JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="uður1" data-source="post: 271914" data-attributes="member: 1016557">Risale "tanımak" için yazılmış, "tanınmak" için değil                 01 Kasım 2011 Salı 07:10                                     Risale "tanımak" için yazılmış, "tanınmak" için değil         Şüphesiz  yazı / kalem günümüzün en güçlü iletişim araçlarından biri. Geçmişte  kelam ve kemal ön planda iken, gün geçtikçe bu denge kalem lehine  değişiyor. O kadar ki bu gün kalemi ile geçinen hatırı sayılır sayıda  yazar var. Bu dünyada böyle olduğu gibi Türkiye’de de böyle. Seküler  yazın dünyasında böyle olduğu gibi, ehl-i iman yazın dünyasında da  böyle.         Ne var ki günümüzde bu konuda çoğu kere bir açmazla karşılaşıyoruz. Zaman zaman kalem, kelam, kemal denkleminin ayarı tutturulamıyor. Kalem ve kelam birbirine yaklaşırken, kemal  dengedeki bir unsur olmaktan çıkıyor ya da çıkartılıyor. Tabir yerinde  ise kalemin ve kelamın hakkı verilmiyor, kemal ıskalanıyor. Kalemin bir değeri yok, bir fiyatı var sadece. Buna mukabil kelamın bir kesimde değeri var, ama bir başka kesimde fiyatı bile yok.         Kalem,  kelam, kemal dengesinde kemalin ıskalanması sadece ehl-i dünya için  geçerli değil. Benzer bir duruma zaman zaman ehl-i iman olarak  nitelendirdiğimiz kalem ehl-i arasında da rastlanıyor. Genel olarak  ehl-i iman arasında var olan bu durum yazıya dayalı bir cemaat hareketi olan Risale camiası içinde de nispeten görülebiliyor.         Bu  gün, bir zamanlar kişisel hayatında güzel bir kul olduğu halde, yazdığı  niteliği zayıf yazılarla zamanla fikren, ahlaken ve amelen zayıflayan  kalem ehline rastlıyoruz. Gerek ehl-i iman, gerekse de onun bir şubesi  olan Risale camiasındaki kalem ehli içinde ehl-i iman ve Risale ile  bağdaşmayacak yaşantı içinde olan bu gibi insanlarla karşılaştığımızda “yazının meşruluğu” sorunu ve bunun bir uzantısı olan “yazı insanı irşad eder mi?” soruları akıllara geliyor.        Bu  gün kalem ve kelam ile kemalini zayıflatanlar olduğu gibi, kalem ve  kelam ile kemalini yükseltenler de var. Kalem ve kelamdan beslenenler  olduğu gibi, kalem ile kemale erip, kendini kalem ve kelamla besleyenler  de var.         Kalem, kelam ve kemal deyince benim ilk aklıma gelenlerden biridir Tolstoy. Kalem ile kemale gelip, kemalin doruğundaki kalemsiz, ümmi Peygamber Muhammed Mustafâ  (aleyhisselatüvesselam) için methiler yazan, bir rivayette o kalemsiz  kemal ehlinin dini İslam’a girmek için İstanbullara kadar geldiği  söylenen Tolstoy. Onun “insan ne ile yaşar?” isimli kitabında dile  getirdiği kemal hallerini yazmaya bu gün bile bir çok ehl-i iman kalemin  muktesebatı yetmiyor. Bu gün gerek ehl-i iman cephesinde, gerekse de  dünya ölçeğinde Tolstoy ayarında bir mütefekkir ve romancının çıkmaması  da gösteriyor ki, yazı bir kalem ve kelam işi değil, bir kemal işidir.  Ve  bu fıtri kemal eylemini ancak “insan ne ile yaşar, insan niçin  yaşar?...” gibi bir dizi soruyu samimi bir şekilde soran kişiler  gerçekleştirebilir.         Tolstoy’un “İnsan ne ile yaşar?” sorusu burada bir soruyu daha hatıra getiriyor: Yazar niçin yazar?        “Yazı”  denilince hemen hepimizin aklına ilk elden eli kalem tutan, ağzı laf  yapan, edebiyat (!) yapan yazar/kalem ehli geliyor. Şüphesiz yazı ile  yazar arasında, kalem ile kelam arasındaki denge gibi bir denge olmalı.  Ne var ki günümüzde bu denge bazen o kadar çok bozuluyor ki, yazı gidiyor, yazar kalıyor geriye. O kadar ki, Tolstoy’un makamına en layık mütefekkirlerden biri olarak gösterebileceğimiz Cemil Meriç  bile modern zaman yazarını kitaplarıyla resim çektiren adama benzetmiş.  Yani yazı yazarın resminin ardında kalmış. Yazarın ne yazdığı değil de,  ne yaptığı hatırlanıyor şimdilerde.         Öyle  tahmin ediyorum ki, yazı ile yazar, kalem ile kelam hiçbir zaman bu  kadar birbirine yakın olmamıştır. Yine öyle sanıyorum ki kalem ile kemal hiçbir zaman bu kadar birbirine uzak olmamıştır.         Aslında  yazı ile yazarın birbirine yakın olması her zaman reddedilecek bir  durum değildir. Bunun olumsuz tarafları olduğu gibi, olumlu tarafları da  var. Burada yazarın yazısı ile bütünleşmesi veya yazının yazarıyla  bütünleşmesi gibi iki ayrı durum ortaya çıkıyor. Bunların birbirinden  ayrı olduğunu hatırlatmaya gerek yok. Yine de yazı ile yazar arasında,  özne ile nesne arasındaki türden bir ilişkisinin varlığından söz  etmeliyiz. Zira hiçbir nesne öznesiz olmadığı gibi, hemen her özne de  bir nesneye konu bir fiilin altına imza atamayabilir.         Her halükarda yazar ile yazı arasında özne ile nesne arasındaki gibi bir ilişki vardır. Ama yazar ile yazı arasındaki asıl ilişki “tanıma-tanınma” merkezinde ilerliyor. İşte tam burada başlıyor sorun: İnsan niçin yazar? Yazı insanı irşad eder mi?        Tanımak için yazan kişi kalem ve kelam ehli olmaktan ziyade kemal ehli olmayı önemsediği için yazar. Tanımak arzusuyla yazan kişi imanıbillah, marifetullah, muhabbetullah ve lezzet-i ruhaniye zincirini takip ederek, kalemden kemale ulaşır. O lezzet-i ruhaniye için yazar, nefsani arzularını tatmin için yazmaz.         Tanınmak  için yazan kişi kemal ehli olmaktan ziyade kalem ve kelamı önemsediği  için yazar. Nefis ve akıl arasında bir yerden dünyaya bakar ve  muktesebatını kalbi bir semere olarak ortaya koyduğu imajını vermeye  çalışır. İmanın, marifetin, muhabbetin bedelini ödemeye yanaşmaz. Zira o nefsi için yazar. Nursi gibi nefsini ıslah etmek için yazmaz.        Kemal için kalem serd eden kişi yani tanımayı tanınmanın önüne koyan kişi “Hayatım rabbani bir mektuptur, kardeşlerim olan zişuura kendini okutturur” mantığıyla  hareket eder. Yazının merkezine kendisini koyar, ama kâinatın merkezine  kendini koyma “enaniyetini” göstermez. İlk elden kendi nefsine muhabbet  etmek yerine “Ey gafil nefsim” diyerek, onu muhatap alıp irşad etmeye çalışır.         Kalem için kemal serd eden kişi yani tanınmayı tanımanın önüne koyan kişi “Nefsim kemali bir mektuptur, okurlarıma kendini okutturur”  mantığıyla hareket eder. Yazının merkezine nefsini, kâinatın merkezine  kendini koyar. Nefsine muhabbet eder, ama nefsini muhatap almaz. Nefsini  yazar. Ama nefsini irşad için yazmaz. Zira hemen hiçbir zaman “ey gafil  nefsim!” deme büyüklüğünü göstermez. Kendi nefsini irşad etmeye  çalışmaz. “Ey serseri kalbim” der, nefsi arzularına kalbi haz havası vermeye çalışır.        Kemal ehli, yani tanıma arzusu olan kişi Sokrates gibi yaşamayı yazmanın önüne koyar.  İnsan yaşayabilen bir kişi olabilmek için söylediği zaman söyledikleri  zaten yazı niteliği kazanıyor. Kemal derecesinde yaşayabildiği müddetçe o  yazmasa bile birileri onu yazmaya devam edecektir. O kemal ehl-i  kalemlerin elinde yaşamaya devam edecektir.         Kalem  ehli, yani tanınma arzusu olan kişi Sokrates’in aksine yazmayı  yaşamanın önüne koyar. O yazdığı müddetçe yaşayacaktır. O kelam  serdedebildiği müddetçe kalem serdedebilecek yani yaşayabilecektir. Onun  kalemi kelamına, kelamı da yaşamasına bağlıdır. Söz uçacak, ama yazı da  kalmayacaktır. Zira yazdıkları zaten sözden ibaret olacaktır.         Kemal ehli kişi ya yaşadığını yazar ya da yaşamaya çalıştığı şeyi yazar. “Yaşamayı bileydim yazar mıydım hiç / Yaşamayabileydim yazar mıydım hiç” der.    Kalem ehli kişi yaşamadığı şeyi yazar. Ama yaşamış gibi göstermeye çalışır.      İnsan ne ile yaşarsa onu yazar; onun için yazar. Kemal ehli hakikat için yaşar ve ancak hakikati yazar.        Kalem ehli para ile yaşar. Balzac gibi  “para için yazıyorum” der.  Bunu söyleyen birinden “Hakikat için yazıyorum” demesini  bekleyemezsiniz. Bunu söyleyen birinde “Yazı kanla yazılır” diyebilme  cesaretini göremezsiniz.        Tanımak  için yazan kemal ehli hemen her satırında kemaline kemal katacaktır.  Kalem ehli olarak tanınmak yerine ilk elden kemal ehli olarak  hatırlanacaktır.        Tanınmak  için yazan kalem ehli kalemine bir şeyler katmak adına kalemini sürekli  sivriltecek ve gün gelip kalem yok olup gidecektir. O kemal ehli olarak  değil, en iyi ihtimalle kelam ve kalem ehli olarak bir süre  hatırlanacaktır.         Tanıma  arzusu ile yazan kemal ehli kısa vadede olmasa bile uzun vadede zaten  tanınacaktır. Yıllar geçtikçe o bir yazar olarak anılmaktan öte bir “müellif” olarak anılacak, Nursi gibi saygı görecek, kendisine tebaiyyet edilecektir.        Tanınmak arzusu ile yazan kalem ehli ise yazar olarak bir süre insanların zihninde kalacak, ama daha sonra unutulup gidecektir.         Bütün bunlardan sonra diyebiliriz ki, Risale tanınmak için değil, tanımak için yazılmış bir kelam ve kemal kitabıdır.  Şüphesiz buradaki “kelam” ibaresi “lafz” anlamını karşılamaz. “Kelam”  ilmini karşılar. Tarihte örneğine çok az rastlanacak türden bir yazı  kalitesine ve niteliğine sahip olmasına rağmen, yine tarihte çok az  rastlanan türden bir ilgiye mazhar olmuştur.         Risale imanıbillah, marifetullah, muhabbetullah ve lezzet-i ruhaniye zincirini takip ederek, kalemden kemale ulaşır.         Risale müellifi “Hayatım Rabbani bir mektuptur, kardeşlerim olan zişuura kendini okutturur” mantığıyla hareket eder. Yazının merkezine nefsini koyar. “Ey gafil nefsim” diyerek ilk elden kendi nefsini muhatap alır, kendi nefsini irşad etmeye çalışır.         Risale “Alim-i mürşid koyun olmalı, kuş olmamalı. Koyun kuzusunu süt, kuş yavrusuna kay verir” diyerek ilim-amel denkleminin önemine vurgu yapar ve yaşamayı yazmanın önüne koyar.     Risale dava değil, dava içinde bir bürhandır. Herkesin bildiği anlamda Said Nursi’nin bir davası yoktur. Bundandır ki hiç kimse onu bir yazar olarak hatırlamaz. O bir “müeelif”tir. Bir yazar değildir.        Zeyl:    İnsan kendini, insanı ve kâinatı tanımak için yazar.  İnsan insanlara kendini tanıtmak için yazmaz. Hiçbir zaman kalem ve  kelam kemalin önüne geçemez. Bunun için her zaman kalem, kelam ve kemal  dengesi korunmalı. Her şeyden önce yazı ilk önce yazanı irşad etmeli. Bize düşen ise kalemin (cemalin), kelamın (celalin) ve kemalin dengede olduğu Risale duyarlılığına uygun yazılar yazarak, yazının yazarını da irşad edebileceğini göstermektir.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)