JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 231296" data-attributes="member: 1008315">Strese girenin iman kuvvetinden şüphe ederim![FONT=arial,helvetica,sans-serif]STRESE GİRENİN İMAN KUVVETİNDEN ŞÜPHE EDERİM![/FONT] “Az”  konuşan fakat “öz” konuşan büyükler vardır. Babam da bunlardan biridir.  Çok sık bir arada olamadığımız için benim için bu “öz” konuşmalar daha  kısa olur. Birkaç yıl önce öyle bir laf söyledi ki sustum kaldım. Uzun  süre kafamın içinde dolandı söylediği cümle.   “Strese girenin iman kuvvetinden şüphe ederim!” demişti babam.            Stresle ilgili kitaplar okuyan, zaman zaman “stresle mücadele”  konusunda seminerler veren biri olarak cümleyi çok ağır bulmuş olsam  bile, kafamın içinde cümle dönüp durdu uzun zaman. Yaşadığımız yüzyılın en önemli problemlerinden biri olan stres hakkında bu kadar kesin ve keskin bir ifade duymamıştım.               Geçen yıl memlekette bir arkadaşla otururken hayatın sıkıntıları ve  zorlukları konuşulmaya başlanınca bende kendisine stres ve stresle  mücadele hakkında bildiklerimi anlatmaya başladım. Arkadaşım da benimle birikimlerini paylaşıyordu. Bir ara babamın söylediği “Strese  girenin iman kuvvetinden şüphe ederim!” lafını attım ortaya. Arkadaşım  “doğru bir cümle” dedi. “Hatta bir insan stres yüzünden hasta olursa  Allah o insana bunun hesabını bile sorar” dedi.      Stres,  halkın bildiği ve kullandığı anlamıyla, sıkıntıları kafaya takmak  demektir. Sıkıntılar insanı mutsuz ediyor. Mutsuzluk insanı hasta  ediyor.   Kimisi hastalıklarla mücadele etmekten yorulup mutsuz,hasta oluyor. Kimisi ailesiyle problemler yaşamaktan bunalıyor. Kimisi çocuklarıyla baş edememenin sıkıntısını yaşıyor. Kimisi maddi sıkıntılarla boğuşuyor. Kimisi çevresindekilerin kendisini anlamadığından dert yanıyor. Kimisi bir sevdiğini toprağa verince hayata küsüyor. Hayatta insanı strese sokan o kadar çok şey var ki...     Herkes kendisine dert edecek bir sıkıntı bulabilir.    STRESLE KUVVETLİ BİR  İMAN ARASINDA BİR BAĞLANTI VAR MI DERSİNİZ?...           Sıkıntılarla dolu bir hayat denilince benim aklıma hep Peygamberler geliyor. Allah Peygamberlerin kıssalarını ayrıntılarıyla bize niçin aktarıyor dersiniz? Okuyup, ibret almamız için değil mi? Peygamberlerin hayatlarından yola çıkarak bazı sorular sormak istiyorum. Hz. Eyyüb’ü hastalıkla imtihan eden Allah, bizi de aynı imtihana tabi tutma hakkına sahip değil mi? Hastalığı kafaya takıp bunalıma giren insan  “Allah’ım beni niçin hastalıkla imtihan ediyorsunuz ki?” demiş olmuyor mu?..    Hz. Nuhu oğluyla imtihan eden Allah, sizi evlatlarınızla imtihan edemez mi?   Hz.İbrahimi babasıyla imtihan eden Allah, öz babanızla imtihan edemez mi?  Hz. Lut’u eşiyle imtihan eden Allah’a, “Beni niçin eşimle imtihan ediyorsun ki?” deme hakkına sahip olduğunuzu mu düşünüyorsunuz?   Hz. Yusuf’u kardeşiyle imtihan eden Allah, belki sizi de kardeşlerinizle imtihan ediyordur!    Bütün peygamberlerin hayatları sıkıntı (imtihan) dolu olduğuna göre,   bizim hayatımızda da bazı sıkıntıların olması hayatın bir parçası değil mi?   Anne veya babasını kaybedince bunalıma giren bir insan Allah’a  “Benim annemi / babamı niye alıyorsun ki?” deme hakkına sahip olduğunu mu sanıyor?   “En büyük acı evlat acısıdır!” denir. Bu acıyı yaşayan anne babalar  “Allah kimseye yaşatmasın!” derler. Alemlere rahmet olarak yaratılan   Hz. Muhammed Mustafa’ya bile torpil yapmayan  Yaratıcının, bize torpil yapmasını beklemeye hakkımızın olmadığını hiç düşündünüz mü? Beş defa evlat acısıyla imtihan edilmiş bir Peygamberin ümmeti olduğumuzu bilmek zorundayız.     Kardeşim onlar Peygamber, biz insanız” diye kimse itiraz etmesin. Peygamberler de bizler gibi üzülen, ağlayan, Allah’a sığınan insanlardı.   Allah tarafından özel seçilmiş oldukları gerçeği “insanı” acılara tepkisiz kalacakları anlamına gelmez. Bize düşen hayatı doğru anlamaktır.  Unutmamalıyız ki, Peygamberlerine torpil yapmayan Allah, bize de torpil yapmaz.        Stres ile iman arasında ki ilişki kafamın içinde uzun zamandır dolanıyordu.   Bir okuyucum bana öyle bir söz gönderdi ki, o sözü okuyunca kafamın içinde dolanan cümleler köşe yazısına dönüştü. Bu yazıyı da o güzel sözle bitirmek istiyorum.     Çok sıkıldığınız zaman bu cümleyi hatırlayın. Hatta bana kalsa pano haline getirilip ev veya işyerinin duvarlarına asılması gereken bir söz. Bir gün dünyaya ait büyük bir derdin olursa Rabbine dönüp,     “BENİM BÜYÜK BİR DERDİM VAR!” deme, derdine dönüp  “BENİM BÜYÜK BİR RABBİM VAR!” de. </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)