JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="NuruAhsen" data-source="post: 188621" data-attributes="member: 857">Nefisle cihad nasıl olmalı ve cinsel baskıdan kurtulma çaresi nedir?İnsan hangi durumda olursa olsun tevbe etmekle mükelleftir. Şeytan  insanı ümitsizliğe sevkedip tevbe etmesini engellemeye çalışır. Bunu  yaparken bir yandan nefside ıslah edip ilerlemeye çalışmak gerekir.Al-i  İmran suresinde şu mealdeki bir ayeti kerime yer almaktadır:"Ve  bir günah işledikleri veya nefislerine zulmettikleri zaman, Allah'ı  anarak günahlarının bağışlanmasını isteyenler, hem de yaptıkları günahta  bile bile ısrar etmemiş olanlar—İşte onların mükâfatı, Rablerinden bir  mağfiret, ağaçları altından ırmaklar akan Cennetlerdir. Orada ebedi  olarak kalacaklardır. Güzel amel yapanların mükâfatı ne güzeldir."(Âl-i  İmrân Sûresi, 135-136.)Demek ki, bir tövbenin kabul olması, bir  günahın affa liyakat kazanması için hiçbir mazeret yokken o günahta  ısrar edilmemesi şartı aranmaktadır. Bir insan sadece nefsini  yenemediğini, çevresinin nasıl karşılayacağını bahane ederek bir haramı  işlemeye devam ederse ne olur? Bu husustaki bir hadisin meali şöyledir:"Mü'min  bir günah işlediği zaman kalbinde siyah bir nokta belirir. Eğer o  günahtan el çeker, Allah'tan günahının affını dilerse, kalbi o siyah  noktadan temizlenir. Eğer günaha devam ederse, o siyahlık artar. İşte  Kur'ân'da geçen 'günahın kalbi kaplaması' bu mânâdadır." (İbni Mace,  Zühd:29.)Evet, "Her bir günah içinde küfre gidecek bir yol  vardır" sözü mühim bir gerçeği dile getiriyor. Şöyle ki, bir günahı  işlemeye devam eden insan zamanla o günaha alışır, terk edemez bir hale  gelir. Bu alışkanlık onu gün geçtikçe daha büyük manevî tehlikelere  sürükler. Günahın uhrevî bir cezasının olmayacağına inanmaya, hattâ  Cehennemin bile olmaması gerektiğine kadar gider. Yani kalpte yer tutan o  günah tohumu zaman içinde—Allah korusun yeşillenerek bir zakkum ağacı  haline dönüşebilir. (Lem'alar, s. 7; Mesnevî-iNuriye, s. 115.)Böyle  bir tehlikeye maruz kalmamak ve şeytanın kinlerine kanmamak için bir an  önce tövbeyi icap ettirecek günahı terk ederek insanın kendine çeki  düzen vermesi gerekir. (bkz. Mehmet Paksu, Sünnet ve Aile)Allah'ı  sevdiğini söylemenin ölçüsü nedir?Allah’ı sevmek ve  onun razı olduğunu bilmek soyut bir durum olduğu için anlamak zordur.  Bir insan ben Allah’ı seviyorum diyebilir. Fakat bu durum içimizdeki bir  duyguyu anlattığından dolayı, dışımızda bunu göstermemiz gerekir.Diğer  taraftan, Allah bizden razı mı? Biz onun yanında nasıl bir kuluz? Bu  sorular da aynı şekilde anlaşılması zor konulardır. Bunu anlamanın da  bir yolu olmalı.İşte hem bizim Allah’ı sevdiğimizin anlaşılması,  hem de Allah’ın bizden razı olduğunu anlamanın yolunu şu ayeti kerime  de Allah’ımız bildiriyor. “Ey Muhammed deki: Eğer Allah’ı seviyorsanız  bana tabi olun, ta ki Allah ta sizi sevsin.”Dikkat edilirse  Allah’ı sevmemizin göstergesi Hz. Peygamber Efendimize uyarak islamı  yaşamaktır. Biz Peygamberimize uyarak hayatımızı yaşarsak, netice de  Allah’ın da bizi sevdiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Mesela, babanızı  ve annenizi sevdiğiniz nasıl anlaşılır. Onların isteklerini yapar,  memnun olmadığı şeyleri de terk ederseniz, o zaman sevdiğiniz ortaya  çıkmış olur. Onlar bize demeseler bile biz bundan anlarız ki onlar da  bizi seviyorlardır. Tam tersi olsa dediklerinin hiç birini yapmam ama,  kalbime bak onları çok seviyorum dese kime inandıra bilirsiniz.Demek  ki Allah Peygamberimizi bir model olarak yaratmış ve en güzel örnekleri  onda göstermiş. Bize de, eğer beni seviyorsanız, size Peygamber  gönderdiğim Hz. Muhammed’e uyunuz. O takdirde anlayın ki ben de sizi  seviyorum. Sözün özü: Allah’ın bizi sevdiğinin göstergesi, bizim ne  kadar Hz. Muhammed’e benzediğimizdir. Ona göre sonuca varabiliriz.Size,  bize ve tüm insanlara yol haritası kur’an ve Sünnettir. Bundan  başkasını size tavsiye edemeyiz. Yani kur’anı ve sünneti rasulullahı (  a.s.m ) kendimize rehber edinmek, kendimizi onlara endekslemek ve imani  bahis ve kitapları tefekkür ile okumaktır. Yani imanın ve kur’anın  anlattığı ve bahsettiği kurani ve imani kitaplar bulabilseniz veya bu  konuları tefekkür ve mütalaa eden şahsiyetlerle beraber olmakla onlardan  istifade edebilseniz sizin hem dünyanıza hem de ahiretinize faydalı  olacaktır.Namazları vaktinde kılmak, büyük günahlara dikkat  etmek ve namazın arkasındaki tesbihatı yapmak ayrıca sizi tekamül  ettirecektir.Ayette geçen Nefis ve Malın Allah’a  satılması ne demektir?Nur Külliyatında, “Muhakkak,  Allah müminlerden nefislerini ve mallarını cennet mukabili satın almış  bulunuyor” mealindeki âyet-i kerimenin tefsiri yapılırken bir temsil  getirilir ve temsilin bir yerine de şu mesaj yüklenir. “Hem o  fabrikadaki âletler benim namımla ve benim tezgâhımda işlettirilecek.  Hem fiyatı, hem ücretleri birden bine yükselecek.” SözlerBir  sohbette arkadaşlarıma, toprağın ve suyun fiyatlarını sormuş ve bir  cevap alamamıştım. Muzun fiyatını sorduğumda ise yüksek bir rakamla  karşıma çıkmışlardı. İşte toprak ve su Allah’ın bir fabrikası olan ağaca  girdiklerinde, öteden muz olarak çıkıyor ve büyük bir kıymet  kazanıyorlar. Aynı şekilde, otu inek denilen bir canlı fabrikaya  veriyoruz, et ve süt elde ediyoruz. Şeker pancarı, fabrikadan şeker  olarak çıkarken, çiçek tozları kovanda bal oluyorlar.İnsan,  etrafını saran böyle sonsuz ibret tablolarından ders alarak nefis ve  malını, Rabbinin emir tezgâhına soksa, alâ-yı illiyyin denilen o üstün  makama erecek ve cennet ehli olma şerefine kavuşacak.Nefis  denilince insanın zâtını anlıyoruz, mal denilince de zâtın tasarrufuna  verilen emanetleri. Bir başka ifadeyle, “nefis” insana ihsan edilen  dahilî nimetleri; “mal” ise haricî nimetleri temsil etmekte. Her ikisi  de insanı ya alâ-ı İlliyyîne çıkaran yahut esfel-i safiline düşüren  imtihan âletleri.Âyet-i kerimede nefisten başlandığını dikkate  alarak nefsimiz üzerinde biraz duralım.İnsan aklı, fizik ve  kimyadan, ticaret ve ziraattan, kumar ve soyguna kadar her şeyde istimal  edilmeye müsait. Bunların bir kısmı insanı yükseltirken, diğerleri  alçaltır.İnsan kalbi bir umman. İman ve küfürden, adalet ve  zulme, tevazu ve kibre, itaat ve isyana, muhabbet ve nefrete, af ve  intikama ve daha nice müspet ve menfi mânâlara açık. İnsanın alâ-yı  illiyyîne yükselmesinde yahut esfel-i safilîne yuvarlanmasında en büyük  pay onun.Kalbe bağlı lâtifeler, hisler bedenin organlarından  çok. Bunlar da insanı ya yücelere çıkarır yahut çukurlara düşürür.  Sevgiden başlayalım. İnsan bu his ile, ya Rabbini ve Mevlâsını sever,  yahut nefsini ve menfaatini. İşte birinci hâl yükseliş, ikincisi  çöküştür.Bir diğeri, “endişe duygusu.” İnsan, ya maddî ve  dünyevî problemleri kendisine dert edinir, bunların endişesiyle ruhunu  perişan eder. Yahut, bu dünya yolculuğunun cehennemle son bulma endişesi  onu durmadan çalışmaya, gayrete ve duaya sevk eder. Birincisi,  aşağıların aşağısı, ikincisi yüceler yücesidir.Beş duyumuz da bu  ölçüye vurulmalı. İnsan bunlarla sâlih amel de işleyebilir, isyan ve  günah da. Birinciler, insanı en ileri makamlara, ikinciler ise en derin  azaplara hazırlar. Yine Nur Külliyatında, “küfür, mahiyet-i insaniyyeyi  yıkar, elmastan kömüre kalbeder” denilerek, büyük bir hakikat dersi  verilir. Demek ki, insan ahsen-i takvim ile ifade buyrulan bir elmas  mahiyetinde yaratılmış. Kendisini rıza çizgisinden, istikamet hattından  dışarı çıkarırsa, ceza alarak aşağıların aşağısına atılıyor. Bu çöküş  “kömür” olmakla sembolize edilmiş. Bilim adamlarımızın ifadelerine göre,  elmasla kömürün temel taşları aynı. Sadece kristalleşme şekilleri  farklı. İşte bu farklılıktan birbirine zıt iki mahiyet doğuyor. Aynı  harflerle farklı kelimelerin yazılabilmesi gibi, aynı insan mahiyetinden  de, birbirine zıt meyveler çıkabiliyor: Mümin -kâfir, salih-fasık,  âdil-zâlim, mütevazı- mağrur gibi.Bu misâle göre:•Ahsen-i  takvim, “en güzeli yazabilecek kıvamda, kabiliyette yaratılmış  olma.”•Alâ-yı illiyyîn, “bunu başarabilenlerin  yüksek makamı.”•Esfel-i safilîn, ise “yanlış  yazanların büyük düşüş ve çöküşü.”Allah Resulü (a.s.m.), “Dünya  âhiretin tarlasıdır” buyurur. O halde insan bu dünyada, çekirdek  kabilinden de olsa, “alâ-yı illiyyîn” şerefine erecektir ki, bu  mazhariyet âhirette o yüce makam olarak kendini göstersin. Ve yine  insan, işlediği isyanlarla, “esfele-i safilîne” lâyık olacaktır ki, bu  liyakat o dehşetli azabı meyve versin.Sözün özü: Yüksek insanlar  da, alçak insanlar da bu dünyada yetişiyorlar. Ve âhirette her nefis  kendi ameline uygun saadete eriyor yahut azaba düşüyor.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)