JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="bizar" data-source="post: 232811" data-attributes="member: 12884">Risale-i Nur'da, İmandaki Hassasiyetler: Onuncu Nota - 2 <ol> <li data-xf-list-type="ol"> BENCE bu konuyu daha iyi kavrayabilmek için ayrıca ENE Risalesinin  açılımlarına, izahlarına da ihtiyaç var. (30.Söz–241) İnsanın eneyi  muhakkak çözmesi, çok iyi anlaması lazımdır.              İnsan, kendisinde pek çok harika sıfatların bulunduğunu, çok güçlü  vasıflarla adeta donatıldığını bilir. Ancak bütün bunlar Rabbimizi,  O’nun mutlak ilim ve kudretini, bütün esmasıyla birlikte O’nun yarattığı  eserlerden tanımamız, kavrayabilmemiz, mukayese ederek algılayabilmemiz  için, ölçü cihazları olarak verilmiştir. Çünkü ihata edilemeyen büyük  hakikatler ancak mukayese imkânıyla idrak edilebilmektedir. Bu mana çok  zaruri bir meseledir. Muhakkak tereddütsüz olarak kavranmalıdır.(Konumuz  bu olmadığından daha fazla üzerinde duramayacağız. İlgili bahsin  okunması tavsiye edilir.)             İnsanın,  herhangi bir şeyin meydana getirilmesinde acz içinde olduğunu, hayırları  ve her şeyi Allah’ın yarattığı anlamını tam olarak bilmesi zaruridir.  Eğer insan Eneyi böyle anlar, acz ve fakrını tam kavrarsa,  Marifetullahın şahitleriyle muhatap oluşu da elbette çok farklılaşır.  Onlara tenkitsiz müteveccih olur.             Ayni  meselenin 23.Sözde de bir başka veçhesi işlenir. Bediüzzaman  Hazretleri, kendine güvenen insanın Vahye teslim olmadan akıl feneriyle  etrafına bakarken, gerçeği göremediğini, aksine dehşet aldığını anlatır.  Daha sonra ise: “Ondan kızdım, o cep fenerini yere çarptım, kırdım.  Güya onun kırılması, dünyayı ışıklandıran büyük elektrik lâmbasının  düğmesine dokundum gibi, birden o zulümat boşandı. Her taraf o lâmbanın  nuruyla doldu, her şeyin hakikatini gösterdi.” diyerek, ene anlaşılınca meydana çıkan çok önemli farklılığı ortaya koyar.(133)             Ene ile birlikte belki ZERRE bahsi, hatta A.Kübra, 32.Söz,  Tabiat Risalesi, 33 Pencere, Hüve Nüktesi gibi birçok dersle Tevhid  hakikati tam anlaşılmalıdır. Hatta bu meselelerin iktiran, bîtarafane  muhakeme, inkar edenlerin çokluğu gibi pek çok çeldiricileri de iyice  kavranmalıdır. İnsanın ve bütün sebeplerin acz ve fakr içinde oluşu, tam  idrak edilmelidir ki bu sayede Cenab-ı Hakkın, her şeyi ihata eden  mutlak seviyedeki İlim, İrade ve Kudreti bütün haşmetiyle kolayca  anlaşılsın.              Böyle olunca da bütün  varlıklarla Allah adına muhatap oluş, mana-yı harfiyle onlara bakış  kolayca gerçekleşir, mesele kökten biter. Kâinattan ruhumuzla muhatap  olan her şey artık Marifetullaha kolayca inkılâp ediverir.             Yani Marifetullah şahitleri, sadece Müsebbib-ül Esbab olan  Allah’ı bize gösterebilecek pencereler gibidir. Yaratıcımızı  algılamamıza mani olmaya çalışan çeldiricilerin ortaya çıkardığı  şüpheleri silecek kuvvet ve kıymettedir. Ve kâinat, atom altı  maddelerden galaksilere kadar böyle delillerle doludur. Fakat bu  pencerelerden bakmak ve görmek için imanla teçhiz olmaya ihtiyaç  vardır.İşte R.Nurdaki Tevhid bahisleri bizi o imanla teçhiz eder.             </li> <li data-xf-list-type="ol">Bu  konu 24. Sözün bir bölümüyle de ilgili gibidir. ZÜHRE, KATRE, REŞHA  meslekleri ile ortaya konulan 2.Daldaki harika manalarla, mükemmel  izahlarla, insanların feyz almada, çok farklı sebeplerle kendisini nasıl  zayıflattığı,  zayıflatabileceği gösterilmiştir.              Ancak Reşha mesleğinde bulunan usullere, kaidelere uyulduğunda  kemale erişilmekte; hakikate, realiteye kolayca yaklaşılmakta; en üst  seviyede feyz alınmakta,  alınabilmektedir. Şöyle ki: (Lütfen aşağıdaki  metni, yukarıda anlatılanların ışığı altında okumaya çalışın. Metin  R.Nur metni, paragraf içlerinde yazılı bölümler de bana ait notlardır)              “İşte REŞHA-misal üçüncü arkadaşınız ki, •    hem fakirdir, hem renksizdir. (Fakr-acz önemi düşünülmelidir) •    Güneş'in hararetiyle •    çabuk tebahhur eder,     •    enaniyetini bırakır, •    buhara biner, •    havaya çıkar. (Hakikate yanaşır. İyi algılama imkanını sahip olur.) •    İçindeki madde-i kesife; nâr-ı aşk ile ateş alır, (İmanlı bakış her şeyi aslına uygun gösterir. 23.Sözdeki köprü ve yere çarpılan el feneri de hatırlanmalı…) •    ziya ile nura döner. ( O’nun adına bakma) •    ziyanın cilvelerinden gelen bir şuaa yapışır, yanaşır. Ey Reşha-misal! Madem 1.doğrudan doğruya Güneş'e âyinedarlık ediyorsun, •    sen hangi mertebede bulunsan bulun, •    ayn-ı Şems'e karşı •    aynelyakîn bir tarzda, •    safi bakılacak bir delik, bir pencere bulursun. (İmanlı göz bulur, bulabilir.)     2. Hem o Şems'in âsâr-ı acibesini ona vermekte müşkilat     çekmeyeceksin.              Ona lâyık haşmetli evsafını tereddüdsüz verebilirsin. (Marifetullahta terakki, tahkiki iman bu hali çok geliştirir)     3. Saltanat-ı zâtiyesinin dehşetli âsârını ona vermekte,              hiçbir şey senin elinden tutup ondan vazgeçiremez. (Çiçek gibi sadece kendindeki renklerle değil, Kamerin yansıttığı ışıkla Güneşi bilenler  gibi değildr; bizzat Güneşle bütün hasletlerleriyle … muhataptır ) Seni     1.    ne berzahların darlığı,     2.    ne kabiliyetlerin kaydı,     3.    ne âyinelerin küçüklüğü •    seni şaşırtmaz; •    hilaf-ı hakikate sevketmez. (Esasen  bütün insanlara Allah’ı algılama kabiliyeti, istidatlarını inkişaf  ettirme imkanları verilmiştir. Ayrıca İhlaslı davranmanın önemini de  düşünmek yerinde olur.) *Çünki sen: •    safi, •    hâlis, •    doğrudan doğruya ona baktığın için   anlamışsın ki, (Burası çok önemli ve 10. Nota’yı hatırlatıyor) •    mazharlarda görünen ve •    âyinelerde müşahede olunan     Güneş değil, •    belki bir nevi cilveleridir, •    bir çeşit renkli akisleridir. Çendan o akisler onun ünvanlarıdır, Fakat bütün âsâr-ı haşmetini gösteremiyorlar” (147)             </li> <li data-xf-list-type="ol">Bilgilerimiz,  tatbikatımız, fiili hallerimiz zamanla bizde Şartlı Reflekslere benzer  davranışlar oluşturmakta, hayatımızı şekillendirecek fıtri hallere  dönüşmektedir. Bediüzzaman Hazretlerinin,  İ.İcazda, “İbadetin dünya  hayatına ait faydalarını “anlatırken söylediği “Akaidi ve imanî  hükümleri kavî ve sabit kılmakla meleke haline getiren  ibadettir.”  meselesi  bunun  çok  daha  sarih  bir ifadesidir. .”(1215)       Pavlov’un köpeği zil ve yemek manalarını uzun süre beraber  algıladıktan sonra onda öyle bir hal oluşmuştur ki artık yemek  verilmeden,  sadece zil sesine ağzından salyalar akıtmaktadır.  Hisleriyle birlikte, biyolojisi bile devreye girmiş, onda refleks  halinde davranışlar oluşturmuştur.     Bütün  kabalığına rağmen bunun kadar garip bir durum da sokaklarda tefle  oynatılan ayılarda görülmüştür. Etrafı duvarla çevrili,  zemini elektrik  geçiren sacla kaplanmış bir yerde tutulan ayının ayaklarına,  çalınan  tefle,  her darbede elektrik gelmesi sağlanınca;  zaman içinde ayıcık,  ayni Pavlov’un köpeği gibi etkilenmiş ve tamamen elektriksiz bir zeminde  tef sesine,  oynama davranışıyla karşılık vermiştir. İlim,  bunun  şartlı refleks olduğunu söylemektedir.     Ben  çocukluktan çıktığım yıllarda mahallemizde çok bilardo oynayan bir  büyüğün, “Yolda gördüğü insanları bile top gibi görüp sayı çekmeye  kalktığını” anlatırken, dinlemiş; bu anlattığı garip şeylere çok hayret  etmiştim.      Bu durumu tavla oynamaya müptela  olan bir arkadaşımın,  eski, kömürlü trenlerle Salihli-Manisa arasında  kısa seyahatler yaparken, yer arama esnasında kompartımanların  kapılarını açıp bakarken “Caru se” veya “Hep yek” gibi tavla oyunu  tabirlerini kullandığını duyunca da yaşamış ve çok şaşırmıştım. Bir  defasında sorunca “Ben kompartımana bakınca, orayı tavla kutusu, oturan  kişileri de tavla pulu gibi görüp, tavla oyunundaki gibi kapı almak  için, zarlarla kaç kaç atmak gerektiğini düşünmeden edemiyorum” diye  cevap vermişti. O günlerde bu garip meseleyi tam değerlendirememiştim.      Bu iki hadisede olduğu gibi insanlar da Pavlov’un anlattığı şartlı  refleks meselesindeki ayni özellikleri sergilemektedirler. Düzgün bir  hayat yaşarlarsa bu onlarda düzgün fikirlerin oluşmasına; farklı hayat  yaşarlarsa bu da onlarda o yaşayışa uygun davranışlara sebep olmaktadır.       İbadet edenler, ibadet eden diğerlerinin  farkına varmakta, bunu kolayca kavramaktadırlar. Bu onlarda zamanla bu  konudaki fikirlerinin kavileşmesine, itikat haline gelmesine vesiledir.  Yani artık bu haller, bu düşünceler o fertlerde davranış haline gelen,  niyetsiz bile tezahür eden, karaktere dönüşmüş reflekslerdir. Yoksa “O tarakta bezi olmayanın bunu anlaması elbette imkânsızdır.” İbadet ve itaatle hem-dem olmalı ki bu manaları idrak eder hale gelebilelim.             </li> <li data-xf-list-type="ol">Ayrıca,  Bediüzzaman Hazretleri Lemaat’ te yazdığı, Birbiriyle Mültebis DİMAĞ  MERTEBELERİ ile bilginin, nasıl yaptırım gücüne ulaşabileceğini  anlatmakta; niyetsiz ulaşılan hallere kavuşmanın fıtri basamaklarını  sıralamaktadır. Yani insan Tahayyül, Tasavvur, Taakkul, Tasdik, İz’an,  İltizam ve İtikat mertebelerinde,  DOLU DOLU YAŞADIĞI bir seyir takip  derse;  ondaki bilgi,  davranış haline, reflekse, karaktere dönüşür  demektedir. Bu çok daha basit ve anlaşılır bir açılım getirmektedir.  Bilgiyle ilgili davranış kalitesinin artması da hep Bediüzzaman’ın  “Dimağdaki Birbiriyle Mültebis Mertebelerle” anlattığı basamakların  sıhhatli olarak aşılması, yaşanması ile alakalı ve doğru orantılıdır.  Dimağ önemli bir hazinedir. Ancak onun yapısında bu basamaklara riayetle  ilgili zarurî bir  usul vardır.     Açıkçası bizim  bu “Dimağ Mertebeleri” meselesini iyi kavramamız, bu mertebeleri doğru  dürüst gerçekleştirmemiz, yani İmâni meselelere eğilip onlarla ilgili  zihin yormamız, ciddi meşgul olmamız, yeterli birikim oluşmasını  sağlamamız gerekmektedir.    Bu konuda TAHAYYÜL ve  TASAVURLARI olanlar zamanla algıları ve birikimleri üzerinde TAAKKUL  ederlerse, akli değerlendirmeler sonrası TASTİK makamına sıhhatli bir  şekilde ulaşırlar. Daha sonra ise elbette Kalp ve Ruhun kabullenmesi,  sezip teslim olması, tasdik etmesi anlamında İZAN mertebesine kolayca  çıkabilirler. Hele bu insanlar, bütün kazanılanların tesiriyle İLTİZAM  makamında İslam’ı yaşarlar, fiili şekilde bazı yaptırımları tatbik  ederlerse İTİKAT mertebesi, elbette gelinecek son üstün hal olarak  onlara nasip olur. 6.Şua’da Tahiyyatı anlatırken  tahayyül ve tasavvurla insanın nerelere kadar gidebildiğine bir bakmak  lazım. Bu mesele o zaman daha kolay anlaşılır.(893) (Sitemizde bulunan  bu konudaki “Bilginin yaptırım gücüne ulaşması” yazılarıma bakılmasını  da tavsiye ederim)    Evet, dimağdaki bilginin en  üst mertebesi olan İTİKAT, bilgi mertebelerinin en sonunda gelir. Bu  mertebede insan zirveye, kemale ulaşır. Sadece ciddi ve halis bir  teslimiyetle de bütün diğer basamakları atlayıp, İtikat makamına  çıkarak, salabeti, bilgiye uymada ciddiyet ve sağlamlığı elde  edebilenler de vardır. Veysel Karani’nin, o harika duasında  söyledikleri, bu mertebeye gelişin çok farklı ifadeleri olsa gerektir.  (298)             </li> <li data-xf-list-type="ol">Bediüzzaman’ın “Niyet, bir cihetle fıtrî amelin ölümüdür.”  fikrine bu konu için tekrar ancak farklı bir tarzda dönmek de  zaruridir. Her ne kadar bu fikir, düz mantıkla, NİYETİN, tevazu,  tekebbür, ferahlanmak gibi manalar için olunca, fıtriliği bozduğunu,  onları ifsat edip belki de yok ettiğini anlatan orijinal bir düşüncedir.  Yapılanlar artık tevazudan, tekebbürden, ferah duymaktan öte bir  şeylerdir. (Mesn.1348) Ancak bunun bize bir de başka açıdan anlattığı  önemli bir mana daha vardır.    İnsanda İtikat haline  gelmeyen, refleks şekline dönüşemeyen düşünceler; ancak niyetle  davranışa dönüşebiliyor ise “Niyet, bir cihetle fıtrî amelin ölümüdür. “  sözü bir başka anlamda gerçek oluyor demektir. Hâlâ  İtikada dönüşememiş, derinleşememiş, ilgili basamakları massederek  aşamamış bilgiler, yaptırım gücü bakımından çok zayıftırlar. Bu sebeple  İtikat seviyesindeki bir bilgi, en güçlü halde,  yaptırım gücü en üst  seviyede bulunmaktadır. Onun tezahürleri, reflekslerimiz gibi fıtrî  haldedir. Tezahürü için ayrı bir düşünceye, niyete ihtiyaç yoktur. Bu  merhaledeki insan, Necip Fazıl’ın ifadesiyle: “Vazife, denince arkasına  hiç bakmadan öne çıkıp ben varım der.” Düşünmeden, başkalarının  vazifeye talip olup olmayacaklarına bakmadan, nefsinde birçok mazeretler  üretmeden hemen vazifeye talip olur. Hz.  Ebubekir’in (RA), Miraç konusunda ASM.’ın söyledikleriyle ilgili olarak  hiç düşünmeden, tetkik etmeden, adeta refleks olarak: ” O söylemişse  öyledir, ben O’nunla ilgili olarak daha ötelerine de inanıyorum”   manasında ifadeler kullanması bu konunun da en güzel tezahürü olarak  görülebilir.   Fakat bizler, çok delillere rağmen  hâlâ tereddütler içindeysek, Vahyin ve Sünnetin emir ve tavsiyelerine  rağmen uygun davranışları adeta refleks gibi gerçekleştiremiyorsak,  niyetlerle ancak gerçekleştirebiliyorsak galiba biraz korkmamız lazım  geldiğinin de farkında olmalıyız. Biraz ıslaha, gayrete, çabalamaya  ihtiyacımız olduğu açık bir realitedir. Bizler  İslam’ın istediği davranışları tereddütsüz tezahür ettirmek, göstermek;  O’nun emirlerine hiç itiraz etmeden riayet etmek istiyorsak bu  anlattıklarımıza ihtiyaç olduğunun farkında olmalıyız. İmanı  elde etmek, itikadımızı dahi kavi hale getirmek için MARİFETULLAH  ŞAHİTLERİYLE muhatap olurken onları kolayca algılayıp massetmemiz  önemlidir. Ancak bir bakıma onlardan istifademizi imkânsız hale getiren,  onlara tenkit elini uzatmamak manasının tam gerçekleşmesi için, önce  Bediüzzaman’ın, bütün hayatını ortaya koyduğu İMAN HAKİKATLERİNDE biraz  güçlenmemiz onlarla biraz hem-dem olmamız gerekmektedir.                        </li> <li data-xf-list-type="ol">Ayrıca,  yukarıda da zaman zaman temas ettiğimiz gibi, İSLAM’I YAŞAMAMAK, bir  cihetle onlarla ilgili hakikatlere tenkit elini uzatmak manasını da  ihtiva eder ki. bu çok önemlidir. Çünkü, Bediüzzaman’a göre:           “…. küfür ve dalâlet, müthiş bir tecavüzdür ve umum mevcudatı  alâkadar edecek bir cinayettir. Çünkü hilkat-i kâinatın bir netice-i  âzamı, UBUDİYET-i insaniyedir ve rububiyet-i İlâhiyeye karşı iman ve  itaatle mukabeledir. Halbuki ehl-i küfür ve dalâlet ise, küfürdeki  inkârıyla, mevcudatın ille-i gayeleri ve sebeb-i bekaları olan o  netice-i âzamı reddettikleri için, umum mahlûkatın hukukuna bir nevi  tecavüz olduğu gibi, umum masnuatın aynalarında cilveleri tezahür eden  ve masnuatın kıymetlerini aynadarlık cihetinde âli eden esmâ-i  İlâhiyenin cilvelerini inkâr ettikleri için, o esmâ-i kudsiyeye karşı  bir tezyif olduğu gibi, umum masnuatın kıymetini tenzil ile, o masnuata  karşı bir tahkir-i azîmdir. Hem umum mevcudatın her biri birer vazife-i  âliye ile muvazzaf birer memur-u Rabbânî derecesinde iken, küfür  vasıtasıyla sukut ettirip, câmid, fâni, mânâsız bir mahlûk menzilesinde  gösterdiğinden, umum mahlûkatın hukukuna karşı bir nevi  tahkirdir.…..kâinat hiddete geliyor, mevcudat kızıyor, mahlûkat  öfkeleniyor.Ey cirmi ve cismi küçük ve cürmü ve zulmü  büyük ve ayıp ve zenbi azîm biçare insan! Kâinatın hiddetinden,  mahlûkatın nefretinden, mevcudatın öfkesinden kurtulmak istersen, işte  kurtulmanın çaresi: Kur'ân-ı Hakîmin daire-i kudsiyesine girmektir ve  Kur'ân'ın mübelliği olan Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmın sünnet-i  seniyyesine ittibâdır. Gir ve tâbi ol.(13.Lem’a,11.İşaretten,625)                 Bir Mümin ve Müslüman ile bu kavramlar dışında  yaşayanların, bu konudaki hakaiki kavramakta muhakkak çok farkları  olacaktır. Bu anlatılanlara göre Mümin ve Müslüman olarak Onlar’ın  gerektirdiği davranışları hâlisen gösteremeyenler tenkit ve itiraz ifade  eden kelam etmeseler de; hiçbir şey yapmayarak, çok büyük bir reddi,  çok açık bir tenkidi ihtiva eden bu halleriyle, daha dehşetli, daha  temel, daha umumi bir İTİRAZI, LİSAN-I HALLERİYLE yapmaktadırlar.  Böylelerin hakaiki anlamaları da elbette oldukça zor, belki de imkansız  olacaktır             </li> <li data-xf-list-type="ol">Zaman zaman TV  programlarında çok seviyeli ve gerçekten de üst derecede mütehassıs bazı  arkadaşlarımızın basit ehl-i dünya karşısında zahiren mağlup gibi  olduğunu, onlara çok açık bir hakikati anlatamadığını, ispat edemediğini  sanırdım. Bu gibi manaların yakınımda da tezahürü karşısında hayrette  kalırdım. Sanki menfi insanlara yeterli derecede hakikatler anlatılamadı  diye vehmederdim. Daha sonra Bediüzzaman Hazretlerinin “Mezkûr mesâil gibi dakik mesâil-i imaniyeyi, mizansız mücadele suretinde cemaat içinde bahsetmek caiz değildir.  Mizansız mücadele olduğundan, tiryak iken zehir olur. Diyenlere,  dinleyenlere zarardır. Belki böyle mesâil-i imaniyenin itidal-i demle,  insafla, bir müdavele-i efkâr suretinde bahsi caizdir.”(365) “Evvelâ:  Bu çeşit mesâili münakaşa etmenin birinci şartı, insafla, hakkı bulmak  niyetiyle, inatsız bir surette, ehil olanların mabeyninde, sû-i  telâkkiye sebep olmadan müzakeresi caiz olabilir. O müzakere hak için  olduğuna delil şudur ki:             Eğer hak,  muarızın elinde zâhir olsa, müteessir olmasın, belki memnun olsun. Çünkü  bilmediği şeyi öğrendi. Eğer kendi elinde zâhir olsa, fazla birşey  öğrenmedi; belki gurura düşmek ihtimali var.”(513) sözleriyle  ortaya koyduğu “İman hakikatleri münakaşa tarzında anlatılmaması” fikri  üzerine düşünürken buradaki önemli bir inceliği de kavradım. Münakaşada  insanlar karşısından bir şeyler öğrenme düşüncesinde olmuyorlar, körü  körüne de olsa inatla kendi düşüncelerini anlatmaya çalışıyorlar. Tabi  hakikate karşı da tamamen kör gibi davranıyorlar ki bir şey algılamaları  artık imkânsız hale geliyor. Sanki “Arz-Talep” dengesi burada da  geçerlidir. Talep olmadıkça bilgi de asla arz edilmez, edilemez.              Gerçekte, bahsedilen örneklerdeki TV programlarında, benim  arkadaşlarımın meseleleri anlatmaması, anlatamaması söz konusu değildi.  Karşısındaki menfi insanların, anlatılanlara peşin fikirle daha baştan  menfi bakması, asla değerlendirmemesi; bu sebeple de algılamaması veya  algılayamaması ile ilgili olduğunu sonradan tam idrak ettim.               Hatta zaman zaman kendimin de bu yanlış halden dolayı  algılayamadığım pek çok manalar olduğunun farkına vardım. R.Nurun bile  eğer bu halle okunması halinde anlaşılamadığını çok insanlarda müşahede  ettim.              Hatta geçimsiz ailelerde,  boşanma durumuna gelen eşlere yardım edilememesinin en temel sebebinin,  eşlerin, kendinde kusur olmadığını, kusurun tamamen karşıda olduğunu  vehmetmesiyle ilgili olduğunu, uzmanlardan dinlemiştim. Burada da ayni  varta sebebiyle yuvalar yıkılıyordu. Karşıyı dinleme, olayı hakikaten  tarafsız bir gözle algılama, kavrama, birazcıcık empati, maalesef  olmadığından bu tür insanlara yardım etmek imkansızdı. Ancak eşini  anlamak isteyen, yuvasını kurtarmak isteyenlerde, hele iki taraf da  böyle düşünürse, tam aksine yardım imkanı çok kolay olabiliyordu.               Bu konu halledilse belki cemaatler arasındaki, hatta ayni  cemaat içindeki birçok adavetler veya uhuvvet, muhabbet noksanlıkları  kökten halledilebilir diye inanıyorum. Bize düşen, önce karşıdakini  muhakkak anlamaya çalışmak, bilhassa kendimizde de kusur olabileceğini  ciddi değerlendirmektir. Böyle bir hal hem R.Nuru, hem Uhuvvet ve İhlas  Risalelerini ve hatta her şeyi anlamakta da müthiş zihin açıcı oluyor.  Allah bu idraki hepimize nasip etsin inşallah.               Bu mana aynen iman hakaikini anlamada da geçerlidir. O haldeki  insanları, maalesef sağır ve kör haline getiriyor, pek çok mana  karşısında adeta taşlaştırıyor.             </li> <li data-xf-list-type="ol">Âyetü’l-Kübra’nın  başlarında; nefyin zayıflığı, nefsülemre bakmadıkları için  nefyedenlerin birbirine asla kuvvet veremediği, binlercesinin bir  hükmünde ve zafiyetinde olduğu; ispat edenlerin ise nefsülemre  baktıkları için tesanüt ve içmâ içinde oldukları anlatılır. Biraz  altında da bütün kainata, ahirete ve asırlara bakan âmm ve muhît  meselelerde nefiy ve inkarın ispatının mümkün olmadığı ispat  edilir.(896)             Daha sonra da: “Bir  fennin veya bir san'atın medar-ı münakaşa olmuş bir mes'elesinde, o  fennin ve o san'atın haricindeki adamlar ne kadar büyük ve âlim ve  san'atkâr da olsalar, sözleri onda geçmez, hükümleri hüccet olmaz; o  fennin icma-ı ulemasına dahil sayılmazlar…. Ve bilhassa, maddiyatta çok  tevağğul eden ve gittikçe mâneviyattan tebâud eden ve nura karşı  gabîleşen ve kabalaşan ve aklı gözüne inen en büyük bir filozofun  münkirâne sözü mâneviyatta nazara alınmaz ve kıymetsizdir….Hakaik-ı  İslâmiyeye zıddiyet gösterip mübareze eden küfrün mâhiyeti bir inkârdır,  bir cehildir, bir nefiydir. Sureten ispat ve vücudî görülse de, mânâsı  ademdir, nefiydir. İman ise ilimdir, vücudîdir, ispattır, hükümdür.  Herbir menfî meselesi dahi, bir müspet hakikatın ünvanı ve perdesidir.” denir.(897)             Bu bölümler dikkatlice okunursa inkârın zorluğu, kabulünün  kolaylığı, inkar edenlerin çokluğunun bile asla tesir etmemesi gerektiği  çok açık şekilde anlaşılır. Akıl ve kalbimizin önüne bu mantığı koymak  hakaikin idrakinde bize ciddi bir yol gösterici olacaktır.              Bunlarla birlikte, aşağıda sayılanları da anlatılanların  açılımları olarak yapabilirsek, Marifetullah Şahitlerini kavramamız  kolayca gerçekleşebilir. •    Feraizi yapmalı ve Kebâirden mutlaka kaçmalı, •    Her halükârda Sünnet-i Seniyyeye uymalı, •     Bilhassa, Yaratıcıyla muhatabiyetin en âlâ şekli olan namazları vaktin  evvelinde, tadili erkânla kılıp; arkasından, muhakkak Sünnet olan  tesbihatı yapmalı, •    Sık sık ruhi inkişaf sebebi olan TÖVBE ve İSTİĞFAR etmeyi ihmal etmemeli, •    Marifetullahta terakki verecek eserleri okuyup, onlarla amel etmeli; •     Nur Talebeliğinin, acz, fakr, şefkat ve tefekkürünü ana prensipler  olarak görüp; Nurun diğer düsturlarına da sıkı sıkıya bağlı şekilde  yaşamalıdır.   Cenabı Hak, hepimizi, İmanın,  İslam’ın, Sünnet’in gereği olan davranışları kolayca, refleksler gibi  fıtri bir şekilde sergileyen, karaktere dönüştürebilen kullarından  eylesin.            Bu hakikatlerle kendi  formatlarına uygun muhâtabiyeti nasip etsin. Onlarla hem dem olmada  hepimizi muvaffak eylesin. Amin, Amin, Amin        </li> </ol></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)