JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 334351" data-attributes="member: 27">MÜELLİFE, ESERİN HAKKINA VE HUKUKUNA HÜRMETSİZLİKAslında,  1948-1949’da Afyon hapsinde Ahmed Feyzi’nin gençler için “Risâlelerin  biraz sadeleştirilmesi”ne dair mektubuna, Bediüzzaman’ın cevabı, “sadeleştirme”nin ciddî mahzurlarını âdeta özetler: “Nur’un metni, izâha  ihtiyacı olsa, ya satırın üstünde, ya kenarda hâşiyecikler yazılsa daha  münâsibdir. Çünkü metin içine girse, teksir edilen nüshalar ayrı ayrı  olur, tashih lâzım gelir. Hem sû-i istimale kapı açılır, muarızlar  istifade ederler. Hem herkes senin gibi muhakkik müdakkik olmaz, yanlış  bir mânâ verir, bir kelime ilâve eder, ehemmiyetli bir hakikati  kaybetmeye sebeb olur. Ben tashihatımda böyle zararlı ilâveleri çok  gördüm. Hem benim tarz-ı ifâdem, bu zamanın Türkçesine uygun gelmiyor.  Bir parça dikkat ve teennî ister. Belki bunun da bir faydası, bir  hikmeti var...” (Emirdağ Lâhikası, elyazma, 661)Risâlelerin lisân ve  üslûbundaki sadelik, akıcılık, açıklık, çekicilik, izâh ve tatlılık  kendine hastır. Cemil Meriç, “Her eser kendi lisânıyla doğar; Risâle-i  Nur’un dili Kur’ânî ve İslâmî bir lisândır. Risâle-i Nur’u anlamaya  çalışmak bize nasip olacak en büyük mükâfattır” der. Ve Bediüzzaman’ın  beyânıyla, “şahsın uslûb-u beyânı, şahsın timsâl-i şahsiyetidir.”  (Muhakemât, 84) Ki Bediüzzaman, “...Başkasının tashîhine katiyen râzı  olamıyorum. Zirâ külâhıma püskül takmak gibi, başkasının sözü,  sözlerimle hiç münâsebet ve ülfet peydâ etmiyor. Sözlerimden tevahhuş  eder” diye bunu açıkça belirtir. (Münâzarât, 17)Kaldı ki, eser  sahibinin yapmadığını yapmak, kesinlikle sakındırdığı sadeleştirmeye  kalkışmak, her şeyden önce hayatında eserine son şeklini veren “Bize  mânen izin verilmedi” diyen ve “kendisinin bile kalem karıştırmaya hakkı  olmadığını” bildiren, müellife saygısızlıktır. Sonra, esere, te’lif  hakkına ve hukukuna hürmetsizliktir…Dahası, Bediüzzaman’ın, “en  tehlikelisi de odur ki” dediği, bir kısım “mühim ehl-i ilim”in,  “enâniyet–i ilmiyeden gelen kıskançlık cihetinde zımnî bir adâvet besler  gibi, Sözlerin (Risâlelerin) kıymetlerinin tenzilini arzu eder–tâ ki  kendi mahsulât-ı fikriyesi onlara yetişsin, onlar gibi satılsın” ikazı  kapsamına girer. (Mektûbat, 413)Hatta “Dost sûretine girerek, bazen  talebe şekline girerek, derler ve dedirtirler” ki cümlesiyle başlayan  tahrifatlara ve “kandırılışlar”a âlet olunmasını mevzubahis eder.  (Tarihçe-i Hayat, 599) “Sizin berâetiniz ve mânen galebeniz zâlimleri  şaşırttı; cepheyi, burada değiştirdiler. Düşmanâne taaaruzdan vazgeçip,  dostâne hulûl edip (sızıp) has talebeleri Risâle-i Nur’un hizmetinden  geri bırakmak için…” yaptırılan ifsadları sözkonusu eder. (Kastamonu  Lâhikası, 109)Cevher İLHAN<a href="http://www.yeniasya.com.tr/yazi_detay2.asp?id=5535" target="_blank">Musîbetlerin mânevî mâverası ve</a></blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)