JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 203782" data-attributes="member: 27">Cevap: Risalelerde "bunlar bana yazdırıldı", "kalbime ihtar edildi" gibi ifferaklit12 den alıntı. (acizler)@HuSeYniNur suresi 35. ayetin Tefsiri !Said-i Nursi demek ister ki: "Allah Nur'undan söz ederken  elektriği Risale-i Nur'u ve beni anlatmak istemiştir. Bu âyette benden  ve eserimden özellikle söz edilmek istenmiştir. Benim özelliğimde bir  başka kimse, kitabımın özelliğinde de bir başka kitap bulunmadığı için  Allah'ın Nuruyla ancak ben ve kitabım anlatılmış olabilir. Kitabım da  bir nurdur ben de bir nurum. Çünkü ben herkesin ancak 15 yılda  okuyabildiği kitapları, sadece 3 ayda okuyup öğrendim..."Bakalım öyle mi demiş ?"BİRİNCİSİSûre-i Nur’dan Âyetü’n-Nur’dur ki, Risale-i  Nur’un Resâilü’n-Nur ve Risalei’n-Nur ve Risaletü’n-Nur namlarıyla  sebeb-i tesmiyesinin on altı sebebinden bir sebep olduğundan, birinci  olarak onu beyan etmek gerektir. Bu Âyeti’n-Nur:اَللهُ  نُورُ السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكٰوةٍ فِيهَا  مِصْباَحٌ اَلْمِصْباَحُ فِى زُجَاجَةٍ اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَوْكَبٌ  دُرِّىٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لاَشَرْقِيَّةٍ  وَلاَغَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِىۤءُ وَلَوْلَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ  نُورٌ عَلٰى نُورٍ يَهْدِى اللهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَآءُ وَيَضْرِبُ اللهُ  اْلاَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ“Allah göklerin ve yerin nûrudur. Onun nûrunun misâli, bir lâmba yuvası  gibidir ki, onda bir kandil vardır. Kandil de cam fânus içindedir. Cam  fânus ise, inci gibi parlayan bir yıldıza benzer ki, ne doğuya, ne de  batıya âit olmayan mübârek bir ağacın yakıtından tutuşturulur. Onun  yakıtı, kendisine ateş dokunmasa bile ışık verecek kàbiliyettedir. O nûr  üstüne nûrdur. Allah dilediğini nûruna kavuşturur. İnsanlara Allah  böyle misaller verir. Çünkü Allah herşeyi hakkıyla bilendir.” Nur  Sûresi, 24:35.  Şu  âyet-i nuriyenin mânâca çok tabakatı ve vücûh-u kesiresi vardır. Ve o  tabakalardan ve vecihlerden işârî ve remzî bir vechi, mânâca ve cifirce  nurlu bir tefsiri olan Risalei’n-Nur ve Risaletü’n-Nur’a dört-beş  cümlesiyle on cihetten bakıyor."Yani demiyor ayet tek buna işaret ediyor diye."Ve o tabakalardan ve o vecihlerden bir tabaka ve bir perde dahi, mu’cizâne elektrikten haber veriyor.Risale-i Nur’a bakan birinci cümlesi:  مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكٰوةٍ فِيهَا مِصْباَحٌ ’  “Onun nûrunun misâli, bir lâmba yuvası gibidir ki, onda bir kandil vardır.” Nur Sûresi, 24:35.  dur. Yani, nur-u İlâhînin veya nur-u Kur’ânînin veya nur-u Muhammedînin (a.s.m.) misali, şu مِشْكٰوةٍ فِيهَا مِصْباَحٌ  ’dur. Makam-ı cifrîsi dokuz yüz doksan sekiz (998) olarak, aynen  Risaletü’n-Nur—şeddeli ن, iki ن sayılmak cihetiyle—tam tamına tevafukla  ona işaret eder.İkinci cümlesi:  اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّىٌّ يُوقَدُ  ’“Cam fânus ise, inci gibi parlayan bir yıldıza benzer…” Nur Sûresi, 24:35.  dur. Yirmi Sekizinci Lem’a’da tafsilen beyan edildiği gibi, İmam-ı Ali  (r.a.) Kaside-i Celcelûtiye’sinde sarahat derecesinde Risalei’n-Nur’a  bakarak ve ona işaret ederek demiş:  اَقِدْ كَوْكَبِى بِاْلاِسْمِ نُورًا  "Yâ Rab! Nur isminle ve cemâlinle parlat yıldızımı."Ben tahmin ediyorum ki, İmam-ı Ali’nin (r.a.) bu işareti, bu cümle-i  nuriyenin remzinden mülhemdir. Bu cümle-i âyetin makamı, beş yüz kırk  altı (546) edip, Risale-i Nur’un adedi olan beş yüz kırk sekiz (548)’e  gayet cüz’î ve sırlı iki farkla tevafuk noktasından işaret ettiği gibi,  remzî bir mânâsıyla tam bakıyor.Üçüncü cümlesi: مِنْ شَجَرَةٍ ’dir. Eğer مِنْ شَجَرَةٍ  ’deki ة vakıflarda gibiﻫ sayılsa beş yüz doksan sekiz (598) ederek tam  tamına Resâili’n-Nur ve Risalei’n-Nur adedi olan beş yüz doksan sekiz  (598)’e tevafukla beraber,مِنْ فُرْقَانٍ حَكِيمٍ  ’ "Hak ile bâtılı ayıran hikmet dolu Kur’ân’dan…"in adedine yine sırlı birtek farkla tevafuk-u remzî ile, hem  Resâili’n-Nur’u efradına dahil eder, hem yine Risalei’n-Nur’un şecere-i  mübareki Furkan-ı Hakîm olduğunu gösterir."         Burda da görüldüğü gibi Risale-i Nur'u kendi ve nefsi hesabına değil; Kur'an tefsiri olması hasebiyle makbuliyetine işareten ona olan işaretleri, remzleri gösteriyor. "Eğer مِنْ شَجَرَةٍ ’deki ة, ة  kalsa, o vakit makam-ı cifrîsi dokuz yüz doksan üç (993) eder, tevafuka  zarar vermeyen cüz’î ve sırlı beş farkla Risaletü’n-Nur adedi olan  998’e tevafukla mânâsının dahi muvafakatine binaen ona işaret eder.Dördüncü cümlesi:  نُورٌ عَلٰى نُورٍ يَهْدِى اللهُ لِنُورِهِ  ’“O nûr üstüne nûrdur. Allah dilediğini nûruna kavuşturur.” Nur Sûresi, 24:35. dir ki, dokuz yüz doksan dokuz (999) ederek sırlı birtek farkla  Risaletü’n-Nur adedi olan dokuz yüz doksan sekiz (998)’e tevâfukla  mânâsının kuvvetli münasebetine binaen işaret derecesinde remzeder.Beşinci cümlesi: مَنْ يَشَاءُ  cümlesi gayet cüz’î bir farkla Risaletü’n-Nur Müellifinin ismiyle  meşhur bir lâkabına tevafukla mânâsı baktığı gibi bakıyor. Eğer يَشَاءُ daki mukadder zamir izhar edilirse مَنْ يَشَاۤئُهُ olur, tam tamına tevafuk eder.Bu âyet nasıl ki Risalei’n-Nur’a ismiyle bakıyor; öyle de tarih-i telifine ve tekemmülüne tam tamına tevafukla remzen bakıyor.كَمِشْكٰوةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ اَلْمِصْبَاحُ فِى زُجَاجَةٍ“…Onda bir kandil vardır. Kandil de cam fânus içindedir.” Nur Sûresi, 24:35. cümlesi كَمِشْكٰوةٍ ’daki tenvin vakıf yeri olmadığından nun sayılmak veفِى زُجَاجَةٍ vakıf yeri olduğundan ة, ﻫ  olmak cihetiyle bin üç yüz kırk dokuz (1349) ederek, Resâili’n-Nur’un  en nuranî cüzlerinin telifi hengâmı ve tekemmül zamanı olan bin üç yüz  kırk dokuz (1349) tarihine tam tamına tevafukla işaret eder.Hem  اَلْمِصْباَحُ فِى زُجَاجَةٍ اَلزُّجَاجَةُ كَاَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّىٌّ  “Kandil de cam fânus içindedir. Cam fânus ise, inci gibi parlayan bir yıldıza benzer…” Nur Sûresi, 24:35. cümlesi bin üç yüz kırk beş (1345) ederek Resâili’n-Nur’un intişarı ve  iştiharı ve parlaması tarihine tam tamına tevafuk eder. Çünkü şeddeli ر, iki ر; şeddeli ن, iki ن; şeddeli ز, aslı itibariyle bir ل, bir ز ve birinci زُجَاجَةٍ vakıf cihetiyle ﻫ, ikinci vakıf olmadığından ت sayılır.Eğer şeddeli ز, iki ز  sayılsa, o vakit bin üç yüz yirmi iki (1322) eder ki, yine  Risalei’n-Nur Müellifi, mukaddemat-ı Nuriyeye başladığı aynı tarihe tam  tamına tevafuk eder.Hem مِنْ شَجَرَةٍ مُبَارَكَةٍ cümlesi; tâ-i evvel ت, ikinci ت ise, vakıf yeri olduğundan ﻫ olmak ve شَجَرَةٍ deki tenvin ن  sayılmak cihetiyle bin üç yüz on bir (1311) eder ki, o tarihte  Resâili’n-Nur Müellifi Risaletü’n-Nur’un mübarek şecere-i kudsiyesi olan  Kur’ân’ın basamakları olan ulûm-u Arabiyeyi tedrise başladığı aynı  tarihe tam tamına tevafuk ederek remzen bakar.İşte bu kadar  mânidar ve müteaddit tevâfukat-ı Kur’âniyenin ittifakı yalnız bir emâre,  bir işaret değil, belki kuvvetli bir delâlettir. Belki elektrikle  beraber Resâili’n-Nur’a münasebet-i mâneviyesiyle bir tasrihtir."Kur'an-ı Kerim'in kendi tefsirine (Risale-i Nur) bir ayetinin bir kaç tevafukla, emareyle, işaretle ya da kuvvetli bir delille bakmasında nasıl bir tuhaflık var ? Kendini tefsir eden bir eserle alakadar olması akıldan uzak mıdır ? Burda yine Kur'an-ı Kerim'in ayetlerinin sadece indiği dönemle sınırlı olmıyacak kadar şümullü olduğu, manalarının tüm zamanlarla alakadar olabileceği de gösterilmiş. Ve öyledir. "Bu  âyetin münasebet-i mâneviyesinin letafetlerinden bir letafeti şudur ki:  İhbar-ı gayb nev’inden mu’cizâne hem elektriğe, hem Risalei’n-Nur’a  işaret ettiği gibi, ikisinin zuhurlarına ve zaman-ı zuhurlarından  sonraki tekemmül zamanlarına ve hilâf-ı âdet vaziyetlerini çok güzel  gösteriyor.Meselâ, زَيْتُونَةٍ لاَشَرْقِيَّةٍ وَلاَغَرْبِيَّةٍ  cümlesi der: “Nasıl ki elektriğin kıymettar metâı, ne şarktan, ne de  garptan celb edilmiş bir mal değildir. Belki yukarıda, cevv-i havada  rahmet hazinesinden, semâvât tarafından iniyor. Her yerin malıdır. Başka  yerden aramaya lüzum yoktur” der. Öyle de, mânevî bir elektrik olan         Resâili’n-Nur dahi ne şarkın malûmatından, ulûmundan ve ne de garbın  felsefe ve fünunundan gelmiş bir mal ve onlardan iktibas edilmiş bir nur  değildir. Belki, semâvî olan Kur’ân’ın şark ve garbın fevkindeki yüksek  mertebe-i arşîsinden iktibas edilmiştir."Burda da Kur'an-ı Kerim'i ve kaynağı o olduğundan dolayı Risale-i Nur'u nazara veriyor. "Hem meselâ, يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِىءُ وَلَوْلَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ  cümlesi, mânâ-yı remziyle diyor ki: “On üçüncü ve on dördüncü asırda  semâvî lâmbalar ateşsiz yanarlar, ateş dokunmadan parlarlar. Onun zamanı  yakındır.” Yani, bin iki yüz seksen (1280) tarihine yakındır. İşte, bu  cümle ile nasılki elektriğin hilâf-ı âdet keyfiyetini ve geleceğini  remzen beyan eder. Aynen öyle de, mânevî bir elektrik olan Resâili’n-Nur  dahi gayet yüksek ve derin bir ilim olduğu halde, külfet-i tahsile ve  derse çalışmaya ve başka üstadlardan taallüm edilmeye ve müderrisînin  ağzından iktibas olmaya muhtaç olmadan, herkes derecesine göre o ulûm-u  âliyeyi, meşakkat ateşine lüzum kalmadan anlayabilir, kendi kendine  istifade eder, muhakkik bir âlim olabilir. Hem işaret eder ki,  Resâili’n-Nur Müellifi dahi ateşsiz yanar, tahsil için külfet ve ders  meşakkatine muhtaç olmadan kendi kendine nurlanır, âlim olur.Evet,  bu cümlenin bu mu’cizâne üç işârâtı elektrik ve Resâili’n-Nur hakkında  hak olduğu gibi, müellif hakkında dahi ayn-ı hakikattir. Tarihçe-i  hayatını okuyanlar ve hemşehrileri bilirler ki, İzhar kitabından sonraki  medrese usulünce on beş sene ders almakla okunan kitapları  Resâili’n-Nur Müellifi yalnız üç ayda tahsil etmiş."Evet Üstad'ın Tarihce-i Hayatında burayı açıklayan yeterli bilgiler var. Oraya havale ediyoruz. Burda yine maksat kendini övmek değil, Allahın verdiği bir nimeti izhar etmektir. Münasebet gelmişken Üstad'ın Risalelerdeki sözlerinden birini yine bu araya alalım inşaallah. "Hem madem yazılan Sözler onun bir nevi tefsiridir. Ve o risaleler ki,  hakaik-i Kur’âniyenin malıdır ve hakikatleridir. Ve madem Kur’ân-ı Hakîm  ekser sûrelerde, hususan الۤرٰ’larda, حٰمۤ’lerde   kendi kendini kemâl-i haşmetle gösteriyor, kemâlâtını söylüyor, lâyık  olduğu methi kendi kendine ediyor. Elbette, Sözlerde in’ikas etmiş  Kur’ân-ı Hakîmin lemeât-ı i’câziyesinden ve o hizmetin makbuliyetine  alâmet olan inâyât-ı Rabbâniyenin izharına mükellefiz. Çünkü o üstadımız  öyle eder ve öyle ders verir.ÜÇÜNCÜ SEBEP: Sözler hakkında, tevazu suretinde demiyorum; belki bir hakikati beyan etmek için derim ki:Sözlerdeki  hakaik ve kemâlât benim değil, Kur’ân’ındır ve Kur’ân’dan tereşşuh  etmiştir. Hattâ Onuncu Söz, yüzer âyât-ı Kur’âniyeden süzülmüş bazı  katarattır. Sair risaleler dahi umumen öyledir.Madem ben öyle  biliyorum. Ve madem ben fâniyim, gideceğim. Elbette bâki olacak birşey  ve bir eser, benimle bağlanmamak gerektir ve bağlanmamalı. Ve madem  ehl-i dalâlet ve tuğyan, işlerine gelmeyen bir eseri, eser sahibini  çürütmekle eseri çürütmek âdetleridir. Elbette, semâ-yı Kur’ân’ın  yıldızlarıyla bağlanan risaleler, benim gibi çok itirazâta ve tenkidâta  medar olabilen ve sukut edebilen çürük bir direkle bağlanmamalı.Hem madem örf-ü nâsta, bir eserdeki mezâyâ, o eserin masdarı ve menbaı  zannettikleri müellifinin etvârında aranılıyor. Ve bu örfe göre, o  hakaik-i âliyeyi ve o cevâhir-i gàliyeyi kendim gibi bir müflise ve  onların binde birini kendinde gösteremeyen şahsiyetime mal etmek,  hakikate karşı büyük bir haksızlık olduğu için, risaleler kendi malım  değil, Kur’ân’ın malı olarak, Kur’ân’ın reşehât-ı meziyâtına mazhar  olduklarını izhar etmeye mecburum.Evet, lezzetli üzüm salkımlarının hâsiyetleri, kuru çubuğunda aranılmaz. İşte ben de öyle bir kuru çubuk hükmündeyim."Devam ediyoruz..."Hem, nasıl ki  bu cümlenin mânevî münasebet cihetinde kuvvetli ve letafetli işareti  var; öyle de, cifrî ve ebcedî tevafukuyla hem elektriğin zaman-ı  zuhurunun kurbiyetini, hem Resâili’n-Nur’un meydana çıkması, hem de  müellifinin velâdetini remzen haber veriyor; bir lem’a-i i’caz daha  gösterir. Şöyle ki:يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِىءُ ’“Onun yakıtı ışık verecek kàbiliyettedir…” Nur Sûresi, 24:35. nun makamı bin iki yüz yetmiş dokuz (1279) olup وَلَوْلَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُورٌ “…Kendisine ateş dokunmasa bile.” Nur Sûresi, 24:35. kısmı ise, iki tenvin, iki nun sayılmak cihetiyle 1284 ederek, hem  elektriğin taammümünün kurbiyetini, hem Resâili’n-Nur’un yakınlığını,  hem on dört sene sonra müellifinin velâdetini يَكَادُ  kelime-i kudsiyesiyle mânen işaret ettiği gibi, cifirle de tam tamına  aynı tarihe tevafukla işaret eder. Mâlumdur ki, zayıf ve ince ipler  içtima ettikçe kuvvetleşir, kopmaz bir halat olur. Bu sırra binaen, bu  âyetin bu işaretleri birbirine kuvvet verir, teyid eder. Tevafuk tam  olmazsa da tam hükmünde olur ve işareti, delâlet derecesine çıkar."Ve Üstad şu tenbihi de bir gün biri çıkıp sorar belki diye Allah bilir yazmış buraya. Anlayana inşaallah."TENBİH:  Ben bu âyet-i nuriyenin işaretlerini elektrik ve Resâili’n-Nur’un  hatırı için beyan etmedim. Belki bu âyetin i’câz-ı mânevîsinin bir  şubesinden bir lem’asını göstermek istedim.Elhasıl: Bu  âyet-i kudsiye sarîh mânâsıyla nur-u İlâhî ve nur-u Kur’ânî ve nur-u  Muhammedîyi (a.s.m.) ders verdiği gibi, mânâ-yı işârîsiyle de her asra  baktığı gibi, on üçüncü asrın âhirine ve on dördüncü asrın evveline dahi  bakar ve dikkatle baktırır. Ve bu iki asrın âhir ve evvellerinde en  ziyade nazara çarpan ve en ziyade münasebet-i mâneviyesi bulunan ve bu  âyetin umum cümlelerinin muvafakatlerini ve mutabakatlarını en ziyade  kazanan elektrikle Resâili’n-Nur olduğundan, doğrudan doğruya mânâ-yı  remziyle bakar diye bana kanaat-i kat’iye verdiğinden, çekinmeyerek  kanaatimi yazdım. Hata etmişsem, Erhamürrâhimînden rahmetiyle  affetmesini niyaz ediyorum. Resâil’in-Nur’un bu âyetin iltifatına  liyakatini anlamak isteyen zâtlar hangi risaleye dikkatle baksalar  anlarlar. Hiç olmazsa Eskişehir Hapishanesi’nin bir meyvesi olan  Otuzuncu Lem’a namındaki altı esmâ-i İlâhiyeye dair altı nükte  risalesine, hiç olmazsa o Lem’adan İsm-i Hayy ve Kayyûm’a dair Beşinci ve Altıncı Nüktelere dikkatle baksa, elbette tasdik eder."Artı olarak şu kısmı da ilave etmeyi uygun görüyorum."DÖRDÜNCÜ SEBEP: Bazan tevazu, küfrân-ı nimeti istilzam ediyor;  belki küfrân-ı nimet olur. Bazan da tahdis-i nimet, iftihar olur. İkisi  de zarardır. Bunun çare-i yegânesi ki ne küfrân-ı nimet çıksın, ne de  iftihar olsun—meziyet ve kemâlâtları ikrar edip, fakat temellük  etmeyerek, Mün’im-i Hakikînin eser-i in’âmı olarak göstermektir.Meselâ,  nasıl ki murassâ ve müzeyyen bir elbise-i fâhireyi biri sana giydirse  ve onunla çok güzelleşsen, halk sana dese, “Maşaallah, çok güzelsin, çok  güzelleştin.” Eğer sen tevazukârâne desen, “Hâşâ, ben neyim? Hiç! Bu  nedir, nerede güzellik?” O vakit küfrân-ı nimet olur ve hulleyi sana  giydiren mahir san’atkâra karşı hürmetsizlik olur.Eğer  müftehirâne desen,“Evet, ben çok güzelim. Benim gibi güzel nerede var?  Benim gibi birini gösteriniz.” O vakit, mağrurâne bir fahirdir.İşte,  fahirden, küfrandan kurtulmak için demeli ki:“Evet, ben güzelleştim.  Fakat güzellik libasındır ve dolayısıyla libası bana giydirenindir;  benim değildir.”İşte, bunun gibi, ben de, sesim yetişse bütün küre-i arza bağırarak derim ki:Sözler güzeldirler, hakikattirler. Fakat benim değildirler; Kur’ân-ı Kerîmin hakaikinden telemmu’ etmiş şualardır. وَمَامَدَحْتُ مُحَمَّدًا بِمَقَالَتِى - وَلٰكِنْ مَدَحْتُ مَقَالَتِى بِمُحَمَّدٍ  “Ben sözlerimle Muhammed’i (a. s.m.) övmüş olmadım; aslında sözlerimi  Muhammed Aleyhissalâtü Vesselâmla övmüş ve güzelleştirmiş oldum.”düsturuyla derim ki:وَمَامَدَحْتُ الْقُرْاٰنَ بِكَلِمَاتِى - وَلٰكِنْ مَدَحْتُ كَلِمَاتِى بِالْقُرْاٰنِYani,  “Kur’ân’ın hakaik-i i’câzını ben güzelleştiremedim, güzel gösteremedim.  Belki Kur’ân’ın güzel hakikatleri benim tabiratlarımı da güzelleştirdi,  ulvîleştirdi.”Madem böyledir; hakaik-i Kur’ân’ın güzelliği  namına, Sözler namındaki âyinelerinin güzelliklerini ve o âyinedarlığa  terettüp eden inâyât-ı İlâhiyeyi izhar etmek, makbul bir tahdis-i  nimettir."           Bu kadarı kafi olsa gerek inşaallah.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)