Hikmetinden sual olunmaz” diye susturmak şeklindedir.    O yüzden, bir eleştiri ahlâkı yerleşmemiştir bugünün ehl-i dininin dünyasına.    Onun yerine, ‘eleştiri’yi ahlâksızlık olarak görme gibi bir tutum tercih edilmektedir.    Hatta, ‘ihanet’ olarak...     İman kardeşine sırtındaki akrebi veya koynundaki yılanı haber vermek  ‘uhuvvet’e ters; sırtındaki akrebi veya koynundaki yılanı görmezden  gelmek mahzâ uhuvvettir!    Ortada bir yanlış mı var? Elimiz ve dilimiz, yanlışı düzeltmek için değil; yanlışa dikkat çekeni ‘hizaya getirmek’ için çalışır hemen.     Susmayı tercih edip rahat edecek yerde, yanlışa işaret edip izalesi  için çırpınan bir mü’min görünce, Hz. Ömer misali şükür sözleri dökülmez  dilimizden...    Ömer ‘kılıçla’ düzeltilmeye dahi razıyken, bizim ‘sözle’ doğrultulmaya dahi tahammülümüz yoktur.    Bilakis, ‘Sus!’ der ellerimiz, “Şimdi geliyorum ha!” mesajı verir ayaklarımız, ‘ihlas’ı hatırlatır dillerimiz.    Bir yanlışı, bir eksiği, bir kusuru âdâbınca ifade etmek, Bediüzzaman’ın “Haklı tenkid hakikatı rendeçler” beyanına,  “Mehenge vurunuz. Sözlerim bakır çıktıysa...” diye başlayan ricasına  rağmen, ‘tenkitçilik hastalığı’ damgasını yer hemen.    Ardından, ‘ihlas’ hatırlatılır.     Sizin getirdiğiniz uyarı ‘tenkitçilik hastalığı’dır da, sizin uyarınıza  ‘tenkitçilik hastalığı’ yaftasını vurmak tenkitçilik değil, hastalık  hiç değil, bilakis sıhhat alâmetidir!    Siz bir yanlışa dikkat  çektiğinizde “İhlas Risalesi’ni kendi nefsi için okumak” ölçüsünden söz  edilir de, bu uyarıyı yapanın daha bu uyarıyı yaparken “İhlas Risalesi’ni nefsi için değil, bir mü’min kardeşi olarak size karşı” okuyor olduğu çelişkisi asla görülmez.    İhlas Risalesi, elbette, öncelikle ve esasen kendimiz için, kendi nefsimizi sigaya çekerek okunmalıdır; bu açık...    Ama İhlas Risalesi’ni yazarak Bediüzzaman  ‘kendi nefsi’ni değil ‘kardeşlerinin nefsi’ni de muhatap aldığına,  “Şöyle yapın, bundan sakının” diye nasihatlarda bulunduğuna göre; kendi  nefsini unutmamak kaydıyla İhlas Risalesi’nin ölçüleri pekâlâ iman  kardeşlerimiz de değerlendirme alanında tutularak okunabilmelidir.    Nitekim, yukarıda da dikkat çektiğim üzere, ortada çelişik bir durum vardır zaten.     Bir mü’minin bir yanlışın izalesi gayretiyle getirdiği bir eleştiri  İhlas Risalesi düsturları hatırlatılarak ‘ihlassızlık’ kapsamında  değerlendirirken gerçekleşen, elbette ki bir mü’mini ‘ihlassızlıkla’  suçlama ‘ihlası’ değildir!    Hayır, haklı tenkid ‘ihlas düsturları’na aykırı değildir. (“Sizlerin  kalb ve ruh ve aklınızı ittiham etmem. Risale-i Nur’un verdiği tesire  binaen itimad ediyorum. Fakat, nefs ve hevâ ve his ve vehim bazen  aldatıyorlar. Onun için, bazen şiddetli ikaz olunuyorsunuz. Bu şiddet,  nefs ve heva ve his ve vehme bakıyor; ihtiyatlı davranınız.”)     Haklı tenkid ‘ihlas düsturları’na ters olmadığı için, bir noktada  kritik bir yanlış görüp ona dikkat çeken de, o yanlış görülenin aslında  ‘yanlış’ olmadığı veya ‘kritik’ nitelikte olmadığı cevabıyla mukabele  eden de ‘ihlassızlık’ ediyor değildir.    Benim için bir eleştiri/özeleştiri ikliminde ‘ihlas’ kriteri,  haklı olduğu hallerde dahi zayıfı ‘ihlas düsturları’nı hatırlatarak  eleştirenin, haksız olduğu bir halde kuvvetliye de ‘ihlas düsturları’nı  hatırlatma yürekliliği gösterip göstermediğidir.    Bir gerilim anında küçüklere İhlas Risalesi’ni hatırlatanların, büyüklere de İhlas Risalesi’ni hatırlatıp hatırlatmadığıdır.    Haksız olduğu halde güçlüye birşey diyememek, mağdur olduğu halde zayıfa ‘ihlas’ düsturlarını hatırlatmak...    Hayır, ihlas bu değildir.    Bu, ihlas değildir.    ‘Uhuvvet’i tesis etmenin yolu da buradan geçmememektedir.    Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor:    “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:    ‘Kardeşine, zalim de olsa mazlum da olsa, yardım et.’    ‘Mazlumsa yardım ederim de, zalime nasıl yardım ederim?’ diye sorulmuştu.    ‘Onu zulümden alıkoyarsan, bu da ona yardımdır’ buyurdu.” (Bkz. Buhârî, Mezalim 4, İkrah 7; Tirmizî, Fiten 68).Yeni dönemde yeni bir İmam Hatip Lisesinden izlenimler                 28 Kasım 2011 Pazartesi 07:07                                   Van depremi ve kader ciheti                 10 Kasım 2011 Perşembe 08:33                                      Geçtiğimiz günlerde Van’da gerçekleşen ve büyük bir musibet olarak  kayıtlara geçen deprem, gerisinde ağır bir bilanço bıraktı. Yüzlerce ölü  ve binlerce yaralı. Sakatlar, yetim kalanlar ve evlerini kaybeden  binlerce insan…    Depremin getirdiği bu ağır bilanço bir anda bütün  Türkiye’nin dikkatlerini bu bölgeye çevirdi. Düzenlenen kampanyalar ve  bölgeye yağarcasına gönderilen yardımlar ülkemizin insanın ne kadar  duyarlı olduğunu bir kez daha gösteriyor. Bu durum kardeşliğimizi  pekiştiren çok önemli bir vazife gördü. Uzun bir zamandan sonra doğu ve  batı insanı arasındaki bağlar hiç olmadığı kadar kuvvetlenmiş gözüküyor.     Van’daki depremzedelere gönderilen temel ihtiyaçların önemli bir  bölümünü kışlıklar oluşturuyor. Battaniye, yorgan, kalın giysiler  bölgede ihtiyaç duyulan kışlıkların bir bölümü olarak söylenebilir.  Bu  battaniyelerin birini alan bir depremzede, soluğu doğruca deprem  masasında alıyor.    Battaniye kılıfının içinde bulduğu 5.000 lirayı  bir kuruşuna bile dokunmadan geldiği yerin adresini de vererek iade  ediyor. Deprem masasına isminin ne olduğu söylemeden uzaklaşan  depremzedenin bu davranışı, işte kardeşlik dedirtecek cinsten… Aslında  bu davranış Türklerin ve Kürtlerin kardeşlik bağlarını belirtmek için  küçücük bir örnek sadece.    Depremin ardından söylenen bazı menfi  sözlerin ve saçmalıkların halk nezdinde itibar bulmadığı da bir gerçek.  Bu söylemler, sözüm ona kendilerini bu milletin tek sahibi sananların,  bu bölgeden gelen şehit haberlerinin arkasından bulundukları söylemler.  Onlara göre depremin merkez üssünün Van’da olması, akan şehit kanlarına  karşı ‘’ilahi bir ceza.’’    Bazı olayların tam olarak nasıl  gerçekleştiğini ve şekillendiğini bilmek için bölge insanı olmak veya bu  bölgede yaşamış olmak gerekiyor. Bu sözlerin, hayat şartları üzerinde  yorum yaptıkları bölgenin insanlarına yabancı ve hayat şartlarına uzak  olan çevrelerce dile getirilmesi, bir kez savundukları görüşün  safsatadan öteye geçemediğini gösteriyor. Depremin gerçekleştiği zamanın  üzerinden birkaç çıkarımda bulunmakta fayda var. Çünkü bu zamanlama,  bazı medyatik şahsiyetlerin sahip oldukları faşist zihniyetlerini  dışarıya vurdu. Bu deprem bu yönden bir turnusol kâğıdı hüviyeti gördü.     Deprem gerçekleşmeden kısa bir süre önce düzenlenen saldırılarda  verilen 24 şehidin acısını bütün ülkemiz kalbinde hisseti. Acısını  hissetmeyle kalmadı ve şehit haberlerine karşı sert tepkilerde  bulunuldu. Şehit verilen birçok ilde BDP temsilciliklerine düzenlenen  saldırılar bu tepkilerin ne kadar hat safhaya ulaştığının canlı  örnekleri.    Gelen şehit haberlerini arkasından düzenlenen sınır  ötesi operasyonlarla birlikte PKK ağır kayıplara uğratıldı ve PKK’nin  kayıpları yüzler ile ifade edildi.  BBC’ye göre bu rakam 1400’lerle  ifade ediliyor. Doğu illerinde PKK sempatizanları tarafından düzenlenen  gösterilerde meydana gelen olumsuz görüntüler, maddi kayıplar bütün  milleti üzen bir görüntü veriyor.    PKK’ye bu kadar ağır zayiatın  verilmesinin ardından gerçekleştirilmesi muhtemel saldırıların ne kadar  yıkıcı olabileceğini düşünmek bile insanı ürkütüyor. Fakat burada Van  depreminin araya girmesi ile birlikte bu eylemler geri planlarda kaldı  veya herhangi bir ilgi görmedi. Bu ağır yıkım tam da iki tarafın da  büyük kayıplar vermesinin ardından gerçekleşmesi depremi ülkemizin  birinci gündem maddesi haline getirdi ve öbür haberlerin geri planda  kalmasını sağladı.    İlahi takdir her şeyin üstünde. Depremin neye  hizmet ettiği ve ne amaçla gönderildiği ancak ve ancak İlahi malumat  dâhilindedir. Biz Allah’ın takdirinin sebebini çoğu zaman bilemeyiz.  Fakat bu deprem, bu milletin bütün fertleri arasında yeni ve sağlam bir  kardeşlik tesis etti.    Bazen acılardan, Rabbimiz çok güzel  sonuçlar çıkarabilir. Dua edelim ki, Van depreminin de neticesi, yetmiş  beş milyon insan arasında yeni ve kalıcı bir kardeşliğe vesile olması  gibi hayırlı ve ihtiyaç duyduğumuz bir güzellik olsun.  Yeni dönemde yeni bir İmam Hatip Lisesinden izlenimler        28  Şubat süreci denilen post modern darbe, cuntacı maceracı paşalarla  toplum mühendislerinin projesiydi. Uygulamada en büyük travmayı  İmam-Hatip okulları yaşadı. Meslek Liseleri de İmam-hatiplerin narında  birlikte yandı.    Yeni dönem denilmesi YÖK’ün İmam-Hatip ve Meslek Liseleri için katsayı engelinin kaldırılması sonrası dönemdir.    12 yıl geride kaldı. Üç kuşak İmam-hatip liseleri ve meslek liseleri adeta bir fetret dönemi geçirdi.        Asıl aktörler ve azmettiriciler kimlerdi?    -Resmi  ideolojinin aktörleridir. Milletin ekseriyetini potansiyel tehdit  olarak algılayan devletle kendini eşitleyen bürokrasi. Ordu ve yargının  paslaştığı kapalı kast sistemidir. Korumacılık ve devlete ağzını  dayayarak zengin olmuş iş dünyası ve merkez medya.    -Devlet teşviklerinin en büyük payını alan yüzde bir gibi küçük sayıdaki insanların yönettiği İstanbul sermayesidir.        Gerekçeleri ve gizli ajandalarındakiler nelerdi?    -“Anadolu  çocuklarının neyine üniversite okumak?” Resmi ideolojinin mantığı bu.  Yazar Murat Belge ve Sosyolog Gündüz Vassaf’ın tespitlerine göre Köy  Enstitüleri öğretmenlerle hem dinsiz bir nesil yetiştirmek, hem de köyde  kalıp verimli tarım yapacak nesil yetiştirme projesidir.    -“Meslek liseleri de işçi olarak çalışsın üretsin. Mavi yakalı olsun yeter.”Beyaz yakalılar seçkinci elitten olmalıydı.        İmalat hatası(!) ve beklenmedik sapmalar(!)    -Fakat  öyle olmadı. Köylü çocuklarının okuduğu imam hatipli çocuklar, imanlı  gençlik oldu. Mülkiyeye girdi kaymakam vali oldular. Haram yemiyor içki  içmiyordu.    -Meslek lisesinde okuyanlar da yine Anadolu’da hâkim olan değerlerine sahip imanlı çocuklardı.    -Risale-i  Nurla yüz binlerce insan imanını kurtardı. Toplumun değer yargıları  resmi ideolojinin hesapladığı gibi olmadı. İman tekniğe meydan okudu.     -İmanlı gençlik onlara göre imalat hatasıydı.     -Din sadece vicdanlara hapsetmek istediler. Fakat imanlı bir nesil bütün menhus hesapları bozdu.    -Meslek  lisesine gidenler daha ileri gitti mühendis oldu Anadolu’da devletten  destek almadan üretip ihracat yapmaya başladı. Şehirli oldular.    -Seçkinci  elit panikledi. Anadolu çocukları köyde sanayide ırgat olarak üretecek,  vergi verecek askere gidecek ama asla yönetim kademelerinde  olmayacaktı. Ama realite hiç de planlandığı gibi olmayınca bir şekilde  dur denilmeliydi.         Ne yaptılar?    -27 Mayıs 1960 darbesi ve sonrası sara nöbeti gibi nükseden darbelerle konumlarını korumaya çalıştılar.    -12  Eylül 1980 ihtilali tarihin en büyük toplumsal travması ve fitnedir. O  darbecilerin yaptığı anayasa da halen birçok makro sıkıntıların  kaynağıdır.    -Güç  adına her düşündüklerini uygulayan bu zihniyet yine de istedikleri  toplumsal değişimi başaramadılar. Kamu vicdanında yer bulamadılar. Çünkü  fıtrata aykırıydı. Ahir zamanın dehşetli şahısların yöntemi olan  “aldatmakla iş görürler” politikası sun’i gerilimler üreterek milleti  hep baskı altında tuttular.    -Aslında 28 Şubat sırasında ekonomi iyi dudumdaydı.     -Yoktan  kriz çıkardılar. Kamu imkânlarını peşkeş çektiler sonunda 1999 ilâhi  ikaz, 2001’de tarihin en büyük ekonomik krizi ürettiler.    -2002  yılı ise 28 Şubat sürecinde rolü alan her ne makamda olursa olsun  herkesi nisyana yani unutulmaya, sahneden silinmenin miladı olmuştur. Şu  zamanın üst noktalarında yer alanlar sahneden silindiği gibi  gönüllerden de silindi.        Gelelim imam hatip okullarının yeni dönem ve yeni ahvaline…    -Mahallimizde  üçüncü yılına giren bir imam hatip lisesi faaliyete başladı. Ankara’nın  kentsel dönüşüm yeniden inşa edilmiş örnek yerleşim bölgesi Elvankent  semtinde adı ile binası ile ilk olarak öğrenime başlamasıyla yepyeni bir  İmam-Hatip Lisesi açıldı.    -Üniversiteye  girişte uygulanan katsayı engelinin kaldırılmasından sonra imam hatip  okullarına olduğu gibi bu okula da ilgi fazla olmuş.     -Kızım  28 Şubat süreci öncesi henüz orta kısmı faaliyette iken orta kısmında  okudu. Orta kısmın son ürünlerindendir. Onun için imam hatip liselerine  özel ilgi ve yakınlık duyanlardanım.    -Adını  bahsettiğim okula zamanla ziyarete gidiyorum. Öğretmenlik ve  yöneticilik geçmişimiz ve meslekdaşlık ortak payda dolayısyla öğretmen  odalarında sohbet imkânı bulduk. Müdür, müdür yardımcıları ile uzun  sohbetlerimiz oldu.    -Bu  uzun yazı yerine röportaj yapmak istemiştim. Ancak yönetici arkadaşlar  memuriyetin basına bilgi vermesinin valinin iznine tabi olduğunu  söyledikleri için izlenimlerimi yazmakla yetiniyorum.    -İki  yıl olmasına rağmen eğitim ve öğretim için bütün temel ihtiyaçların  karşılanmış, fizik, kimya laboratuarları tam donanımlı kurulmuş.     -Anadolu  lisesi bölümü ve düz imam hatip bölümü var. Herhangi bir Anadolu  Lisesinin tüm dersleri yanında ek olarak dini dersler de verilmekte.  Taleplere tam cevap verememişler.    -Sanat  eğitimi de nitelikli yapılıyor. Müzik dersinde sana müziği, tasavvuf  müziği, resim dersinde hat ve tezhip dersleri veriliyor.    -Kız öğrenciler hem başı kapalı hem açık olarak okuyanlar var. Tam özgür bir ortam.    -Özgürlükler açısından örnek bir tablo denilebilir.     -İdareci, öğretmen öğrenci herkesin gözleri ışıldıyor. Mutlukları her hâllerinden anlaşılıyor.        Geçmişin deneyimleri ile özeleştiri yapılmış mı?    -28  Şubat süreci ve sonrasında yaşanan travma aynı zamanda öz eleştiri  vesilesi olup olmadığını merak ettim. Evet henüz o travma atılabilmiş  değil. Üç kuşak zayi olmuş. Şimdikiler de hâlen biraz tedirgin.    -Öz  eleştiri konusunda idareciler kısa bir duraklamadan sonra, “evet  özeleştiri yapıyoruz hocam” diye cevap veriyorlar. Sevindirici bir  durum. Musibetten ders çıkarmak, ibret almak bağlamında öz eleştiri  önemli.        Kısa bir nostalji ve eleştirel bir değerlendirme     -İmam  –Hatip okulları iftihar tablosu oluşturacak çok münevver insanların ve  şuurlu bir gençliğin yetişen ilim yuvası olarak misyon ifa etmiştir.  Devamı olan Yüksek İslâm Enstitüleri aynı işlevi tekâmül ettirdi. 12  Eylül 1980 sonrası YÖK kapsamında klasik ilâhiyat fakültesine dönüştü.    -28  Şubat süreci uygulamalarına kader nokta-i nazarından bakıldığında imam  hatip liseleri için şefkat tokatı denilebilir. Kendi çocuğum da  imam-hatip tezgâhından geçen birisi olarak kanaatimi paylaşıyorum.  Ailemizden iki kardeşim de imam hatip tezgâhından geçmiştir.    -“Beşer zulmeder kader adalet eder” demek bilmem ağır kaçar mı?    -1970’li  yılların başında sahneye çıkan Siyasal İslam hareketi ve anlayışını  besleyen bir arka bahçe olarak görülmesi ilk başta akla gelen  savrulmanın başlangıcıdır.    -Gençliğin  hissiyatını okşayan “cihad ruhu” olarak kabul gören yüksek motivasyon  rasyonel yaklaşımdan ütopik ve havanın hâkim olmasını netice vermiştir.    -İslâm  tarihinde Bedir savaşında namaz için Hz. Peygamberimiz (asm) “küçük  cihaddan büyük cihada gidiyoruz” meâlindeki beyanı “cihad” kavramını  önceliğin ne olması gerektiğini açık bir şekilde tanımlıyor.     -Büyük cihadla küçük cihad algısının yer değiştirmesi olumsuz sonuçların nedenlerden biridir…    -Büyüklük ile küçüklük yer değiştirmesi aşırılıklara neden olmuştur.     -Nefisle cihadı ihmal edip geniş dairede iktidar kavgasının motive ettiği cihat sloganik içi boş bir harekete dönüşmüştür.    -Genelleme yapmak haksızlık olabilir. Göze çarpan tablo ve hâkim hava maalesef böyleydi.    -Bireysel  odaklı inanç, itikat, nefis terbiyesi, ibadet, İslâm âhlakı ve iman  hakikatleri davranışlara tam olarak yansımadı. “Tek Yol İslâm”  sloganları siyasi isyan olarak algılanmasına neden oldu.    -“Darül harp”  gibi  düşüncelerin etkisi ve bahanesi ile Cuma kılmayanlar, haramı helâl  kılan uçuk aşırılıklar toplumdan soyutlanmaya kadar gitti. Bunların  kaynağı imam hatip olmamakla beraber fatura imam hatiplere kesildi.  Birileri zaten bahane arıyordu.        Risale-i Nur metodu İmam-Hatip müfredat mantığı ile örtüşür. Ancak?    -Risale-i  Nur’a mesafeli kaldılar. “Din umumun malıdır siyasete alet edilmez, din  adına da siyaset yapılmaz”diyor Bediüzzaman. En küçük dairedeki en  büyük vazife, geniş dairedeki ara sıra gereken küçük vazife ölçüsü esas  alınmalıydı.     -Risale-i  Nur’un sosyal ve siyasi ilkeleri, müspet hareket yaklaşımı “Siyasal  İslam” anlayışının tepkisine gerekçe oldu. Dolayısıyla Risale-i Nur’dan  istifadelerine perde olmuştur.    -Ne zaman anladılar Risale-i Nur hareketinin isabetini? Ta ki 28 Şubat’a toslayınca.    -Siyasi  hedefler peşinde motive olan gençlik imanın hayata hayat olmasının  gereği olan tahkiki imanın neticesi, sünnet-i seniye dairesinde  farzlarını, İslâm âhlâkını hayatın her alanına yansıtmak gibi asli  görevler ihmal edildi. Dava şuuru yerine iktidar kavgalarını önceleyen  bir hava hâkim oldu.        Bugünden sonra strateji ne olmalı?    -Bu  gün gençlerin istikamet üzere günahlardan korunaklı bir yaşama biçimi  sürdürmeleri çok zorlaşmış. Çok dehşetli bir zamandayız. Okuldaki  derslerle yeterli şuur kazanılması için yeterli değildir. İllaki  Risale-i Nurlarla gençlerin imanlarının kurtulması ve muhafaza  edebilmeleri ile mümkündür.    -Çok kuvvetli bir iman ve imanın hayata hayat olduğu bir şuur sahipleri ancak kendilerini muhafaza edebilirler.     -Nasıl  ki Kur’an umum insanlığa gelmiş umuma hitap ediyor. Risale-i Nur da  umumun malıdır. Hiçbir cemaat ve cemiyetin tekelinde olmadığını bütün  cemiyet ve cemaatler bilmeli. İmam-hatipliler özellikle daha iyi  bilmelidir. Dirayetli dirençli dava adamı olmak ancak Risale-i Nur’la  mümkündür.    -Bu konuda Risale-i Nur camiası da öz eleştiri yapmalıdır.    -Müfredatın  teorik mantığı din ilimleri ile fen ilimlerinin birlikte okutulması  gerçeği. Fakat realitede keyfiyetin öyle olmadığıdır. İmam-hatip  lisesinde verilen dini ilimlerin çok yüzeysel kaldığıdır. Zira lise  müfredatının tüm dersleri yanında ek olarak meslek dersleri.     -Bugün  her bir imam hatiplinin hayallerini süsleyen bir idol olarak Başbakan  var. Demek İmam Hatip çıkışlı birisi başbakan da olabiliyor kanaati çok  etkileyici bir hedeftir.    -Başbakanlık  bir sonuçtur. Başak yüksek makamlar da sonuçtur. Konuyu sadece siyasi  meşguliyet ve mensubiyetin neticesi olarak değerlendirmek yanılmalara ve  hayal kırıklıklarına neden olabilir. Amerika’yı yeniden keşfetmeye  gerek yok. İlla herkesin belirli bir deneyim yaşadıktan sonra gömlek  çıkarması gerekmez. Nasıl bir gömlek giymek gerektiğine gençlikte karar  vermek daha isabetli olur.     -Sonuç  olarak İmam-hatip liseleri yakın geleceğin parlayan yıldızlarını  yetiştirebilir. “Şu istikbal inkılabı içinde en gür seda İslâmın sedası  olacaktır” İnşaallah. İmam hatipler de vesileler arasında hak ettiği  yeri alacaktır temennimiz.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)