JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 183000" data-attributes="member: 27">Üçüncü Mukaddeme İsrâiliyatın bir taifesi ve hikmet-i Yunaniyenin bir  kısmı,  daire-i İslâmiyete duhul etmeleriyle, din süsüyle görünerek, efkârı  ihtilâle  verdiler. Şöyle ki: O necip kavm-i Arap, zaman-ı cahiliyette bir ümmet-i  ümmiye idi.  Vakta ki içlerinden hak tecellî edip istidad-ı hissiyatları uyandı da,  meydanda  yol açan din-i mübîni gördüklerinden, umum rağabat ve meyilleri, yalnız  dinin  mârifetine inhisar eylediler. Fakat kâinata olan nazarları teşrihat-ı  hikemiye  nazarıyla değil, belki istitraden, yalnız istidlâl için idi. Onların o  hassas  zevk-i tabiîlerine ilham eden, yalnız onların fıtratlarına münasip olan  geniş ve  ulvî muhitleri ve safî ve müstaid olan fıtrat-ı asliyeleri tâlim ve  terbiye eden  yalnız Kur'ân idi. Bundan sonra kavm-i Arap, sair akvamı bel' ettiği  gibi,  milel-i sairenin malûmatları dahi Müslüman olmaya başladığından,  muharrefe olan  İsrailiyat ise, Vehb, Kâ'b gibi ulema-i ehl-i kitabın İslâmiyetlerinin  cihetiyle  Arapların hazain-i hayalâtına bir mecrâ ve menfez bularak o efkâr-ı  safiyeye  karıştılar. Hem sonra da ihtiram dahi gördüler. Zira ulema-i ehl-i  kitaptan  İslâmiyete gelenler, İslâmiyet şerefiyle gayet celâlet ve tekemmül  ettiklerinden, malûmat-ı müzahrefe-i sabıkaları makbule ve müselleme  gibi  oldular, reddedilmedi. Çünkü İslâmiyetin usulüne musadim olmadığından,  hikâyat  gibi rivayet olunurken, ehemmiyetsizliği için tenkitsiz dinlenirlerdi. Fakat-hayfâ!-sonra hak olarak kabul edildiler, çok şübeh ve şükûkâta  sebebiyet  verdiler. Hem de, vakta ki şu İsrailiyat, kitap ve sünnetin bazı  imaatlarına merci ve  bazı mefahimlerine bir münasebetle me'haz olabilirlerdi-fakat âyât ve  hadîsin mânâları değil.  Belki, faraza doğru olsalardı, mâsadak ve efradından olmaları mümkün  olduğundan,  su-i ihtiyarlarıyla başka bir me'hazı bulmayan veya atf-ı nazar etmeyen  zahirperestler, bazı âyât ve ehâdîsi o hikâyat-ı İsrailiyeye tatbik  ederek  tefsir eylediler. Halbuki, Kur'ân'ı tefsir edecek, yine Kur'ân ve  hadis-i  sahihtir. Yoksa, ahkâmı mensuh olduğu gibi, kasası dahi muharrefe olan  İncil ve  Tevrat değildir. Evet, mâsadakla mânâ ayrıdırlar. Halbuki, mâsadak  olmaya mümkün  olan şey, mânâ yerine ikame olundu. Çok da imkânât vukuata karıştırıldı. Hem de, vaktâ hikmet-i Yunaniyeyi Müslüman etmek için  Me'mun'un  asrında tercüme olundu. Fakat pek çok esâtîr ve hurâfâtın menbaından  çıkan o  hikmet, bir derece müteaffine olduğundan, safiye olan efkâr-ı Arabın  içlerine  tedahül ettiğinden, bir derece efkârları karıştırdığı gibi, tahkikten  taklide  bir yol açtı. Hem de âb-ı hayat olan İslâmiyetten kariha-i  fıtriyeleriyle  istinbat etmeye kabil iken, o hikmetin telemmüzüne tenezzül ettiler.  Evet, nasıl  ki ihtilât-ı A'câm ile kelâm-ı Mudarî'nin melekesi fesada yüz tutmakla  muhakkikîn-i ulema o melekeyi muhafaza etmek için ulûm-u Arabiyenin  kavaidini  tedvin ettiler. Öyle de, şu hikmet ve İsrailiyat dahi, daire-i  İslâmiyete  duhulleriyle beraber, bazı nakkad-ı muhakkikîn-i İslâm temyiz ve  tasfiyelerine  teşebbüs ettiler. Fakat-hayfâ!-tamamıyla muvaffak olamadılar. İş bu kadar da kalmadı. Çünkü tefsir-i Kur'ân'a sarf-ı  himmet edildiği vakit,  bazı ehl-i zahir, Kur'ân'ın nakliyatını bazı İsrailiyata tatbik ve bir  kısım  akliyatını dahi hikmet-i mezbureye tevfik ettiler. Çünkü gördüler ki,  Kur'ân  mâkul ve menkule müştemildir. Hadis de öyle... Sonra kitap ve sünnetin  bazı  nakliyat-ı sâdıkalarıyla ve bazı muharref İsrailiyatın ortasında bir  mutabakat  ve münasebet istinbat ettiler. Hem de hakikî olan akliyatlarıyla mevhum ve mümevveh  olan şu  hikmet arasında bir müşabehet ve muvafakat tevehhüm eylediklerinden, şu  mutabakat ve müşabeheti kitap ve sünnetin mânâlarına tefsir ve  maksatlarına  beyan zannedip hükmeylediler. Kellâ, sümme kellâ! Zira Kitab-ı Mu'cizü'l-Beyânın  misdakı,  i'câzıdır. Müfessiri eczasıdır. Mânâsı içindedir. Sadefi de dürrdür,  meder  değildir. Faraza, bu mutabakatı izhar etmekten maksat, o şahid-i sadıkın   tezkiyesi için olsa da, yine abestir. Zira Kur'ân-ı Mübîn, ona mekalid-i   inkıyadı teslim eden öyle akıl ve naklin tezkiyelerinden pek yüksek ve  ganîdir. Çünkü o, onları tezkiye etmezse, şehadetleri mesmû olamaz. Evet,  Süreyya'yı  serâda değil, semada aramak gerektir. Kur'ân'ın mâanîsini de esdafında  ara. Yoksa, karma karışık olan senin cebinden arama; zira bulamıyorsun. Bulsan da,  sikke-i belâgat olmadığından, Kur'ân kabul etmez. Muhakemat, s. 13-18 Hadd-i evsatı gösterecek, ifrat ve tefriti kıracak  yalnız  felsefe-i şeriatla belâgat ve mantıkla hikmettir. Evet, hikmet derim,  çünkü  hayr-ı kesirdir. Şerri vardır, fakat cüz'îdir. Usul-ü müsellemedendir  ki: Şerr-i  cüz'î için hayr-ı kesiri tazammun eden emri terk etmek, şerr-i kesiri  işlemek  demektir. Ehvenüşşerri ihtiyar elzemdir. Evet, eski hikmetin hayrı az, hurafatı  çok, ezhan istidatsız, efkâr taklitle mukayyed, cehil avamda hükümfermâ  olduklarından, Selef bir derece hikmetten nehyettiler. Fakat şimdiki  hikmet ona  nispeten maddî cihetinde hayrı çok, yalanı az; efkâr dahi hür, mârifet  hükümfermadır. Zaten her zamanın bir hükmü olmak gerektir. Muhakemat, s. 23-24 </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)