JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="insanFakiri" data-source="post: 261739" data-attributes="member: 1015796">Kendimize göre ne kadar emîniz. Hayatımızda hiç kimseyialdatmadık! Belki alenen kimseyi aldatmadık, oyalamadık. Fakat farkına varmadanoyaladığımız, aldattığımız birisi var: Kendimiz…Her zaman sığındığımız bir kelime: “Biraz sonra yaparım.” Dilimizde küçük bir cümle… Oanda rahatlatıcı bir ilaç gibi.Çocukken alışmışızdır; annemiz çağırdığında, “Biraz sonra giderim.”“Ödevlerimi yarın yaparım.” Derken gençlik zamanımızgeldi. Ertelemekten hiçbir şey yapamadık! Kazandığımız bir tek kuytu kafes var:“AZ SONRA!”Yememizde, içmemizde kısacası fânî ömrümüzde hiç aksama yok. Hattasipariş verdiğimiz bir yemek on dakika gecikse kıpır kıpır olur, yerimizdeduramaz,“Vücûdumuzun gıdası!” deriz. Peki, ya rûhumuzun gıdası olannamazımız, ibâdetlerimiz gecikince neler oluyor? O kadar huzursuz oluyor muyuz?Niye huzursuz olalım ki, ilâcımız hazır: “AZ SONRA!”“Bugününişini yarına bırakma!”,”Bir günün öncekinden daha mükemmel olsun!”düsturlarına rahatlıkla göz yumabiliyoruz! Derken bir gün, bir ay, bir yıl, birömür geçip gidiyor…Az bir ömür olan dünya hayatı için “Az sonra!”denilebilir. Fakat ilim veya ibâdet cihetinde bu kafes bizi hüsrâna sürüklüyor.Söz gelimi ibâdetteki sabrımızı sağa sola dağıtırsak, merkezi zayıflatırız.Yani o andaki vakti öldürür, nefis düşmanının silahını kuvvetlendiririz.Gençliğini hep ertelemekle geçiren bir insan sayısız nimetleri kaybeder. BaştaPeygamberimiz (sav)’in, “Sancağımdan başka hiçbir gölgenin bulunmadığı kıyâmet günündeAllah’a ibâdet ile büyüyen gençler benimledir.”mükâfatından mahrum kalır. “İhtiyarlayınca yaparım!” der, ömür biter!İşlediği bir kusurda tövbesini erteleyen kimse kiri birikmiş çamaşır gibidir.Bedîüzzaman Hazretleri’nin dediği gibi “Günah, kalbi siyahlandıra siyahlandıra nûr-ı îmânı kalptençıkarır.” Tövbesiz bir seher vakti, bir Berat, bir Kadir, geçergiderken diğer Berata kadar belki ömrü biter. Beynimizde yine aynı efsunlu birlevha: “BİRDAHAKİ SENEYE!”Hiç düşündük mü? Sahâbe-i Kirâm, Kur’ân ve sünneti yaşamakta bizim gibideğillerdi. Doğrusu biz onlar gibi hiç olamadık! Onlar, kızgın kumlarda namazkıldılar, oklar arasında tövbe ettiler. Hatta bazı sahâbeler îman ettiler,cihat ettiler, bir namaz vaktine dahi erişemeden şehit oldular.Rahmetli dedem anlatırdı: Bir gün dokuma tezgâhında çalışan bir işçi,patronundan namaz kılmak için izin ister. Îman ve itâatten nasipsiz zavallıpatron, işçiye der ki: “Namaz kazâ olur, iş kaza olmaz!” Bu hâtıra zaman zamanaklıma gelir. Bizim namazımız, ilmimiz gibi uhrevî hayatımız hep kazalarlasüslü, hep ertelemelerle dolu. Oysa dünya hayatımız dakik mi dakik. Dünyamızlailgili neleri erteliyoruz Hak aşkına? Uhrevî işlere gelince, “Ebedî dünyada kalacak gibi” nazlanıyoruzmaalesef! “Hiç kat îsenedimiz var mı ki gelecek seneye belki yarına çıkacağız!”Ne bir dakika geri ne bir dakika ileri; ertelenmeyen ölüm zamanı gelince kimsedemiyor, diyemiyor: “AZ SONRA!”Daha önce hiç karşılaşmadığımız ve îfâ etmediğimiz gibi aceleci bir tavırlaişlemlerin tamamlanıyor. Ertelediğin amellerin, ilimlerin, tövbelerin ile başbaşa kalıyorsun! O anda, yepyeni bir nidâ yükseliyor:“BU FANİ ÖMÜR BİTTİ; AZ ÖNCE!”</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)