JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 156353" data-attributes="member: 27"> Ecmain olsun. Abilerimiz yazıyor allah razı olsun, bizlerde paylaşıyoruz inşallah. "Demek, o kudret ve irâdenin küllî ve umûmi bir mecmua-i  kavânini, bir defter-i ekberi vardır ki, herbir şeyin husûsi vücudları ve mahsus  sûretleri ona göre biçilir, dikilir, giydirilir. İşte, şu defterin vücudu, İmam-ı Mübîn gibi, kader ve cüz'-i ihtiyârî mesâilinde ispat edilmiştir. Ehl-i  gaflet ve dalâlet ve felsefenin ahmaklığma bak ki, kudret-i Fâtıranm o Levh-i  Mahfûzunu ve hikmet ve irâde-i Rabbaniyenin o basîrâne kitabının eşyadaki  cilvesini, aksini, misâlini hissetmişler, hâşâ 'tabiat' namiyle tesmiye  etmişler, körletmişler."15 Buradan şöyle bir sonuç da çıkarılabilir. Asırlar boyu  insanoğlunun bilgi birikimi, kütüphaneleri, bilgisayar disketlerini dolduran  ilim okyanusu, aslında Levh-i Mahfûz isimli kitaptan bir damla. İlim adına ortaya  konan ve konmuş olan bütün faaliyetler, bu kitaptan okunabilmiş bir harfin bizim  anlayabileceğimiz dille ifâdesinden başka birşey değil. O büyük kitabın Yazarı,  büyük bir şefkat ve yardım göstergesi olarak, müşfik bir öğretmenin  talebelerinin seviyesine inerek onlara birşeyler vermek istemesine benzer  tarzda, o kitabın anlayacağımız bir lisanla hazırlanmış özetini, Kur'ân-ı Kerîm  şeklinde bize göndermiş. Ama bu hitaba muhatab olamayanlar, okyanustan bir damla  içindeyken kendilerini okyanusta zannedebilirler, hatta o bir damla içinde  rahatlıkla boğulabilirler. Levh-i Mahfuz'dan bir damla olan bütün ilimler bu  yüzden bazıları için kuşatılması, bir sonuç çıkarılması ve bütünüyle anlaşılması  zor hale geliyor. Belki bu yüzden, kâinatta cereyan eden kânunlar manzumesini,  bu kânunlarla muhteşem bir ahenk içinde icra edilen büyük senfoniyi "tabiat"  gibi anlaşılmaz ifadelere sığdırmaya çalışıyorlar. "Soru: Onların daima iftiharla bahsettikleri tabiat, nevamis ve  kuva nedir ki, kendilerini onlarla iknaa çalışıyorlar? "Cevap: Tabiat dedikleri şey, bir matbaadır, tâbi' değildir. Tâbi' ancak kudrettir. Kanundur, kuvvet değildir. Kuvvet ancak kudrettir. Yahut  nasıl ki bildiğimiz şeriat, insanlardan sudur eden ef'al-i ihtiyariyeyi bir  nizam ve intizam altma alıp tahdit eden kaidelerin hülâsasıdır; veya devletin  işlerini tanzim eden, nizamların düstûrların, kânunların mecmuasıdır. Kezâlik,  tabiat denilen şey de, âlem-i şehadetin uzuvlarından ve eczalarından sudur eden  ef'al arasında bir nizam ve bir intizamı îka' eden İlâhi bir şeriat-ı  fitriyyedir. Binaenaleyh, şeriat ile devlet nizamı, mâkul ve itibarî emirlerden  oldukları gibi, tabiat dahi itibarî bir emir olup, hilkatte yani yaratılışta  câri olan Adetullah'tan ibarettir. Amma, tabiatın bir mevcud-u haricî olduğunu  tevehhüm etmek, bir fırka askerin, idman ve tâlim esnasında yaptıkları o  muntazam hareketlerini gören bir vahşinin, 'Aralarındaki o nizamı idare edip  birbiriyle bağlayan ip gibi birşey mevcuttur' diye vahşice ettiği vehme benzer.  Binaenaleyh, vicdanı ve aklı vahşî olan bir adam, sathî ve tebai bir nazarla  devam ve istimrarını muhafaza eden tabiatın müessir bir mevcud-u hâricî olduğuna  ihtimal verebilir. "Hülâsa: Tabiat, Allah'ın san'atı ve şeriat-ı fıtriyesidir.  Nevamis ise, onun mes'eleleridir. Kuva dahi, o mes'elelerin hükümleridir."16 "Evet, Halik-ı Rahîm bir kuşun tüylü libasını hangi kânunla  değiştiriyor, tazelendiriyor, O Sâni-i Hakîm aynı kânunla, her sene küre-i arzın  libasını tecdid eder. Hem o aynı kânunla her asırda dünyanın şeklini tebdil  eder. Hem aynı kânunla, kıyamet vaktinde kainatın suretini tağyir edip  değiştirir. "Hem hangi kânunla zerreyi mevlevî gibi tahrik ederse, aynı  kânunla küre-i arz'ı meczup ve semaa kalkan mevlevî gibi döndürüyor. Ve o kânun  ile âlemleri böyle çeviriyor... ve manzûme-i şemsiyeyi gezdiriyor. "Hem hangi kânunla senin bedenindeki hüceyratın zerrelerini  tazelendiriyor, tamir ve tahlil ediyorsa, aynı kânunla senin bağını her sene  tecdit eder ve her mevsimde çok defa tazelendirir. Aynı kânunla, zemin yüzünü  her bahar mevsiminde tecdit eder, taze bir peçe üstüne çeker. "Hem o Sâni'-i Kadir, hangi kânun-u hikmetle bir sineği ihyâ  eder; aynı kânunla şu önümüzdeki çınar ağacını her baharda ihyâ eder; ve o kânunla küre-i arz'ı yine o baharda ihyâ eder; ve aynı kânunla Haşirde mahlûkatı da ihyâ  eder... "Bunlar gibi çok kavânîn-i Rububiyet vardır ki, zerreden tâ  mecmu'-u âleme kadar cereyan ediyor. İşte faaliyet-i Rubûbiyet'in içindeki şu  kânunların azametine bak ve genişliğine dikkat et ve içindeki sırr-ı vahdeti  gör; herbir kânun bir bürhan-ı vahdet olduğunu bil. Evet, şu çok kesretli ve çok  azametli kânunlar, herbiri ilim ve iradenin cilvesi olmakla beraber; hem vâhid,  hem muhît olduğu için; Sâni in vahdâniyetini ve ilim ve irâdesini gayet kat'î  bir surette isbat ederler."17 Bütün bu kânunların işleyişinde, hizmetlerin ortaya çıkışında  insanın yeri çok önemli. Çünkü asıl muhatap o. Çünkü o, kâinatı içinde  bulundurabilecek, kainata ayine olabilecek özelliklerle donatılmış. İnsan ve  kâinat. Şu âlemde iki büyük sır. Ne birbirinin aynı ne de gayrı. İnsan küçük bir kainat, kainat büyük bir insan. Bu yüzden bir  tek insanın yaratılması kainatın yaratılması kadar önemli. Zigotun bölünmeye  başladığı an da. Big Bang kadar önemli. Çünkü her yeni hayatın doğuşu yeni bir  kainatın başlangıcı. "Şimdi kendi hayatının mahiyetine bak ki, o mâhiyetinin icmali  şudur: "Esmâ-i İlâhiyeye ait garâibin fihristesi, hem şuun ve sıfât-ı  İlâhiyenin bir mikyası, hem kâinattaki âlemlerin bir mîzânı, hem bu âlem-i  kebîrin bir listesi, hem şu kainatın bir haritası, hem şu kitâb-ı ekberin bir  fezlekesi, hem kudretin gizli definelerini açacak bir anahtar külçesi, hem  mevcudâta serpilen ve evkâta takılan kemâlâtının bir ahsen-i takvîmidir. "İşte senin hayatının sûreti ve tarz-ı vazifesi şudur ki: "Hayatın bir kelime-i mektûbedir, kalem-i Kudretle yazılmış hikmetnüma bir sözdür; görünüp ve işitilip, Esmâ-i Hüsnâ'ya delâlet eder. "Şimdi, hayatının sırr-ı hakîkatı şudur ki: "Tecellî-i Ehadiyete, cilve-i Samediyete âyineliktir; yâni bütün  âleme tecellî eden esmânm nokta-i mihrakiyesi hükmünde bir camiiyetle, Zât-ı  Ehad-i Samede âyineliktir "18 İşte kâinatın küçük bir misâli dolayısı ile Âdetullaha, tekvinî  kânunlara, ya da şeriat-ı fıtrîyeye mercî olan insan bir taraftan Zât-ı Ehad-i  Samede âyinelik ederken bir taraftan bu âyinede yansiyan arzın hatta hatta belki  de kainatın halifeliğinden sorumlu. Bu sorumluluk ona verilmiş cüz'-i  ihtiyârîden kaynaklanıyor. Evet, ihtiyarı cüz'î, ama bu ihtiyarın ya da varlığı  bile itibarî olan azıcık bir iradenin gerisinde Cenâb-ı Hak'kın küllî iradesi  olduğu için yol açabileceği sonuçlar müsbet ve menfî de çok büyük boyutlara  ulaşabilir. Bu, büyük bir kudretin önümüze sunduğu çok büyük rakamlar önüne artı  veya eksi koymak gibi bir fonksiyon. Kendisi küçük ama sebep olduğu sonuçlar çok  büyük. "Cüz'î ihtiyarînin üssü'l-esâsı olan meyelân, Matüridîce bir  emr-i itibârîdir, abde verilebilir. Fakat, Eş'ârî, ona mevcut nazarıyla baktığı  için, abde vermemiş, fakat o meyelândaki tasarruf, Eş'ariyece bir emr-i  itibarîdir. Öyle ise o meyelân, o tasarruf bir emr-i nisbîdir, muhakkak bir  vücudu haricîsi yoktur. Emr-i itibarî ise, illet-i tâmme istemez ki, illet-i  tâmme vücudu için lüzum ve zaruret ve vücub ortaya girip, ihtiyârı ref' etsin.  Belki, o emr-i itibarî'nin illeti bir rüçhaniyet derecesinde bir vaziyet alsa, o  emr-i îtibârî sübût bulabilir. Öyle ise, o anda onu terk edebilir. Kur'ân ona o  anda diyebilir ki: Şu şerdir, yapma." 19 Yani, hayırda ve şerde pek büyük sonuçlar doğurabilecek pek çok  meyiller insanm tasarrufuna verilmiş. Bu çok kompleks, kullanılması zor olan en  ufak dalgadan, hatta kıpırdanmadan etkilenen geminin tasarrufunu alan insanın bir  kullanma klavuzu olmadan bu görevi yapabilmesi elbette beklenemez. İşte o görevi  veren Rahmet ve Şefkat sahibi yüce Melîk elçisi vasıtası ile ve kullarının  seviyesine inerek onların lisanı ile hazırladığı Kur'ân-ı Kerîm'i indirmiş.  Doğru rotayı, sırât-ı müstakîmi ve vücut gemisinin nasıl kullanılacağını  gösteren bir kılavuz. Bu kılavuza uymak aslında fıtrata uymak, yani  Yaratıcı'nın önüne sunduğu kâinatın zerreleri adedince bir rakamın önüne artı  işareti koymaktır. Ya da, kâinat kadar büyük bir orkestranın şeriat-ı fıtrîye  kânunlarına ve bu muhteşem orkestranın şefinden gelen tekvinî emirlere itaatle,  oluşturdukları mükemmel ahengi, verilmiş ihtiyarla bozmamaktır. İnsana verilen  hayatın en büyük gayesi hem dinleyici hem icrâcı olarak bu ahengi duymak ve  duyurmaktır. Güneşin doğuş, yükseliş ve batışı ile muhatap olduğu sonsuz uzayın  muhteşem ahengine güneşin değişik pozisyonlarındaki kıyam, rükû ve secdelerle  katılmaktır. "Mâdem en basit ve en aşağı derece-i hayat olan nebâtât hayatı  bu derece kaderin nizamına tâbidir; elbette en yüksek derece-i hayat olan hayat-ı  insaniye, bütün teferruatıyla, kaderin mikyasıyla çizilmiştir ve kalemiyle  yazılıyor. Evet, nasıl katreler buluttan haber verir, reşhalar su menbâını  gösterir, senetler, cüzdanlar, bir defter-i kebîrin vücuduna işaret ederler,   öyle de şu meşhûdumuz olan zîhayatlardaki intizâm-ı maddî olan bedihî kader ve intizam-ı mânevî ve hayatî olan nazarî kaderin reşhaları, katreleri, senetleri, cüzdanları hükmünde olan meyveler, nutfeler, tohumlar, çekirdekler, sûretler, şekiller bilbedâhe Kitab-ı Mübîn denilen irâde ve evâmir-i tekvîniyenin  defterini ve İmam-ı Mübîn denilen ilcaat-i İlâhînin bir divanı olan Levh-i  Mahfûz'u gösterir."20 Zamandan münezzeh olan Zât'ın hazırladığı bir levha olduğu  düşünüldüğünde henüz ortaya çıkmamış ve ihtiyar sahibi olan varlıkların bu  özellikleri ile şekillenecek olayların da bu levhada yer alması garip  gelmeyecektir. Bu levhada bütün varlıklar zerreler, hücreler, bitkiler, hepsi  kendileri için konulmuş kânunlara uymakta ya da uydurulmaktadırlar. "Her şeyi tahrik eden zerrat-ı müteharrikenin, muayyen hadlerine  kadar hareket ettikten sonra tevakkuf ve durmalarma dikkat eden adam anlar ki,  her şeyin hududunda daima harekette bulunan zerratı durdurup geri çeviren bir  hudud bekçisi vardır. O zerratı taşmaktan men'ediyor. O bekçi ise, muhit bir  ilmin tecellisidir ki, o tecelli kadere, kader de mikdara, mikdar da kalıba  tahavvül eder. Demek, her şey içindeki zerrata bir kalıptır."21 Her an farklı bir şekil alan insan kalıbı, bir yandan fıtrî  şeriatın kuralları ile farklı şekillere uyum sağlayan, bir yandan da onun  ihtiyarına bağlı olan değişik hallere uyum sağlayan zerrelerin çerçevesidir.  İhtiyara bağlı hallerin sınır bekçisi ise vicdandır. Ancak, bir imtihan dünyası  olarak yaşadığımız şu âlemde, sayısız meyilleri ve bu meyillerin uzanacağı  sınır-. sız boyutları ile insan fıtratının gereği dışına, fıtrî kânunların  dışına çıkmakta serbest bırakılmıştır. Bu sayede Ebu Cehil'ler ve Ebû Bekir'ler  ayırd edilmektedir. Bu serbesti sahasında insanın hareketlerini zorlayıcı  olmayarak ve müeyyideleri daha sonraya bırakılan ayrı bir kânunlar bütünü vardır  ki, bunlar bilinen mânâda "şeriat" kavramını oluştururlar. Bu noktadan hareketle  "şeriat" kavramının iki farklı boyutu ortaya çıkar: "Şeriat ikidir: "Birincisi: Âlem-i asgar olan insanın ef'âl ve ahvâlini tanzim  eden ve sıfat-ı kelâmdan gelen bildiğimiz şeriattır. "İkincisi: İnsan-ı ekber olan âlemin harekât ve sekenâtını  tanzim eden, sıfat-ı iradeden gelen şeriat-ı kübrâ-yı fıtrîyedir ki; bâzan  yanlış olarak tabiat tesmiye edilir. Melâike bir ümmet-i âzîmedir ki, sıfat-ı  irâdeden gelen ve şerîat-ı fıtrîye denilen evâmir-i tekvîniyesinin hamelesi ve  mümessili ve mütemessilleridirler."22   Hikmetlerle dolu bir alem, alem-i şehadet. Yani, gördüğümüz, dokunduğumuz, kokladığımız, işittiğimiz, tattığımız âlem. Bu hikmetler zıtlıklarla, büyük küçüklüklerle, soğuk sıcaklarla  ortaya çıkıyor. Mertebeler oluşuyor ve herşey zıddıyla biliniyor. Dolayısı ile,  çirkinliklerin, kötülüklerin varlığı güzelliklerin, iyiliklerin ortaya  çıkmasına, daha rahat anlaşılmasına vesile oluyor. Her şey ya bizzat ya da  sonuçları ile güzelliğe, iyiliğe hizmet ediyor. Bir de bu görünen alemin diğer  bir yüzü var ki, orada zerreden güneşe, hücreden insana bütün varlıkların  şeriat-ı fıtriye kânunlarına uygun hareketinden sorumlu ve o varlığın  temsilcisi, bir ibadet olan itaatin Fâtır-ı Zülcelâl'e takdiminden sorumlu  melekler dolu. Burada, yalnızca sonuçlar önemli olduğundan, şeriat-ı fıtrîyeye  mecburen itaat edildiğinden güzellikler ve iyilikler var. Çünkü meleklere  kötülük, itaatsizlik serbestisi tanınmamış. Bu yüzden yalnızca iyilikte ve sabit  bir mertebedeler. Kâinatın, varlıkların iki yönü, mülk ve melekût. Biri  Yaratıcı'nın güzellikleri görmek, takdir etmek ve bu takdir ve hayretini  ibadetlerle göstermek üzere yaratılmış, insana bakıyor. Ona verilmiş akıl, idrak  ve muhakeme gibi aletlerin ölçebileceği şekilde mertebeli, bu mertebelerin  oluşabilmesi için de zıtların içiçe olduğu bir alem. Diğeri ise, Yaratıcı'ya  bakan, O'nun sahip olduğu güzellikleri kendi "nazar-ı dekaik aşina"sı ile  izlediği, çirkinliklerin ve güzelliklerin, iyi ve kötülerin kendilerini temsil  eden meleklerce güzellikler şeklinde sunulduğu bir âlem. Öyle bir âlem ki,  sonsuz sayıda melekler ordusu, kimi kıyamda, kimi rükûda, kimi secdede, ama  hepsi ibadet halinde. Bu melekler ordusu da "bir ümmettir." Kar tanelerinin  süzülerek inmesinden, alyuvarın oksijeni taşımasından, elektronun protonu  çekmesinden, protonun protona bağlanmasından kısaca kainatta kânun adına ilimin  açığa çıkardığı ve çıkarmadığı, e varsa bunlarm icraasından sorumludurlar,  yani, "Şeriat-ı Fıtriye ile memurdurlar."23 "Şeriat-ı İlâhî ikidir; hem iki sıfattan gelmiş iki insan  muhatap, hem de mükellef olmuş. Sıfat-ı irâdeden gelen şer'-î tekvînî. "İnsan-ı ekber olan âlemin ahvalini, hem de harekâtını ki,  ihtiyarî değil, tanzim eden Şer'dir. O meşîet-i Rabbanî yanlış bir ıstılahla,  tabiat da denilir. Sıfat-ı kelâmdan gelen şeriat ise, âlem-i asgar olan insanm  ef'âlini. "Ki, ihtiyarî olmuş, tanzim eden şer'dir. İki şer' bir yerde  bazan eder içtimâ; melâike-i İlâhî, bir ümmet-i âzîme, hem bir cünd-ü Sübhanî. "Birinci şer'a olmuş hamele-i mümtesil, amele-i mümessil. "Hem onlardan bir kısmı ibâd-ı müsebbihtir, bir kısmı da  müstağrak, arşm mukarrebîni."23 Şeriat-ı fıtrîye kânunları tam adalet içinde işler ve  haksızlıklara, yanlışlıklara bu kânunlara aykırı hareketlere anında ceza  verilir. Hakkı olmayan bir ceylanı parçalayan kaplan, avcının mermilerine hedef  olur, hayvanlara eziyet eden haylaz çocuk düşüp başını yarar, mazlumun ahını  alan cezasmı çeker aheste aheste. İşte bunlar gibi pek çok hadise, herşeyin her  anını hatta kalplerden geçeni en ince ayrıntılarına kadar bilen Mutlak Adalet  Sahibinin kânunlarını tam bir adaletle işletişinin ve kainatın dengesini muhafaza  edişinin delilleridirler. Bu adalet mekanizması torpiller, adam kayırmalar ve  rüşvetle yürümez. Tam bir kânun hakimiyeti vardır. Bu yüzden Kâinat Sultanının  en Sevgili Kulu (a.s.m.) bile bu kânunlara uymak durumundadır. Bazı maslahatlara  binaen Onun (a.s.m.) için; diğer peygamberler için, adetlerini mu'cizelerin  ortaya çıkması yönünde terk etmesi, başka bir deyişle sonsuz ihtimal karşısında  kararsız ve bu durumla her an yüzyüze zerrelere, normal, âdet olarak kabul  edilen yol dışında mûcizeyi netice verecek yolu göstermesi haricinde  peygamberler de bu kânunlara uymak zorundadır. Yine bazı maksatlarla ihsan  edilen kerametler haricinde evliyalar da bu kânunların hakimiyeti altındadır.  Kısaca, herkes bu kânunlar önünde eşittir. Bu kânunların gereğini yerine  getirenler sonuca ulaşır, getirmeyenler ulaşamaz. Burada ulaşılacak sonucun hak  veya batıl olması fark etmez. Âdetullaha, sünnetullaha ya da şeriat-ı fıtrîyeye  itaat bir nevi fiili duadır ve haktır. Bu duayı yapan mü'min de olsa olsa kafir  de çok büyük ihtimalle cevap verilecektir. Kâfirirı hedefi batıl da olsa hedefe  hak yoldan ulaşmak isterse ulaştırılacaktır. Yani çalışan kazanacaktır. Çünkü,  bu âlem bir imtihandır ve değerlendirme adil olmalıdır. Bu dünya hikmet yeridir, hikmet ise insan anlayışma, ilmine, ona öğretilenlere uygun olarak olayların  ortaya çıkış safhalarının tek tek yaratılması ve basamak bâsamak çıkılıp sonuca  ulaşılması ile olur. Aksi takdirde kafalar karışır, verilen kapasite ile öne  konulan iş uyumlu olmaz. Bu yüzden Allah'ın şeriat-ı fıtrîyeye itaat eden  kafirlere yardım etmesine şaşmamak gerek. "Ey arkadaş! Bir zaman bir sâil dei: Mâdem el hakku ya'lu*  haktır. Nen kâfir, müslime; kuvvet, hakk a ptir? "Dedim: Dört noktaya bak; bu müşkül de hallolur. Birinci nokta  şudur: Her hakkm her vesilesi hak olması lâzım değildir. "Öyle de, her bâtılın her vesilesi bâtıl olması yine lâzım  değildir. Neticesi şu çıkar: Hak olan bir vesile, batıl vesileye galiptir.  Dolayısıyla, bir hak, bir batıla mağluptur. Muvakkaten, bilvasıta olmuştur,  yoksa bizzat hem dâimâ değildir. "Lâkin âkıbetü'1-âkıbe, her dem yine hakkındır. Kuvvetin bir  hakkı var, bir sırr-ı hilkati var. İkinci nokta şudur: "Her Müslimin her vasfı Müslim olmak vâcip iken, haricen her dem  vâki, sabit değildir. Öyle de, her kâfirin her vasfı kâfir olmak, küfründen  neş'et etmek yine lâzım değildir. "Demek, bir kâfirin Müslim olan bir vasfı, Müslimdeki lâmeşru  vasfma galip olur. Bilvasıta, o kâfir dahi ona galiptir. "Hem, dünyada hayatın hakkı şâmil ve âmdır. O rahmet-i âmmenin  bir cilve-i mânîdar, onun bir sırr-ı hikmet-i var, küfür mâni değildir. Üçüncü  nokta şudur: O Zât-ı Zülcelâlin iki vasf-ı kemâlden iki şer'î tecellî, vasf-ı  irâdeden gelen meşîetle takdirdir. "O da şer'î tekvînî. Vasf-ı kelâmdan gelen şeriat-ı meşhure.  Teşriî evamire karşı itaat, isyan nasıl olur; öyle de tekvînî evâmire itaat ve  isyan olur. "Birincisi galibâ dâr-ı uhrâda görür mücâzâtı, sevâb-ı; ikincisi  ağlebâ dâr-ı dünyada çeker mükafat ve ikâbı. Meselâ, nasıl sabrın mükafâtı zaferdir, atâletin mücâzâtı  sefalet; öyle de, sa'yin sevabı olur servet. Sebatta da gelebilir mükâfat. Zehirin ikâbı bir maraz;  panzehirin sevâbı bir sıhhattir. Bâzan iki şeriat evâmiri, bir şeyde bir şeyde beraber  müçtemîdir. Her birine bir cihet... Demek tekvînî emre itaat ki, bir haktır.  İtaat galip olur, o emrin isyânma ki bir tavr-ı bâtıldır. "Bir batıla vesile olmuş olursa bir hak, vaktâ ki, galip olsa  bir bâtıla ki, olmuş o da vesile-i hak. -Bilvâsıta bir hakkın bir bâtıla  mağluptur; fakat bizzat değildir. "Demek-El hakku ya'lu-bizzat demektir. Hem âkıbet muraddır,  kayd-ı haysiyet maksuddur. Dördüncü nokta şudur: "Bir hak bilkuvve kalmış, yahut kuvvetsiz kalmış, ya mahlûttur,  hem mahşuş. Ona da bir inkişaf, yâ bir tâze kuvvet vermek lâzım gelmiştir. "Mühezzeb ve müzehheb yapmakiçin muvakkat; bâtıl, ona musallat,  tâ ki, sebike-i hak ne miktar lüzum vardır. "Tâ mahz ve hâlis çıksan mebâdide, dünyada bâtıl etse galebe,  fakat kazanmaz harbi. 'Akıbetü li'1-muttakîn' ona vurur bir darbe! İşte, bâtıl  mağluptur-El hakku ya'lû-sırrı onu çarpar ikâba; işte hak da galiptir."24 "Kim tevfik isterse, âdetullah ve hilkat ve fıtrat ile âşinalık  etmek dostluk etmek ğerektir. Yoksa, fıtrat tevfiksizlikle cevap verecektir.  Cereyarı-ı umumî ise: Muhalif harekette bulunanları adem-âbâd hiçahiçe  atacaktır. İşte buna binaen temaşa et. Göreceksin ki: Hilkatte câkri olan  kavanîn-i amîka-i dakika-ki, hurdebîn-i akıl ile görülmez-hakaik-ı şeriat ne  derece mürâat ve muarefet ve münasebette bulunmuşlardır ki, o kavanin-i hilkatin  muvazenesini muhafaza etmiştir. Evet şu âsâr-ı tavîlede ş müsademat-ı azîme  içinde hakaikını muhafaza, belki daha ziyade inkişafa getirdiğinden gösterir ki,  Resûl-i Ekrem Aleyhisselâm'm mesleği, hiçbir vakit mahvolmayan hak üzerin  müessestir. Şu nükte ve noktaları bildikten sonra geniş ve muhakemeli ve  müdakkik bir zihinle dinle ki: Muhammed-i Haşimî Aleyhissalâtü Vesselâm ümmiyeti  ve adem-i kuvvet-i zâhiresi ve adem-i hâkimiyeti ve adem-i meyli saltanat ile  beraber, gayet hatarlı mevakide kemâl-i vüsuk ile teşebbüs ederek efkâra galebe  etmekle, ervaha tahabbüb ve tabayia tasallut, gayet kesire ve müstemirre ve  rasiha ve me'lufe olan âdât ve ahlâk-ı vahşiyâneyi esasıyla hedmederek, onları  yerine ahlâk-ı âliyeyi gayet metin bir esas, ile lâhm ve demlerine karışmış gibi  te'sis etmekle beraber, zavîye-i vahşette hâmid olan bir kavimdeki kasavet-i  vahşiyeyi ihmad ve hissiyat-ı dakikayı tehyic... Evet, hissiyat-ı âliyeyi ikaz  ve cevher-i insaniyetlerini izhar etmekle beraber evc-i medeniyete bir zaman-ı  kasîrde is'ad ederek, şark ve garbda oturmuş bir devlet-i cesimeyi bir zaman=ı  kalilde teşkil edip,. ateş-i cevval gibi belki nûr-u nevvar gibi veyahut asâ-yı  Mûsâ gibi sair devletleri bel' ve imha derecesine getirdiğinden, basar-ı  basireti kör olmayanlara sıdkını ve nübüvvetini ve hakk ile temessükünü  göstermiştir. İşte eğer sen görmezsen, seni insanların defterinderi  sildirecektir."25 Bu son kısımdan ânladıklarımızı şöyle özetleyebiliriz: Cenâb-ı  Hakkın yardımını isteyen âdetullaha, yaratılış kânunlarına uygun hareket  etmelidir. Bu fen ilimlerinde olduğu gibi sosyal ilimlerde de geçerlidir. Yani  toplumsal olayların yönlendirilmesinde, devlet yönetiminde başarının sırrı  yaratılış kânunlarına uymaktan geçmektedir. İşte bu sırra uygun hareket eden Hz.  Muhammed (a.s.m.) çok kısa bir zamanda ve şartların tamamen aleyhte olduğu bir  yerde, vahşi insanlardan medenî bir toplum teşkil etmeye muvaffak olmuştur. Demek ki, şeriat-ı fıtrîye ve şeriatı kelâmiye şeriatın iki ayrı  bölümü olmakla beraber tamamen farklı kavramlar olmayıp pek çok yönden  içiçedirler. Hatta şeriat-ı kelâmiye şeriat-ı fıtriyenin bir alt kümesi olarak  ele alınsa çok büyük bir hata yapılmış olmaz. Fizik, matematik gibi fen  ilimlerinin kânunlarma benzer şekilde hu-' kuk, sosyoloji gibi sosyal ilimlerinin  de kânunları vardır. Yapılan ilmi çalişmalarla ortaya konan bu kânunlar  fıtrata uygunlukları ölçüsünde hakikate yaklaşmaktadırlar. Bu anlamda fen  limlerinin ulaşacağı nihaî hedef şeriıt-ı fıtrîye ve tevhid, sosyal ilimlerin nihaî hedefi ise genel olarak kullanıan anlamda şeriat olmalıdır. Çünkü, insanı '  yaratan ve dolayısıyla onun izelliklerini, ruh yapısını en iyi bilen Zât'ın  onların anlayacağı bir dille oraya koyduğu kânunlar bütünüdür. Yani yaratılışa,  adetullaha en uygunudur. Ama, sırr-ı teklif gereği uyup uymamak insanların ve  toplumların ihtiyarına bırakılmıştır. Uymanın sağlayacağı sonuç ise dünya ve  ahiret saadetidir. Son olarak şu noktaya değinmek istiyorum. Kainatın Sultanı,  zerrelerden galaksilere koyduğu kânunlar geçerli olan Allah'tır. Hakimiyyet  Onundur. "Hakimiyet Allah'ın mı, yoksa milletin mi?" gibi tartışmalara girmek  "Dünyayı güneş mi aydınlatıyor ay mı?" gibi bir tartışmadan farksızdır. Önemli  olan, kendi ihtiyarımız ile şekillendirme yetkisinin Hâkim-i Ezelî tarafından  bize verdiği halifesi olduğumuz âlemde O'nun koyduğu fıtrat kânunlarına ne ölçüde  uyduğumuzdur. Fert ve toplum hayatında bu kânunları ne derece hakim  kıldığımızdır. Dipnotlar 15. Sözler, 30. Söz, s. 505. 16. Işâratü'l-I'caz, s. 101. 17. Mektubat, 24. Mektup, s. 269. 18. Sözler, 11. Söz, s. 119. 19. Sözler, 26. Söz, s. 431. 20. Sözler, 26. Söz, s. 433. 21. Mesnevi-i Nuriye, s. 126. 22. Mektubat, s. 450. 23. Sözler, s. 670. 24. Sözler, s. 666. 25. Muhakemat, s. 136. * Hak yücedir. (Bu ifâde Buharî'de yer alan bir hadiste  "İslâm yücedir. Ondan yüce hiçbir şey yoktur." Buhârî, Cenâiz: 79) şeklinde yer  alır. Köprü'94 (Güz Sayısı) koprudergisi.com Hakan YALMAN </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)