JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 333970" data-attributes="member: 27">Sadeleştirme Adı Altında Eserlerdeki Zengin Muhtevayı Daraltmaya Kimin Ne Hakkı Var ? Risâle-i  Nur Külliyatı, Türkçe olarak yazılmış muhteşem bir ilim hazinesidir.  Kur’ân’ın bu asra bakan meselelerine bu asrın insanlarının anlayacağı  tarzda bir yorumdur. Yirminci asrın  başlarında dinsizlik fikirlerinin öne çıkmaya başladığı bir dünyada, bu  düşünce sahiplerinin ileri sürdükleri iddialara karşı Kur’ân  eczanesinden alınan etkili ilâçlar olarak ortaya çıkmışlardır. Bir asra  yaklaşan bir zaman diliminde yüzlerce defa orijinal hâli ile basılmış,  yüzbinler nüshası Anadolu’nun en ücra köşesine kadar ulaşmış ve  okunmuştur. Bir bahçeye giren, o  bahçenin meyvelerinden boyunun yettiği kadar faydalanacaktır. Herkesin  her şeyi anlaması gerekmediği gibi, lâzım da değildir. İhtiyacını  karşılıyorsa yeterlidir. Bu Külliyat, her insanın inanç noktasındaki  ihtiyacını karşılayacak kadar herkes tarafından anlaşılmıştır.  Milyonların bu kitapları okumaya devam etmesi bu gerçeği ortaya  koymaktadır. Hâl böyle iken bunları sadeleştirme adı altında değişikliğe  uğratmak büyük bir hatadır. Yapılan sadeleştirme adı altındaki  değişiklik, yapan kişinin oradan ne anladığını ifade etmektedir. Başkası  onu daha farklı anlayıp yorumlayabilecektir. Sadeleştirme adı altında  yapılan şey, zihinlere kendi anlayışı doğrultusunda bir gem vurma  anlamına gelecektir. Bu, bir fikrî inhisardır. Bugün  kelimelerin anlamları ile sınırlı bir sadeleştirme gibi gözükse de,  ilerleyen zamanlarda iş yoruma dönecek, aslından uzaklaşmalar meydana  gelecek, geri dönüp baktığında aslı ile bağlantı kuramayacak hâle  gelecektir. Bu hareket kıyıdan kıyıdan karşıya geçme hareketi olacaktır. Bir sözün etkisi sadece anlaşılması ile sınırlı değildir. Bir sözün güzelliği, etkili olması dört kaynağa dayanmaktadır: 1- Kim söylemiş? 2- Kime söylemiş? 3- Hangi maksat için söylenmiş? 4- Hangi makamda söylenmiş? “Meselâ,  bir kumandanın, bir orduya verdiği arş emriyle, bir neferin arş sözü  arasında ne kadar fark vardır. Birincisi, koca bir orduyu harekete  getirir; aynı kelâm olan ikincisi, belki bir neferi bile yürütemez.”  (Sözler, s. 710) Risâle-i Nur’un  gönüller üzerindeki etkisi dikkate alındığında bu özelliklerin göz ardı  edilmemesi gerekir. Sadeleştirmelerin bu ihlâsı ve gönüller üzerindeki  etkiyi sağlaması ne kadar mümkün olacaktır? Milyonları arkasından  sürükleyen bir eser, bir defa okunup anlaşıldı zannedilerek bir kenara  atılacak hâle gelmesin. Eğer sonuç böyle çıkacak olursa, bu durum kişiyi  büyük bir sorumluluk altına atacaktır. Bunun vebaline katlanmak kolay  olmasa gerektir. Deniyor ki; Kur’ân  çeşitli dillere çevriliyor, anlaşılması için çaba harcanıyor. Niçin  Risâle-i Nur’un anlaşılması için bu sadeleştirme yapılamasın? Kur’ân’a  yapılan tefsirler, onu yapan kişinin Kur’ân’dan anladıklarıdır. Meâller  ve yorumlardır. Kur’ân’ın aslı yerinde durmaktadır. Çabalar, Kur’ân’ı  yorumlamak üzerine yapılmaktadır. Bunlar güzel gayretlerdir. Hiçbir  müfessir, “Kur’ân’ın anlamı sadece bu benim yazdıklarımdan ibarettir”  diye bir iddiada bulunmamıştır. Bulunamaz da. “Benim anladığım budur”  demiştir. Risâlelerin sadeleştirilmesi ile bu çabalar arasında hiçbir  ilgi ve benzerlik yoktur. “Risâle-i  Nur’un başka dillere çevrilmesi esnasında cümle yapısı bozulmaktadır,  buna kimse bir şey demiyor. Neden Türkçe aslında bu yapılınca yanlış  oluyor?” iddiası ise sadeleştirmeye mazeret ve dayanak olamaz. Çünkü  başka bir dile çeviri, aslı değildir. Aslına en yakın ifadelerle diğer  dile aktarmadır. Tercümeler aslının aynısı olamaz. Olsa olsa yakın bir  mânâ aktarmasıdır. Karşıdakinin en iyi şekilde anlamasını sağlayacak bir  meâl aktarımıdır. Buna en güzel örnek, İstiklâl Marşı’nın Arapça  tercümesidir. Bizzat yazarı tarafından yapıldığı halde, Türkçe yazılan  ondan çok daha güzel ve etkilidir. Bir başkasının yapacağı çeviri bunun  kadar bile olamaz. Bir eser üzerinde  yazarının izni olmadan bir başkasının tasarrufta bulunması, en azından  yazara saygısızlıktır. Yazdığı esere saygısızlıktır. Yazarına rağmen  eseri üzerinde yapılacak bir tasarruf, eksik veya fazlalık, büyük bir  haksızlıktır. Hakka saygısı olan bunu yapamaz. Bu  eserler müellifin sağlığında basılmıştır. Eğer böyle bir ihtiyaç  görseydi, kendisi bu düzeltmeleri yapardı. Onun yapmadığını yapmaya  kalkmak, eserin müellifine saygısızlık olur. Kraldan fazla kralcı olmaya  gerek yoktur. “Risâle-i Nur’da, müstesnâ bir edebiyat ve belâgat ve  îcâz, nazîrsiz, câzib ve orijinal bir üslûp vardır. Evet, Bediüzzaman  zâtına mahsus bir üslûba mâliktir. Onun üslûbu, başka üslûplarla  muvâzene ve mukayese edilemez. Eserlerin bâzı yerlerinde, edebiyat  kaidesine veya başka üslûplara nazaran pek münâsip düşmemiş gibi  zannedilen bir noktaya rastlanırsa, orada gayet ince bir nükte, bir îmâ  veya ince bir mânâ veya hikmet vardır. Ve o beyân tarzı, oraya tam  muvâfıktır.” (Sözler, s. 717) İstifadeyi  kolaylaştırmak üzere sayfaların kenarlarına sözlükler ilâve edilmiştir.  Maksat, eğer istifade etmek ise, bu istifade etmeye yeterlidir. Sadece  bu bile sadeleştirmeye ihtiyaç olmadığını göstermeye yetecektir.  Sadeleştirme adı altında eserlerdeki zengin muhtevayı daraltmaya kimin  ne hakkı var?Ali SARIKAYA<a href="http://www.yeniasya-international.de/2012/03/risale-i-nurun-sadelestirilmesi/" target="_blank">Yeni Asya İnternational » Risâle-i Nur</a></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)