JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="NuruAhsen" data-source="post: 188668" data-attributes="member: 857">Hayat bir yol. İnsan bir yolcu. Kimi yeri dardır, kimi yeri geniş hayat  yolunun… Yokuş da ağır, düzde temkin gerek. Her işin başı sağlık… İman  ve sağlık olmadan, ne varlık olur, ne dirlik, ne de birlik…Yürüme bilmeyen yolu bozar, söyleme bilmeyen sözü. İçimizde bir dost,  bir düşman vardır. Nefstir adı. Ateş gibidir. Sobanın içine koyarsan  ısıtır. Lâmbaya koyarsan ışıtır. Dilini bilen çözer, üstüne biner  nefsinin. Binmesine izin vermez nefsinin kendisine. Nefse ibadet dedin  mi, ayak sürer, akıl hocası şeytandır; ondan ders alır. Ağır yük, serkeş eşeği nasıl yola getirirse, güzel işler, Allah için  çalışmalar da ne kadar artarsa, nefs elinden o kadar rahat eder insan.  Boş kalınca felâket başlar; araba sağa sola yalpalar. İyisi mi işi  baştan sıkı tutup, yolunu yolcusunu iyi bilmeli, bellemeli insan. Tâ ki,  büyük bir kayıpla karşılaşmasın hayat yolunda. Büyüklerin sözleri de  büyük, dinlemeli, öğrenmeli… Yarını bekleyen bu günü yaşayamaz. Nefsin ve şeytanın işi, acelede ve  yarınlarda oyalamada gizli. Gözünü açmalı ki insan, sermayesini sinsi  düşmanına kaptırmasın. Kabiliyetin okulu yoktur. Ama insan, tecrübe ile,  akıl sahiplerinden istifade ile, bunu elde edebilir. Ümitsizlik, en büyük hastalığı bu asrın. İçten kemirir kurt gibi insanı.  Günahlarla beslenir, vehimle güçlenir. Allah’ı bilen, şeytana karşı  durur. Aklı başında olan, bir elini tövbe ve istiğfara, bir elini duâ ve  tevekküle verir. Huzuru bulur. *** Direksiyon başındaki şoförün küçük bir hatâsı, bazan büyük bir felâkete  sebep olabilir. Mânevî dikkatsizlikler de, ruhî hayatımızın ölümüne ve hattâ ebedî  hayatın kaybına bile yol açabilir. Ömür dediğimiz ne ki, 60-70 senelik bir dünya hayatı. Bunu olağanüstü  bir gayretle korumaya çalışırız. Oysa ki, ebedî olan ahiret hayatımızı  korumak için ise, çok daha büyük bir gayret sarf etmemiz gerekmez mi? Ancak bütün bu dikkat ve gayretlere rağmen, yine de şaşma ve yanılma  kabiliyetinde olan insanın günah ve hatâdan tamamen kurtulması mümkün  değildir. Bu takdirde yapılacak iş, derhal düştüğü yerden kalkmak ve  hatâdan dönmektir. Çünkü şeytanın mühim bir hilesi, insana kusurunu  itiraf ettirmemek, ona kusurunu kusur olarak göstermemektir. Tâ ki,  istiğfar ve Allah’a sığınma yolunu kapasın. “Kusurunu itiraf ederek  istiğfar eden, istiâze eder. İstiâze eden (Allah’a sığınan) ise,  şeytanın şerrinden kurtulur.” Şeytan,  insana günah ve kusurunu itiraf ettirmemek veya küçük  göstermek sûretiyle daha büyük günah ve kusurları işlemeye sevk eder.Ondan sonra da, “artık hayra kabiliyeti kalmadığını, iyice bozulduğunu,  yola gelse de bunun bir fayda temin edemeyeceğini” telkin ederek onu  ümitsizlik girdabına yuvarlar. Şeytanın bu hilesine karşı, Cenâb-ı Hak,  Kur’ân-ı Kerîm’inde mü’min kullarına yardım edeceğini vaat etmekte ve  Allah’ın rahmetinden ümit kesilmemesini ikaz buyurmaktadır. (Zümer  Sûresi, 53) İşte, Cenâb-ı Hak, şeytanın telkinlerine kapılarak günaha düşmüş mü’min  kullarının elinden sonsuz rahmetiyle tutup kaldırıyor ve onlara af  kapılarını açıyor. Kendi kusur ve günahını Cenâb-ı Hakk’ın dergâhında  itiraf ederek af dileyen insanı, Allah’ın rahmeti boş çevirir mi?  Nitekim boş çevirmeyeceğini birçok âyet-i kerimeyle vaat etmektedir. Onun affı sadece günahkârlara, zindandakilere ve belli bir kitleye de  mahsus değildir. Hem her zaman geçerli, hem de bütün insanlığı kuşatacak  kadar geniştir. En büyük felâket, günahlarının ağırlığı altında ezilerek ümitsizliğe  düşmek ve hakka dönme imkânını ebedî olarak kaybetmektir. Bunun içindir ki, Cenâb-ı Hak, mü’min kullarını rahmet ve fazlıyla  ümitsizliğe düşmekten ve şeytana tâbî olmaktan kurtardığını açıkça ifade  buyurmaktadır: “Eğer Allah’ın nimet ve rahmeti üzerinizde olmasaydı, pek azınız  müstesnâ, muhakkak şeytana uyup gitmiştiniz.” (Nisâ Sûresi, 83) Yine Cenâb-ı Hak, mü’minleri “işledikleri günah sebebiyle Allah’ı  anmaktan vazgeçmeyip, günahlarında ısrar etmeyen kimseler” olarak tarif  etmektedir. “Ve bir günah işledikleri veya nefislerine zulmettikleri zaman, Allah’ı  anarak günahlarının bağışlanmasını isteyenler. Günahları ise, Allah’tan  başka affedecek kim vardır? Ve onlar, yaptıkları günahta bile bile ısrar  etmezler. İşte onların mükâfatı, Rablerinden bir bağışlanma ve ağaçları  altından ırmaklar akan cennetlerdir. Orada ebedî olarak kalacaklardır.  Güzel ameller yapanların mükâfatı ne güzeldir.” (Âl-i İmran Sûresi,  135-136). İnsan, günahından sıkılıp Allah’tan af dileme hassasiyetini kaybettiği  noktadan itibaren büyük bir tehlike ile karşı karşıyadır. Yoksa, insan  olarak hiçbirimiz günahsız değiliz. Bilerek veya bilmeyerek, küçüklü  büyüklü pek çok günahın içine her zaman giriyoruz. Burada birinci  derecede önem taşıyan şey, günahın farkına varabilmek, günahı günah  olarak görebilmek ve bundan dolayı Allah’ın af ve rahmetine sığınmak  ihtiyacını duyabilmektir. Unutmamak gerekir ki, Allah’ın rahmetinden istifade edebilmek için O’nun  rahmetine müracaat etmek gerekir. Meselâ Cenâb-ı Hak “şifâ verici”  mânâsındaki Şâfi isminin de sahibidir; bu ismiyle hastalıklara şifâ  verir. Fakat bir hastanın “Cenâb-ı Hak nasıl olsa Şâfi’dir, benim şifamı  verir” diyerek hiçbir tedbire başvurmaması halinde, hastalığın tedavisi  değil, daha da kötüleşmesi muhtemeldir. Ve böyle bir insanın, Allah’ın  Şâfî isminden fazla ümitlenmeye hakkı yoktur. Bunun gibi, Cenâb-ı Hak, Tevvâb, Afüvv, Gafur ve Rahîm gibi, affetmeyi,  bağışlamayı, tövbeleri kabul etmeyi ve merhamet etmeyi ifade eden  isimlerin de sahibidir. Fakat insanın bu isimlerden nasibini alabilmesi  için, o isimlerin gerektirdiği şekilde hareket etmesi icap eder. Cenâb-ı Hak nasıl olsa affeder diyerek günahların içine dalıp gitmek,  insanın günahlar karşısındaki hassasiyetini kaybettirir. Ve insan,  zamanla günahını günah olarak görmez hale gelir. İşte bu, günahın kalbi  kaplaması hâlidir. (Burada kalp ile kastedilen şey, mânevî hayatımızın  merkezidir; yoksa göğsümüzün ortasındaki et parçası değildir.) Günahını  kabul etmeyen ve günahı karşısında Allah’ın af ve rahmetine sığınmak  ihtiyacını hissetmeyen kimse ise, İlâhî rahmete liyâkatini kaybetmiş  demektir. İnsana günahlar karşısındaki hassasiyetini kaybettiren başlıca  sebeplerden biri de, günah seline kendilerini kaptıran insanların artık o  selden kurtulma ümitlerini kaybetmeleridir. İslâm âlimleri bu  ümitsizliği, şeytanın en önemli hilelerinden biri olarak değerlendirir.  Oysa ki bir insan, bir kısım büyük günahları da işlese, hemen iman  dairesinden çıkıvermez. Onun nefsine mağlûp olması, imansızlığının  değil, hislerine, nefsine ve şeytana bir anlık yenik düşmesinin bir  neticesidir. Bu yenilgiler üst üste tekrarlanır ve günah bir alışkanlık haline  getirilirse, bu defa şeytan “Sen artık adam olmazsın; Allah senin  tövbeni kabul etmez” şeklindeki telkinlerle insanı ümitsizliğe atmaya  çalışır. Halbuki Cenâb-ı Hak, Kur’ân-ı Kerim’de açıkça şöyle buyurmaktadır: “Ey  kendilerinin aleyhinde, günahta haddi aşanlar, Allah’ın rahmetinden  ümidinizi kesmeyin. Çünkü Allah bütün günahları bağışlar. Şüphesiz ki O  Gafûr ve Rahîm’dir.” (Zümer Sûresi, 53) Bir hadis-i kudsîde de Allah’ın “Rahmetim gazabımı geçmiştir” (Müslim,  Tövbe: 3) buyurduğu belirtilir. Hz. Peygamber Efendimiz (asm), kullarının tövbe ve istiğfarı karşısında  Cenâb-ı Hakk’ın duyduğu (kendisine has) kudsî lezzet ve memnuniyeti şu  hadîslerinde dile getirirler: “Öyle bir kimse ki, çorak, boş ve  tehlikeli bir arazide bulunuyor. Beraberinde devesi vardır. Devesinin  üzerinde de yiyecek ve içeceği yüklenmiş. Derken uyur. Uyandığında bir  de bakar ki, devesi gitmiş. Devesini aramaya koyulur. Bir türlü bulamaz.  Açlıktan ve susuzluktan perişan bir vaziyette iken kendi kendisine  şöyle der: ‘Artık ben ilk bulunduğum yere gideyim de, ölünceye kadar  orada uyuyayım.’ Gider, ölmek üzere başını kolunun üzerine koyar. “Bir ara uyanır. Bakar ki, devesi yanı başında duruyor. Bütün azığı,  yiyeceği ve içeceği de devenin üzerindedir. İşte Allah, mü’min kulunun  tövbe ve istiğfarı ile, böyle bir durumda olan kimsenin sevincinden çok  daha fazla sürûr ve lezzet alır.” (Şüphesiz ki, bu lezzet, bizim  tattığımız lezzet ve sevinçlerle en küçük bir alâkası olmayan, Cenâb-ı  Hakk’a mahsus, ifade etmekten âciz olduğumuz kudsî bir lezzettir. Bunu  idrâk etmemiz mümkün olmadığı içindir ki, bizim idrâk edebileceğimiz  cinsten bir hâdiseye benzetilerek bir hakikat anlatılmak istenmiştir.) Bir başka hadis-i şerifte de “istiğfar eden bir kimsenin günde yetmiş  defa dahi günahını tekrar etse, yine günahında ısrar etmiş  sayılmayacağı” belirtilir. (Müsned 5:130; Darimî, vitr: 36.) Şu halde, işlenen günahlardan ve nefse mağlûbiyetten dolayı ümitsizliğe  düşen kimse, Allah’ın kendisine verdiği bunca fırsatı kendi ayağıyla  geri tepiyor demektir. Hz. Ali de (ra) buna işareten şöyle der: “Beraberinde kurtuluş reçetesi  olduğu halde helâk olan kimsenin durumuna hayret ediyorum. O reçete de  istiğfardır.” Yine Hz. Ali Efendimize nispet edilen bir başka söz de şöyledir:  “Cenâb-ı Hak herhangi bir kuluna istiğfarı ilham etmişse, ona azap  etmemeyi murat etmiştir.” (İhyâ-i Ulûm, 3:162) Bu konuda bir âyet meali: “Duânız olmazsa ne ehemmiyetiniz var.” (Furkan Sûresi, 77) Evet günah ne kadar büyük olursa olsun, Allah’ın rahmetinin daha büyük  olduğunu unutmayıp, ümitsizliğe düşmemeliyiz. Ve şu hadise kulak  vermeliyiz: Hz. Ebû Said’den (r.a.): Allah Resûlü (asm) buyurdu: Şeytan dedi ki: “Yâ Rabbi! İzzetin hakkı için Senin kullarını son nefeslerini verinceye  kadar aldatmaya devam edeceğim.” Rab Teâlâ buyurdu ki: “İzzetim ve Celâlim hakkı için kullarım Benden af dileyip günahlarının  bağışlanmasını istedikçe, Ben de onları affedeceğim.” (Ebu Ya’lâ) Son söz: Sevgili Peygamberimizin (asm) müjdeli hadislerinden bir gül demeti  takdim edelim: Hz. Aişe’den (ra): Allah Resulü (asm) buyurdu: “Allah (cc), sizlerden birisi için hayır yoluna ya da sadaka olarak  verdiği bir lokma veya bir hurmayı öyle büyütür ki, evlâdınızı ya da bir  tayınızı büyüttüğünüz gibi büyütür. Ve bu bir lokma kıyamete kadar  büyüye büyüye Uhud Dağı gibi olur.” (Dare Kutni) … Hz. İbni Mesud’dan (r.a.): Allah Resulü (asm) buyurdu: “Kıyamet günü ümmetimden bir adam hesaba çekilmek üzere huzura  getirilir. Ancak kendisinin Cenneti hak edecek kadar bir sevabı  bulunmaz. Allah (cc) buyurur ki: “Onu Cennete sokun. Çünkü bu insan, aile fertlerine karşı çok merhametli  idi.” (İbni Asakir) … Allah Resulü (asm) buyurdu: Allah (c.c.) buyurur ki: “Ey insanoğlu! Sen bana duâ ettiğin ve rahmetimden ümitlendiğin sürece,  sendeki günahlara rağmen, seni bağışlar ve onlara hiç aldırış etmem. “Ey Âdemoğlu! Günahların yerle gök arasını kaplayacak bir çokluğa ulaşsa  bile, bunların ardından benden af dilersen, hiç aldırmadan seni  bağışlarım. “Ey Âdemoğlu! Bana, yer dolusu günahlarla gelsen dahi, sonra bana hiçbir  şeyi ortak (şirk) koşmadan huzuruma çıksan, hiç şüphesiz seni, yer  dolusu rahmet ve bağışlarla karşılarım.” (Tirmizî) Selim Gündüzalp         </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)