JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="genc_kalem" data-source="post: 175300" data-attributes="member: 15919">Yıldırma Hareketleri Başlıyor İslâm’ın çağrısını kabul eden insanların sayısı hızla artmaya başlamıştı. Puta tapanlar bundan endişeleniyordu. Müslümanların moralini bozmak ve insanların İslâm’a yönelmesini engellemek için inananlarla toplum içinde alay etmeye başladılar. Onları her gördükleri yerde itip kakıyor ve kötü söz söylüyorlardı.Sevgili Peygamberimizi gördüklerinde ise “Bakın hele, şu adam gökten haber alıyormuş!” diye alay ediyorlardı. Sadece bununla yetinmiyor, Peygamberimizi çok iyi tanıdıkları hâlde ona deli, sihirbaz, falcı gibi sözlerle de hakaret ediyorlardı. Müslümanlara karşı yaptıkları kötülükler o dereceye varmıştı ki, onları öldürmeye bile kalkıştılar. Ancak bütün yıldırmalara rağmen islâm’ın yayılmasına engel olamıyorlardı. Hiç kimse dininden vazgeçmiyordu.Ne yapacaklarını bilemez oldular. Mekke’nin önde gelenleri kendi aralarında anlaşıp Peygamberimizin amcası Ebu Talib’e gitmeye karar verdiler. Durumu ona anlatacak ve Peygamberimizi davasından vazgeçirmesini isteyeceklerdi. Ebu Talib’e:–Yeğeninle konuş, bu işten vazgeçsin, dediler. Ebu Talib, yeğenini çağırdı ve olanları anlattı. Peygamberimiz de buna karşılık: –Güneşi sağ elime, ayı sol elime verseler bile ölünceye kadar mücadelemden vazgeçmeyeceğim, dedi.Aslında Ebu Talib, Mekkelilerin Müslümanlara yaptıkları işkenceleri biliyordu. Peygamberimizin kararlı oluşundan çok etkilenmiş, ona bir zarar gelmesini istememişti. Peygamberimize destek vermeye devam etti:–Üzülme, ben sağ oldukça onlar sana bir şey yapamaz, dedi.:037::037::037:Mekkeli müşrikler, Peygamberimizi bu davadan vazgeçiremeyeceklerini anlayınca başka bir yol denemeye karar verdiler. Kendi aralarında bir antlaşma imzalayarak Kâbe’ye astılar. Buna göre Müslümanlarla her türlü ilişkiyi kesmeye karar verdiler. Peygamberimizin akrabası ve Müslümanlar düşman kabul edildi. Kız alıp vermek, alış veriş yapmak ve konuşmak yasaklandımıştı. Ticaret yapamıyor, bir şey alıp satamıyorlardı. Açlık ve yoksulluk dayanılmaz olmuştu.Üç yıl süren bu abluka, sonunda insaflı ve vicdanlı birkaç Mekkeli'nin girişimiyle kaldırıldı. Aralarında Peygamberimizin akrabası olan birkaç kişi, Kâbe'nin duvarında asılı bulunan antlaşmayı yırtarak boykotu sona erdirdi. Müslümanlar bu boykottan güçlenerek çıktı. Hüzün yılı Boykot bitmiş, Müslümanlar rahat bir nefes almışlardı. Boykotun bitiminden birkaç ay sonra Sevgili Peygamberimizi çok üzen peş peşe iki önemli olay oldu:Dışarıdaki yardımcısı amcası Ebu Talib ve evdeki yardımcısı eşi Hazreti Hatice’nin ölümleri. İkisi de en zor günlerinde onu yalnız bırakmamış ve ona çok büyük destek olmuşlardı. Dar günlerinin sığınak noktasıydı her ikisi de. Üzüntü içerisinde “Bu günlerde ümmetimin üzerine gelen bu iki musibetten hangisine yanacağımı bilemiyorum.” dedi. Bu yıl, onun için bir hüzün yılıydı. Yeni Yurt ArayışlarıHabeşistan Mekke’de yaşamak iyice zorlamıştı. Müslümanlara yapılan eziyetler gün geçtikçe artıyordu. Bunun üzerine Peygamberimiz, yeni bir yurt arayışına girdi. İlk olarak on beş kişilik bir grubun Habeşistan’a göç etmesine izin verdi. Bu, Müslümanların ilk hicretiydi.Müşrikler, geride kalan Müslümanlara baskılarını artırmışlardı. Bunalan Müslümanlar, ibadetlerini yapmakta güçlük çekiyordu. Bir yıl sonra Habeşistan’a, bu defa yüz kişilik bir grup daha gitti. Mekkeli müşrikler, buna engel olmak için Habeşistan’a elçi gönderdi.Habeşistan Kralı Necaşi’nin huzuruna varan elçiler, getirdikleri pahalı hediyeleri ona sundular. Kral, onlara kim olduklarını sorunca elçiler:  –Biz Mekke’den geliyoruz. Mekke’den kaçıp ülkenize sığınan kişileri almaya geldik, dediler.Necaşi, elçilere: –Bu insanları niçin almak istiyorsunuz, diye sordu. Elçiler, Habeşistan’a gelen bu insanların atalarının dinini inkâr ettiklerini, başka bir dine inandıklarını, bunu yaymaya çalıştıklarını , kendilerinin de buna engel olmak istediklerini söylediler.Kısa bir sessizlikten sonra Necaşi, oturduğu yerden ayağa kalktı. Bir an için ülkesine sığınan Müslümanları müşriklere teslim etmeyi düşündü. Ne var ki bu, onun adalet anlayışına sığmazdı. Suçlanan tarafı da dinlemesi gerekiyordu. Kral, ülkesine sığınan Müslümanların huzuruna getirilmesini emretti.Necaşi, elçilerin kendisine anlattıklarını Müslümanlara aktardı. Sizin söyleyeceğiniz bir şey var mı, diye sordu. Bunun üzerine Müslümanların arasından Ebu Talib’in oğlu Cafer, öne çıkarak şöyle dedi: –Biz boğazımıza kadar kötülüğe batmıştık. Allah bize aramızdan, doğru, güvenilir ve soylu bildiğimiz bir kişiyi peygamber olarak gönderdi. Bu peygamber, bizi Allah’ı bir bilmeye ve ona ibadet etmeye, babalarımızın taptığı putları bırakmaya çağırdı.Bize doğru söylemeyi, emanetleri korumayı, akrabalık bağlarını sıkı tutmayı, komşularla iyi geçinmeyi, kan davasından vazgeçmeyi emretti. Ahlâksızlık yapmayı, yalan yere şahitlik etmeyi, yetim malı yemeyi ve namuslu kadınlara iftira etmeyi yasakladı. Sadece Allah’a ibadet etmemizi ve ona hiçbir şeyi ortak koşmamamızı emretti. Biz de ona inandık ve söylediklerini kabul ettik. Allah ona ne emrettiyse biz de onlara uyduk. Helâl kıldıklarını helâl kabul ettik. Fakat kabilemiz bize çok kötü davrandı, işkence etti. Bizi dinimizden çevirmek için türlü türlü baskı yaptı. Bunun üzerine başka çare bulamadık ve Peygamberimizin tavsiyesiyle senin ülkene sığındık. Necaşi, anlatılanları dikkatle dinledi. Cafer’den, Allah’tan gelen ayetleri okumasını istedi. Cafer, krala Meryem Suresinin bir bölümünü okudu. Allah’ın ayetlerini dinleyen Necaşi, elçilerin anlattıklarının doğru olmadığını anladı. Elçilere, Müslümanları kendilerine teslim etmeyeceğini, isterlerse ülkesinde rahat ve huzur içerisinde yaşayabileceklerini söyledi. Elçileri, getirdikleri hediyelerle birlikte geri gönderdi. Onlar da elleri boş bir şekilde Mekke’ye döndüler.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)