JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 252462" data-attributes="member: 1008315">Prof. Dr. Alaaddin Başar    [FONT=verdana,sans-serif]Allah’ın yanında üstünlüğün ölçüsü nedir?[/FONT]     Irkçılığı men eden ve insanların aynı asıldan geldiğini ders veren âyet-i kerimede “Muhakkak ki, Allah indinde en kerim olanınız, takvada en ileri olanınızdır.” buyuruluyor.   Allah’tan  korkma kavramı içinde, ırkçılıktan sakınma da dahil. Allah indinde en  makbul olanlar, şu veya bu ırka mensup olanlar değil, hangi ırktan  olursa olsun takvada en ileri gidenlerdir.   Takva,  Allah’tan korkmak, Onun yasaklarından şiddetle kaçınmak, hassasiyetiyle  uzak durmak mânâsına geliyor... Ama, takva sahiplerinin sıfatlarıyla  ilgili âyetlere baktığımızda; takvanın, İslâm’ı bütünüyle yaşamanın  âdetâ simgesi, alâmeti olduğunu görürüz.   Âl-i İmran Sûresinde;  Rabbimiz bizi, mağfiretine, cennetine çağırıyor; çağırmaktan da öte,  “Koşunuz!” diyor. Ve âyetin sonunda, bu cennetin, muttakiler (takva  sahipleri) için hazırlandığı beyan ediliyor.   Bu ayet-i kerimede takva sahiplerinin sıfatları şöyle sıralanır:   “Onlar darda ve genişlikte infak ederler.” (Nafaka verirler, muhtaçların yardımına koşarlar.) “Kızdıkları zaman, gayzlarını, öfkelerini yutarlar.” “İnsanlardan gelen kötülüklere karşı affedici olurlar.” “Onlar  bir kötülük yaptıklarında, yahut nefislerine zulmettiklerinde hemen  Allah’ı hatırlarlar da günahları için istiğfar ederler...” “Yaptıklarında bile bile ısrar etmezler.”  İşte  Allah’ın sevdiği kullar bu sıfatları taşıyanlardır. Hangi milletten,  hangi tabakadan, hangi makamda ve hangi gelir seviyesinde olursa olsun.  Allah’ın kulu olmanın şuuruna eren ve bunun zevkini tadan her mümin de,  Allah’ın sevdiklerini sevmekle sorumlu değil mi?. Allah bu kullarını  severken bir mümin nasıl olur da, bu sıfatlardan uzak bir ırkdaşını  sevebilir?..   Fatihayı  hemen takip eden sûrede de “Kur’an-ı Kerîm’in muttakiler için bir  hidayet olduğu” nun beyan edilmesi ve takvaya dikkat çekilmesi ne kadar  mânidardır!.. Bu sûrede muttakinin sıfatları: “Gayba iman etmek”, “namaz  kılmak”, “Allah’ın ihsan ettiklerinden infak etmek”, “Kur’an’a ve daha  önce inen kitaplara iman etmek”, “Âhirete şüphesiz inanmak” şeklinde  sıralanır.   Bu  sûrede de, ırktan, kabileden, amirden, memurdan, köleden, efendiden söz  edilmez... Bu âyetler sadece iki misal... Bu nazarla baktığımızda  Kur’anın bütün âyetlerinin ırk ayırımını reddettiğini açık açık görürüz.    Bütün  emirler ya top yekûn insanlara, yahut müminleredir. Hidayete çağıran  âyetlerde hitap bütün insanlığa yapılır; ne ırk, ne kabile, ne makam, ne  de rütbe gözetilir. Bir Arab’ın hidayete ermesi, bir İngiliz’in  hidayete ermesinden daha önemli değildir.   İbadete,  itaate dair emirlerde ise hitap müminleredir. Bu hususta müminler  arasında hiçbir ayırım yapılmaz... “Allah’a ibadet edin.”, “Ona secde  edin.”, “Zekâtlarınızı verin.” gibi emirler ve “Faiz yemeyin.”, “Zinaya  yaklaşmayın.”, “Gıybet etmeyin.” gibi yasaklar müminlerin tamamınadır.  Bu emirlere uymanın ve bu yasaklardan kaçınmanın fazileti bütün kavimler  için aynıdır.   Bir  de azap âyetleri var; geçmiş kavimlerin başına gelen azaplarla ilgili  ikaz âyetleri... Bu âyetlerde; kavimlerin işledikleri cürümlere,  isyanlara, tekziplere, azgınlıklara ve Peygamberlerine karşı yaptıkları  eza ve cefalara dikkat çekilir. Azap, bu cürümleri için gelmiştir. Yoksa  şu veya bu kavimden oldukları için değil.   Irkçılığın  akılla, ilimle, insafla hiçbir alâkası olmadığını Resulûllah  Efendimizin (asm.) ırkçılık hakkındaki şu kelâmı güzelce ortaya koyar:  “Asabiyyet-i cahiliyye”   İnsan,  ırkından dolayı ne iyi olabilir, ne de kötü. İyinin ve kötünün  tarifleri içinde böyle bir unsur yok. Bunu her akıl tasdik ettiği gibi,  her vicdan da yakînen bilir. Bir insanın iyiliğinden söz ederken; onun  güzel ahlâkını, takvasını, salih amelini, dürüstlüğünü, çalışkanlığını  anlatırız. Bunların tamamı onun iradesiyle ilgilidir. Kimse kendi ırkını  kendi iradesiyle seçmediğine göre, biz falan adam iyidir, çünkü filân  ırka mensuptur desek cehlimizi ilân etmiş oluruz.   Neresinden bakarsanız bakınız ırkçılık dâvâsı cahiliyetten başka bir şey değil.   Peygamber  Efendimiz, Arap milliyetiyle ortaya atılmadı. O, sadece Araplara değil,  bütün âlemlere rahmet olarak gönderilmişti. O, tevhit dâvâsıyla ortaya  çıktı. Karşısında, her nev’iyle şirk vardı. İnsanları putların  köleliğinden, nefsin esaretinden, bâtıl inançların tahakkümünden  kurtarıp Allah’a kul etmek, Onun dergâhında boyun büktürmek istiyordu.  Zulmün yerine adaleti ikame edecek, her türlü yanlış anlayışı vahiy  nuruyla ortadan kaldıracaktı. Kötü ahlâkın her çeşidini, Kur’an  ahlâkıyla değiştirecekti. Onun bu dâvâsı kabileler ötesi, ırklar ötesi,  hatta kâinat ötesiydi. Yaratıcısına inanmayan kul nasıl üstün  olabilirdi?. Öyleyse O, işe imandan başlayacaktı. Nitekim öyle yaptı.   Rabbine isyan eden kul nasıl faziletli olabilirdi? O halde O, insanları ibadet etrafında toplayacaktı. Nitekim öyle yaptı.   Ona kendi kavmi karşı çıktı. Kendi akrabaları karşı çıktı. Öz amcası karşı çıktı.   Asr-ı  Saadette, sahabelerin, inanmayan yakınları ile harp etmeleri ne kadar  anlamlıdır!.. O harplerde, ashap, hiçbir akrabalığı, yakınlığı olmayan  mümin kardeşleriyle omuz omuza veriyor ve kendi babalarını, kardeşlerini  öldürüyorlardı. O dökülen kanla şirk ve ırkçılık birlikte akıp maziye  karışıyordu.  </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)