JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 252449" data-attributes="member: 1008315">SÜLEYMAN SARGIN        Sofranızda misafir eksik olmasın     Bir ikram ve paylaşma mevsimine daha kavuşmanın huzurunu  yaşıyoruz. Aslında ikramın ya da elindekini paylaşmanın bir mevsimi  olmamalı. Ancak  mübarek Ramazan, insanın içinde potansiyel olarak bulunan güzelliklerin  ortaya çıkması için önemli bir fırsat. İkram ve paylaşma da insanoğluna  Yüce Yaratıcı tarafından verilen önemli hasletlerden. Elindekini bir  başkasıyla paylaşabilmek cömertliğin, cömertlik de imanın alametidir.  Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), bir hadislerinde "Kim  Allah'a ve Resûlü'ne inanıyorsa misafirine ikramda bulunsun!" buyurarak,  cömertliğin ve paylaşma duygusunun temelinde imanın olduğunu  vurgulamıştır.   Bütün  güzelliklerde olduğu gibi vermede ve ikramda bulunmada da en güzel  örnek Nebiler Serveri (sallallâhu aleyhi ve sellem)'dir. O, her mevzuda  olduğu gibi bu mevzuda da Cenâb-ı Hakk'ın en zirvede bir halifesiydi..  ve yeryüzünde O'ndan daha kerim bir ikinci insan gösterilemezdi.   O  isteseydi, dünyanın en zengin insanı olabilirdi. Bir fikir vermesi  bakımından, sadece Huneyn'den O'nun payına düşen ganimetten 1/5(beşte  biri) arz etmek yerinde olacaktır: 40.000 koyun, 24.000 deve, 6.000  esir, 4.000 dirhem gümüş ki, 1(bir) dirhem 4(dört) kilo demektir. Diğer  muharebelerde elde edilen ganimetlerle krallardan gelen hediyeler de  düşünülecek olursa, Efendimiz'in oldukça müreffeh bir hayat yaşamasına  mani hiçbir şey yoktu. Ancak O, en fakir bir insanın yaşadığı hayatı  yaşıyor, eline geçenleri ise bütünüyle halka dağıtıyordu. İbn  Abbas'ın ifadesiyle, bilhassa Ramazan ayında O, önüne kattığı her şeyi  sürükleyip götüren bir rüzgâr gibi cömert kesilirdi. Yani,  elinde-avucunda kalan en son şeyleri de dağıtıverirdi. Bu, bir ruh ve  irade meselesiydi. O, hiç kendi için yaşamamış, sürekli başkalarının  mutluluğunu düşünmekten ömrü boyu kendini düşünmeye fırsat bulamamıştı. O,  kendisinden bir şey istenildiğinde varsa verir, olmadığı takdirde de  vaad ederdi. Bazen üzerine giydiği tek elbisesini bile isteyen olur, O  da hiç çekinmeden hemen verirdi.   Ebu  Hureyre'nin bir rivayeti, bulunmamız gereken noktayı anlatması  açısından oldukça manidardır: Efendimiz'e bir adam geldi ve; "Ey  Allah'ın Resûlü! Ben muhtaç ve dermansızım." dedi. Bunun üzerine  Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem), derhal kendi evine haber  gönderdi. Ancak evden; "Seni hak ile gönderen Allah'a yemin olsun ki,  evimizde sudan başka bir şey yoktur." cevabı geldi. Bunun üzerine  Yaver-i Ekrem; "Bu adamı bu gece misafir edecek yok mu? Allah ona rahmet  eylesin." dedi. Ensar'dan bir kişi kalktı; "Ben varım ey Allah'ın  Resûlü!" dedi ve hemen o adamı alıp evine götürdü. Eşine evde yiyecek  bir şeyler olup olmadığını sordu. Eşi; "Vallahi evde küçük çocuklarımın  azığından başka bir şey yok." dedi. Adam, "O halde sen, çocukları bir  şeyle avutup eğlendir. Misafirimiz içeriye girdiği zaman kandili  söndürüver de o bizim de yediğimizi zannetsin. O, yemeğe uzandığında sen  kandile doğru kalk da onu söndürüver." diye talimat verdi.   Nihayet  sofraya oturdular ve misafir karanlık odada önüne konulan yemeği yedi.  Ev sahibi, karanlıkta yemeğe kaşık sallamış ama misafiri aç kalmasın  diye hiçbir şey yememişti. Sabah olup da Efendimiz'in huzuruna varınca  Nebiler Sultanı; "Bu gece Allah, her ikinizin misafirinize karşı  yaptığınız muameleden çok hoşnut oldu." buyurdu. Zira bu hadisenin  üzerine Haşir Sûresi'nin 9. ayeti kerimesi nazil olmuş ve Allah bu  bahtiyar aileye; "Onlar, ihtiyaç içinde olsalar da başkalarını  kendilerine tercih ediyorlar." beyanıyla iltifat buyurmuştu.   Sahabenin  önde gelenlerinden Abdullah b. Ömer'in, yanında bir yetim olmadan  hiçbir zaman sofraya oturmadığı rivayet edilir. Zira evde misafir  ağırlamak, yedirip içirmek imanın bir tezahürü olarak kabul edilmiştir.  Abdülkadir Geylani Hazretleri, "Cenab-ı Hakk'ın namazdan sonra en çok  hoşlandığı ibadet, kulların birbirlerine ikramda bulunmalarıdır."  buyurarak, bu hususa işaret eder.   Dolayısıyla  gerek mesai yoğunluğundan gerekse nefsimizin sürekli ertelemelerinden  kaynaklanan sebeplerle birazcık ihmal ettiğimiz evde iftar ya da sahur  verme âdetimizi yeniden hayata geçirmenin, evimizi, soframızı  misafirlerle donatmanın, rahmete ve berekete davet çıkarmanın tam  zamanıdır. Haydi öyleyse...         *       *       *         *       *       *          *       *       *         *       *       *   Çocuk ağlayınca namazı çabuk bitirdi Allah  Resûlü, herkesin kendisinden istifade ettiği rahmet timsali bir  insandı. Mü'min, O'ndan istifade eder; çünkü O, "Ben mü'minlere,  kendilerinden daha yakınım." buyurmaktadır. Biz O'nu kendi canımızdan  daha çok severiz; Allah Resûlü de kendisine bu denli muhabbet  besleyenleri aynı ölçüde sever; çünkü O, en büyük mürüvvet insanıdır.   Bu,  bir muhakeme ve mantık sevgisidir. Bu sevginin hissî yanı olsa da daha  çok mârifet buudlu ve mantık derinliklidir. Şayet kurcalanıp  işlettirilebilse insanda öyle bir kökleşir ki; insan, Mecnun'un  Leyla'sını aradığı gibi her yerde Resûlullah'ı arar durur. Arar durur da  her adını anışta burnunun kemikleri sızlar ve O'nsuz geçen hayatı,  kendisi için bir hicran kabul eder.. ve O'nun için bir ney gibi inler  gezer.   Evet,  Allah Resûlü bize kendi nefislerimizden daha yakındır. Nasıl olmasın  ki, biz nefislerimizden çok kere kötülük görürüz. Hâlbuki O'ndan hep  kerem, iyilik, merhamet, şefkat ve mürüvvet gördük. O, Allah'ın  rahmetinin temsilcisidir. Öyleyse elbette bize bizden daha yakındır.  Dünya ve ahirette Allah Resûlü, mü'minlere kendilerinden daha yakın olma  keyfiyetiyle bir rahmettir. O'nun bu rahmet yönü ebedlere kadar da  devam edecektir.   O,  münafıklar için de bir rahmettir. Münafıklar, bu engin rahmet sayesinde  dünyada azap görmediler. Camiye geldiler, Müslümanların içinde  dolaştılar ve Müslümanların istifade ettiği bütün haklardan istifade  ettiler. Allah Resûlü, onlar hakkında perdeyi yırtmadı. Onların çoğunun  iç yüzünü biliyordu. Bununla beraber İslâm onları fâş etmedi.   Kâfir  de Allah Resûlü'nün rahmetinden istifade etmiştir. Zira Cenâb?ı Hak,  daha önceki millet ve kavimleri küfür ve isyanları sebebiyle toptan  helâk etmiş olmasına karşılık, Allah Resûlü'nün bi'setinden sonra toptan  helâk etmeyi kaldırdı, dolayısıyla da insanlar, böyle bir azap  çeşidinden kurtulmuş oldular. Bu da kâfirler için dünya adına büyük bir  rahmettir.   O,  yerinde ağlayan bir çocuk görse oturur, onunla ağlar, inleyen ananın  ızdırabını vicdanında duyardı. İşte Hz. Enes'in rivayet ettiği bir hadis  ve O'nun dillere destan şefkati:   "Ben  namaza duruyor ve onu uzun kılmak istiyorum. Sonra bir çocuk ağlaması  duyuyorum. Annesinin ona duyacağı heyecanı bildiğim için hemen namazı  hızlı kılıp bitiriyorum."   Allah  Resûlü, namazlarını oldukça uzun kılardı. Bilhassa nafile namazları,  sahabinin bile tâkatini aşacak mahiyette idi. İşte O, böyle bir namaz  kılma niyetiyle namaza duruyor, sonra da namaz  esnasında bir çocuk ağlaması duyunca hemen namazı hızlandırıyordu.  Çünkü o günlerde kadınlar da Allah Resûlü'nün arkasında namaz kılmak  için cemaate iştirak ediyorlardı. Efendimiz, ağlayan çocuğun annesi  mescitte olabilir mülâhazasıyla namazı hızlandırıyor ve böylece kadını  rahatlatıyordu.  (Sonsuz Nur'dan...) </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)