JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="genc_kalem" data-source="post: 175078" data-attributes="member: 15919">Anneden İlk Ayrılış ve Gurbet Havası çok sıcak olan Mekke, bebeklerin sağlıklı büyümesine uygun değildi. Bu yüzden Mekke’deki birçok aile, yeni doğan bebeklerini sağlıklı büyümeleri için köylerdeki sütannelere verirdi. Köylerde ise çocuk bakıcılığı bir gelir kaynağıydı.Muhammed doğalı bir hafta olmuştu. Âmine de bu geleneğe uyarak çocuğunu büyütecek bir sütanne aramaya koyuldu. Ancak hiçbir sütanne, dul bir kadının yetim çocuğuna bakmak istemiyordu. Çünkü bekledikleri ücreti alamayacaklarını düşünüyorlardı. Bu sırada bir yandan da dedesi sütanne arıyordu. Abdulmuttalib, torununu kucağına alarak araştırmaya başladı. O da umduğunu bulamadı, ama yılmadı ve aramaya devam etti. Uzun aramalardan sonra adı Halime olan bir kadına rastladı ve ona, “Yetim torunuma sütannelik yapar mısın?” diye sordu. Halime biraz durakladı. Yetim bir çocuğa bakmak konusunda pek istekli değildi. Ne var ki sütannelik yapacağı başka bir çocuk da bulamamıştı. Kocasına danışarak Abdulmuttalib’in teklifini kabul etti.Halime, Muhammed’i alıp dönüş hazırlıklarını tamamladıktan sonra yola çıktı. Uzun bir yolculuğun ardından köye vardılar.Muhammed, yeni ailesinin yanında hızla büyüyordu. Sütkardeşleri Şeyma ve Abdullah da ona alışmıştı.Muhammed, köy ortamında koşup oynuyor, koyun otlatıyor, günlerini eğlenerek neşe içinde geçiriyordu. Halime ve kocası ise Muhammed’in farklı bir çocuk olduğunu daha ilk günden sezmişlerdi. Çünkü onun gelmesiyle evlerinin neşesi ve sofralarının bereketi artmıştı.Günler hızla akıp gitmiş ve Muhammed beş yaşına girmişti. Artık annesi Âmine’nin yanına geri dönme zamanı gelmişti. Ancak Halime ve ailesi ona öylesine alışmıştı ki ayrılık onlara zor geliyordu. Halime, Muhammed’i annesine teslim etmek için Mekke’ye götürdü. Onu, annesine teslim ederken gözyaşlarını tutamadı. Halime sanki kendi öz çocuğundan ayrılıyormuş gibi üzüldü. Mekke’den yüreği burkularak ayrıldı ve köyüne geri döndü.Muhammed, günlerini annesiyle birlikte geçiriyor ve Mekke’ye, baba ocağına alışmaya çalışıyordu.Muhammed’in dayıları Medine’de oturuyordu. Âmine, biraz da dayılarının yanında kalması için onu alıp Medine’ye götürdü. Dadısı Ümmü Eymen de onlarla birlikteydi. Medine’de bir ay kaldılar. Sonra Mekke’ye dönmek üzere yola koyuldular. Ebva köyüne geldiklerinde Âmine hastalandı. (Sevgili Peygamberimiz, hicretten sonra annesi Âmine’nin kabrini ziyaret etmiş ve kabrinin üzerini elleriyle düzeltmişti. Bir taraftan da gözyaşlarını tutamamıştı. Kendisine niçin ağladığı sorulunca “Anne özlemi beni ağlattı.” diye cevap vermişti.)Annenin Son ÖpücüğüÜmmü Eymen, Mekke’ye geldiğinde nefes nefese Abdulmuttalib’i arıyordu. Beşgünlük yorucu bir yolculuktan sonra Mekke’ye ulaşabilmişti. Âmine’nin ölümünü Abdulmuttalib’e nasıl anlatacağını düşünüyordu.Bir ara gözü Muhammed’e takıldı. Yetim Muhammed, şimdi de öksüz kalmıştı. Abdulmuttalib’i bulduğunda gözyaşlarını artık saklayamadı. Abdulmuttalib, gelini Âmine’nin hasta olduğunu biliyordu. Son durumunu öğrenemediği için merak içindeydi. Ümmü Eymen’in yanında Âmine’yi göremeyince iyice tedirgin oldu. Onun yüz ifadesinden kötü bir şey olduğunu hissetti. Ümmü Eymen, başını eğerek usulca “Âmine öldü.” dedi. Abdulmuttalib, acısını bastırırcasına Muhammed’i bağrına bastı.Daha sonra Ümmü Eymen, olanları anlatmaya başladı. Medine'den Mekke'ye dönmek için yola çıkmışlar ve iki günlük bir yolculuktan sonra Ebva denilen yere gelmişlerdi. Âmine'nin hastalığı burada iyice artmış ve öleceğini hissetmişti. Bunun üzerine biricik oğlu Muhammed'le konuştu ve onu son kez öptü. Ardından ruhunu Yüce Allah'a teslim etti.Babasını Medine ve annesini Ebva topraklarında bırakan Muhammed’e, sığınacağı yeni bir yuva lazımdı.Bundan sonra ona, dedesi Abdulmuttalib bakacaktı.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)