JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="genc_kalem" data-source="post: 175083" data-attributes="member: 15919">Dedesi Abdulmuttalib Dedesiyle, iki yıl hiç ayrılmadan yaşamışlardı. Her yerde birlikteydiler. Mekke’de kuraklığın olduğu sene dedesi onu yağmur duasına bile götürmüştü. O olmadan yemeğe oturmazdı. Her gittiği yerde onu, baş köşeye oturturdu. Bunun sebebini soranlara ise torunu Muhammed’e sevgi ile bakarak “inşAllah o, ileride çok büyük bir adam olacak.” derdi. “Abdulmuttalib öldü.” diye bir ses duyuldu. Ev halkı ağlıyordu. Muhammed’i arayan gözler, onun bir köşede sessizce oturup ağladığını gördü. Bu haber herkesten çok Muhammed’i üzmüştü. Çünkü o, dedesini babası gibi seviyordu. Dedesi Abdulmuttalib o kadar sıcak davranmıştı ki, anne ve babasının yokluğunu ona hissettirmemişti.Muhammed içli içli ağlıyordu. Sırtına dokunan bir elle kendine geldi. Dönüp baktığında amcası Ebu Talib’i gördü. Amcası, elinden tutarak onu ayağa kaldırdı. Başını okşadı ve “Deden seni bana emanet etti.” dedi. Bunun üzerine Muhammed de amcasının boynuna sarıldı.Amcası Ebu Talib Amcası Ebu Talib Muhammed, aile ortamındaki konuşmalardan Şam’a bir yolculuk yapılacağını anlamıştı. Bu yolculuk aylarca sürebilirdi. Amcasının yokluğunda Mekke’de yalnız kalmak istemiyordu. Ona, Şam’a gitmek istediğini söyledi. Amcası, yolculuğun uzun ve yorucu olacağından hastalanabileceğini, bu sebeple onu götüremeyeceğini anlattı. Muhammed ağlayarak, amcası Ebu Talib’in devesinin yularından tuttu ve:–Amca, sen gidersen ben kiminle kalacağım, dedi.Yeğeninin bu sözlerinden oldukça etkilenen Ebu Talib:–Peki, seni yanımda götürecepim. Art›k sen ve ben birbirimizden ayrılmayacağız, dedi.Bu olaydan sonra Ebu Talib, yeğeni Muhammed’i yanından hiç ayırmadı ve nereye gittiyse onu da yanında götürdü.Ebu Talib’in ailesi kalabalıktı ve maddî durumu da çok iyi değildi. Ebu Talib ve eşi, bu sıkıntılarını yeğenlerine hissettirmemeye çalışıyordu. Muhammed, amcasına ve yengesine işlerinde yardımcı oluyordu.Gün oluyor ev işlerine bakıyor, gün oluyor çobanlık yapıyor ve hayvanları otlatıyordu. Yengesi de Muhammed’in üzerine titriyor ve onu öz çocuklarından ayırmıyordu.Böylece Muhammed, amcasının yanında büyüyüp genç bir delikanlı olmuştu. (Daha sonraki yıllarda Peygamberimiz, yengesi olan Esed kızı Fatıma vefat ettiğinde çok üzülmüştü. Bu üzüntüsünü “Bugün annem vefat etti.” diyerek dile getirmişti ve gömleğini ona kefen yapmıştı. Yengesine olan sevgisini soranlara:–Amcam Ebu Talib’den sonra yengem kadar bana iyilik eden kimse olmadı. O benim için annem gibiydi.Kendi çocukları dururken önce benim karnımı doyurur, saçlarımı tarardı, demişti.)</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)