Konuya cevap cer

Mesaj

<blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 229599" data-attributes="member: 27">Cevap: Tümevarım problemine bir çözüm önerisi &quot;Tabiat Kanunları&quot; ve &quot;İlliyeTümevarım İlkesi &nbsp; &nbsp;&nbsp; Russell durumu sorgular&nbsp; ve şunu sorar: &quot;Onların (kanunların) geçmişte daima mevcut olduğunu varsaymak,&nbsp; gelecekte de mevcut olmaya devam edeceğini öngörmek için herhangi bir gerekçemiz&nbsp; var mı?... &#039;Çoğunlukla birbirine eşlik eden iki şey bulunduğu, ve biri&nbsp; olmaksızın öbürünün ortaya çıktığına dair hiçbir örnek bilinmedigi zaman, bu iki&nbsp; şeyden ilkinin ortaya çıkışının, yeni bir örnekte, diğerinin de ortaya çıkışını&nbsp; beklememiz için geçerli herhangi bir zemin sağlıyor mu?&#039; Geleceğe yönelik&nbsp; beklentilerimizin tümünün, tümevarım yoluyla elde ettiğimiz sonuçların tümünün&nbsp; ve aslında pratikte gündelik hayatımızı üzerine bina ettigimiz tüm inançların&nbsp; geçerliliği bu soruya vereceğimiz cevaba bağlı olmalıdır.&quot; (B. Russell.. The&nbsp; Problems of Philosophy. ) &nbsp; &nbsp;&nbsp; Bu sorulara cevap&nbsp; vermek için Russell sözümona tümevarım ilkesini geliştirdi. Onun ümidi&nbsp; bilimin&nbsp; delil (kanıt) kavramının meşruiyetini temin etmekti. Russell iki şeyin&nbsp; çoğunlukla birarada bulunmuş ve hiçbir zaman birbirinden ayrı bulunmamış&nbsp;&nbsp; olmasının, bizatihî, onların gelecekte de birarada bulunacagını isbat&nbsp; elmeye&nbsp; yetmediğini biliyordu. Gerçekte, bu kesin bir biçimde Hume tarafından&nbsp; ortaya&nbsp; konulmuş bir problemdir. &quot;Tabiat kanunlarının ve cisimlerin tüm&nbsp; işleyişlerinin, istisnasız, yalnızca tecrübe (deney) yoluyla&nbsp; bilineceğine bizi ikna&nbsp; etmek için&quot; diyordu Hume, &quot;takip eden düşünceler belki kâfi gelecektir.&nbsp; Geçmişteki gözlemlere başvurmaksızın, bize herhangi bir nesne&nbsp; sunulduğunda,&nbsp; sonucun ondan kaynaklanacağını ileri sürebilme durumunda mıyız? Sizden&nbsp; istirham ediyorum, durum buysa, zihin bu işleyişte ne şekilde hareket&nbsp; etmelidir?&nbsp; Zihin, sonucu olarak sözkonusu nesneye atfedilen bazı olayları&nbsp; kurgulamalı&nbsp; veya tahayyül etmelidir: Ve bu kurgunun tamamen keyfi olması gerektiği&nbsp; açıktır.&nbsp; Zihin sonucu hiçbir zaman öngörülmüş sebepte bulamaz. Çünkü sonuç&nbsp; sebepten&nbsp; bütünüyle farklıdır ve sonuç olarak, asla onun içinde keşfedilemez.&quot; (D.&nbsp; flume.&nbsp; An Enyuiry Concerning Human Understanding.) &nbsp; &nbsp;&nbsp; Hume&#039;un haklı olarak&nbsp; işaret ettiği husus, eğer iki olay birbirinden ayrı ise, onların ayrı olduğudur:&nbsp; yani, onlardan birinin varlığını ileri sürmekten fazla birşey yapmayan bir&nbsp; açıklamadan hareketle, diğerinin varlığıyla ilgili herhangi bir şey çıkarmak&nbsp; imkânsızdır. Bu tam bir totolojidir; fakat bilimin isbata dair kurallarının&nbsp; isbat edilmemiş illiyet prensibine dayalı olduğu gerçeğini ortaya koyma gibi bir&nbsp; meziyeti vardır. &nbsp; &nbsp;&nbsp; Eğer illiyete, sonucu&nbsp; sebebin yaptığına inanırsak, nesneler ve olaylar arasında zorunlu bir illiyet&nbsp; bağı olduğunu savunmak zorunda kalırız. Diğer bir deyişle, tecrübemizle, iki&nbsp; olayın mütemadiyen birbirine bitişik olduğunu gözlemlediğimizde, bir olayın (A)&nbsp; diğerine (B) sebep olduğunu zannederiz. A&#039;da B&#039;yi yapmak için gerekli&nbsp; özellikleri bulduğumuzdan dolayı &quot;A B&#039;ye sebep olur&quot; demeyiz. Gözlemlediğimiz&nbsp; kadarıyla A ve B daima birlikte var olduğundan dolayı &quot;A B&#039;ye sebep olur&quot; deriz. &nbsp; &nbsp;&nbsp; Başlangıç şartlarını&nbsp; (A) tanımlayan önerme B&#039;yi tanımlayan önermeyi netice vermez. O halde, A ve&nbsp; B&#039;nin birlikte var oluşunu nasıl &quot;kanun&quot; diye adlandırarak, Ave B arasında bir&nbsp; illiyet bağının mevcut olduğu ve bu bağın zorunlu olduğu sonucunu çıkarmak nasıl&nbsp; mümkün olur? Bu açık bir çelişkidir: A ve B mantıken yekdiğerinden ayrıdır ve&nbsp; sonuç olarak zorunlu bir şekilde birbirine bağlanamazlar. &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Russell Hume tarafından&nbsp; ortaya konulan müşkilleri aşmaya teşebbüs etti ve bu amaçla, onun geleceğin&nbsp; geçmiştekinin aynısı olan illiyet kanunlarını izleyeceğini bilmesine imkân&nbsp; sağlayacak olan bir tümevarım prensibi formüle etti. Onun tümevarım prensibi&nbsp; diye adlandırdığı bu prensip, kısaca aşağıdaki şekilde ifade edilebilir: İçinde&nbsp; B&#039;nin A&#039;ya eşlik ettiğinin tesbit olunduğu (A ve B olaylar kümesidir) bir&nbsp; kanuna ait olayların sayısı arttıkça B&#039;nin A&#039;ya daima eşlik etmesi daha&nbsp; muhtemel hale gelecektir. Yani, A&#039;nın akabinde B&#039;nin vücuda geldigi olaylar&nbsp; arttıkça, A&#039;nın B&#039;ye neden olduğunu söyleme imkânı artmaktadır. Ve B&#039;nin A&#039;ya&nbsp; eşlik ettiği olaylar yeterli bir sayıya ulaşınca, bu, ilgili kanunu kesinlik&nbsp; konumuna yaklaştıracaktır.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Russell kendi tümevarım&nbsp; prensibinin &quot;tecrübeye başvurarak yanlışlanmaya kâbil olmadığını... ve tecrübeye&nbsp; başvurarak doğrulanmasının da eşit derecede gayrikabil olduğunu&quot; belirtmiştir.&nbsp; (B. Russell, The Problems of Philosophy. ) &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Açıkçası tümevarım&nbsp; prensibinin ne isbatlanabilir, ne de aksi isbat edilebilir olmasının sebebi, bir&nbsp; vâkıa olarak imkânsız olan, geleceğin tecrübe edilmesini zorunlu kılmasıdır:&nbsp; Oysa geleceği asla tecrübe edemeyiz. &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Mantığın bir konusu&nbsp; olarak, bu prensip bir kanuna dair geçmişteki olayların sayısının bu kanunun&nbsp; gelecekte cari olacagığa delil sağladığı varsayımına dayanır. Bununla&nbsp; birlikte, bu varsayımın kendisi, bırakın çözüm sunmayı, asıl problemi teşkil&nbsp; eder. Tümevarım prensibi güya bu problemi çözmek için geliştirilmiştir.&nbsp; Dolayısıyla, bu varsayım üzerine dayandırılamaz. Diğer bir deyişle, tümevarım&nbsp; prensibi isbat edilmesi gereken bir varsayımı dogru kabul edip onun kendisini&nbsp; isbatta kullanmaktadır: gelecek hakkındaki beklentilerimizin doğruluğunun&nbsp; isbatı, geçmişe dair tecrübelerimize dayandırılmaktadır. &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; Bu yüzden, bilimin&nbsp; gelecek için bilgi sağlama iddialarını geçmiş başarılara dayanan uyarlamalarla&nbsp; meşrulaştırma teşebbüsü, bir bakıma, tümevarımı tümevarıma dayanarak isbatlama&nbsp; teşebbüsüdür. Tümevarımın doğrulanabilirliği kesinlikle ortada kalmış bir&nbsp; problem olduğundan, tümevarım haklı olarak kendi kendisini doğrulamak için&nbsp; kullanılamaz. İhtimaliyet (olasılık) kavramının devreye girmesi, tümevarım&nbsp; problemini çözmez.</blockquote>

[QUOTE="Huseyni, post: 229599, member: 27"] [b]Cevap: Tümevarım problemine bir çözüm önerisi "Tabiat Kanunları" ve "İlliye[/b] [B]Tümevarım İlkesi [/B] Russell durumu sorgular ve şunu sorar: "Onların (kanunların) geçmişte daima mevcut olduğunu varsaymak, gelecekte de mevcut olmaya devam edeceğini öngörmek için herhangi bir gerekçemiz var mı?... 'Çoğunlukla birbirine eşlik eden iki şey bulunduğu, ve biri olmaksızın öbürünün ortaya çıktığına dair hiçbir örnek bilinmedigi zaman, bu iki şeyden ilkinin ortaya çıkışının, yeni bir örnekte, diğerinin de ortaya çıkışını beklememiz için geçerli herhangi bir zemin sağlıyor mu?' Geleceğe yönelik beklentilerimizin tümünün, tümevarım yoluyla elde ettiğimiz sonuçların tümünün ve aslında pratikte gündelik hayatımızı üzerine bina ettigimiz tüm inançların geçerliliği bu soruya vereceğimiz cevaba bağlı olmalıdır." (B. Russell.. The Problems of Philosophy. ) Bu sorulara cevap vermek için Russell sözümona tümevarım ilkesini geliştirdi. Onun ümidi bilimin delil (kanıt) kavramının meşruiyetini temin etmekti. Russell iki şeyin çoğunlukla birarada bulunmuş ve hiçbir zaman birbirinden ayrı bulunmamış olmasının, bizatihî, onların gelecekte de birarada bulunacagını isbat elmeye yetmediğini biliyordu. Gerçekte, bu kesin bir biçimde Hume tarafından ortaya konulmuş bir problemdir. "Tabiat kanunlarının ve cisimlerin tüm işleyişlerinin, istisnasız, yalnızca tecrübe (deney) yoluyla bilineceğine bizi ikna etmek için" diyordu Hume, "takip eden düşünceler belki kâfi gelecektir. Geçmişteki gözlemlere başvurmaksızın, bize herhangi bir nesne sunulduğunda, sonucun ondan kaynaklanacağını ileri sürebilme durumunda mıyız? Sizden istirham ediyorum, durum buysa, zihin bu işleyişte ne şekilde hareket etmelidir? Zihin, sonucu olarak sözkonusu nesneye atfedilen bazı olayları kurgulamalı veya tahayyül etmelidir: Ve bu kurgunun tamamen keyfi olması gerektiği açıktır. Zihin sonucu hiçbir zaman öngörülmüş sebepte bulamaz. Çünkü sonuç sebepten bütünüyle farklıdır ve sonuç olarak, asla onun içinde keşfedilemez." (D. flume. An Enyuiry Concerning Human Understanding.) Hume'un haklı olarak işaret ettiği husus, eğer iki olay birbirinden ayrı ise, onların ayrı olduğudur: yani, onlardan birinin varlığını ileri sürmekten fazla birşey yapmayan bir açıklamadan hareketle, diğerinin varlığıyla ilgili herhangi bir şey çıkarmak imkânsızdır. Bu tam bir totolojidir; fakat bilimin isbata dair kurallarının isbat edilmemiş illiyet prensibine dayalı olduğu gerçeğini ortaya koyma gibi bir meziyeti vardır. Eğer illiyete, sonucu sebebin yaptığına inanırsak, nesneler ve olaylar arasında zorunlu bir illiyet bağı olduğunu savunmak zorunda kalırız. Diğer bir deyişle, tecrübemizle, iki olayın mütemadiyen birbirine bitişik olduğunu gözlemlediğimizde, bir olayın (A) diğerine (B) sebep olduğunu zannederiz. A'da B'yi yapmak için gerekli özellikleri bulduğumuzdan dolayı "A B'ye sebep olur" demeyiz. Gözlemlediğimiz kadarıyla A ve B daima birlikte var olduğundan dolayı "A B'ye sebep olur" deriz. Başlangıç şartlarını (A) tanımlayan önerme B'yi tanımlayan önermeyi netice vermez. O halde, A ve B'nin birlikte var oluşunu nasıl "kanun" diye adlandırarak, Ave B arasında bir illiyet bağının mevcut olduğu ve bu bağın zorunlu olduğu sonucunu çıkarmak nasıl mümkün olur? Bu açık bir çelişkidir: A ve B mantıken yekdiğerinden ayrıdır ve sonuç olarak zorunlu bir şekilde birbirine bağlanamazlar. Russell Hume tarafından ortaya konulan müşkilleri aşmaya teşebbüs etti ve bu amaçla, onun geleceğin geçmiştekinin aynısı olan illiyet kanunlarını izleyeceğini bilmesine imkân sağlayacak olan bir tümevarım prensibi formüle etti. Onun tümevarım prensibi diye adlandırdığı bu prensip, kısaca aşağıdaki şekilde ifade edilebilir: İçinde B'nin A'ya eşlik ettiğinin tesbit olunduğu (A ve B olaylar kümesidir) bir kanuna ait olayların sayısı arttıkça B'nin A'ya daima eşlik etmesi daha muhtemel hale gelecektir. Yani, A'nın akabinde B'nin vücuda geldigi olaylar arttıkça, A'nın B'ye neden olduğunu söyleme imkânı artmaktadır. Ve B'nin A'ya eşlik ettiği olaylar yeterli bir sayıya ulaşınca, bu, ilgili kanunu kesinlik konumuna yaklaştıracaktır. Russell kendi tümevarım prensibinin "tecrübeye başvurarak yanlışlanmaya kâbil olmadığını... ve tecrübeye başvurarak doğrulanmasının da eşit derecede gayrikabil olduğunu" belirtmiştir. (B. Russell, The Problems of Philosophy. ) Açıkçası tümevarım prensibinin ne isbatlanabilir, ne de aksi isbat edilebilir olmasının sebebi, bir vâkıa olarak imkânsız olan, geleceğin tecrübe edilmesini zorunlu kılmasıdır: Oysa geleceği asla tecrübe edemeyiz. Mantığın bir konusu olarak, bu prensip bir kanuna dair geçmişteki olayların sayısının bu kanunun gelecekte cari olacagığa delil sağladığı varsayımına dayanır. Bununla birlikte, bu varsayımın kendisi, bırakın çözüm sunmayı, asıl problemi teşkil eder. Tümevarım prensibi güya bu problemi çözmek için geliştirilmiştir. Dolayısıyla, bu varsayım üzerine dayandırılamaz. Diğer bir deyişle, tümevarım prensibi isbat edilmesi gereken bir varsayımı dogru kabul edip onun kendisini isbatta kullanmaktadır: gelecek hakkındaki beklentilerimizin doğruluğunun isbatı, geçmişe dair tecrübelerimize dayandırılmaktadır. Bu yüzden, bilimin gelecek için bilgi sağlama iddialarını geçmiş başarılara dayanan uyarlamalarla meşrulaştırma teşebbüsü, bir bakıma, tümevarımı tümevarıma dayanarak isbatlama teşebbüsüdür. Tümevarımın doğrulanabilirliği kesinlikle ortada kalmış bir problem olduğundan, tümevarım haklı olarak kendi kendisini doğrulamak için kullanılamaz. İhtimaliyet (olasılık) kavramının devreye girmesi, tümevarım problemini çözmez. [/QUOTE]

Adı

İnsan doğrulaması

Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)