JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Huseyni" data-source="post: 229978" data-attributes="member: 27">Bünyamin Duran             Doç. Dr. Dumlupınar Üniversitesi, Bilecik İİB Fakültesi Öğretim Üyesi             İslam tarihi geriden bir kuşbakışı ile incelendiğinde gelişim  sürecinin doğrusal ve bir düzlem üzerinde değil, helozenik bir salınım şeklinde  olduğu görülür. "Fazilet Dönemi" diyebileceğimiz dönemden "Çöküntü Dönemi"  arasında İslam toplumu sürekli salınır. Sözü edilen dönemlerde toplumsal  sosyo-ekonomik formasyon da dönemlere paralel olarak değişir ve farklı  nitelikler alır. Burada önemli olan nokta, tarihin hangi dinamikler tarafından  böyle belirlendiğidir. Tarihi yapan dinamikleri merak edip araştıran birçok  düşünür olayı çeşitli boyutlarıyla geniş ölçüde aydınlatmışlardır. Bunlardan  burada özellikle İbn-i Haldun'u, Hegel'i, Weber'i, Toynbee'yi, Marx'ı ve  Bediüzzaman'ı zikredebiliriz. İlginçtir ki, gerek zaman ve mekan, gerekse  referans kaynakları bakımından birbirinden son derece farklı olan bu düşünürler  tarihi yapan güçlerin niteliği konusunda ciddi bir kesişme ve örtüşme  içerisindedirler.  Tarihi yapan dinamik olarak tüm tezlerin odaklandığı kurum benim  “Öncü Azınlık” dediğim kurumdur. Bu kuruma İbn-i Haldun “Asabiye”, Hegel “Büyük  Adamlar”, Toynbee “Yaratıcı Azınlık” adını vermektedir. Gerek derecede bir  "özlem"le donanarak belli hedefleri elde etme amacıyla organize olmakta ve o  hedefe doğru bütün fiziki ve sosyal-siyasal çevrenin dayatması ve tasallutu,  gerek "aklın hilesi"nin kandırması, gerek üretim araçlarının zorlaması yoluyla  olsun çeşitli neden ve faktörlerden dolayı insan soyunun belli bir kısmı ileri  varlığıyla abanmaktadır. Bu "öncü güç" sanki bir doğa gücü etkinliğinde önüne  dikilen tüm engelleri aşarak büyük ölçekli dönüşüm ve devrimleri  gerçekleştirmektedir.  Öncü Azınlık'ın ortaya çıkışı normal şartlar altında kendi  kendine ve birdenbire değil, olağanüstü şartlar altında, zamanla ve dış  şartların dayatmasıyla olmaktadır. Bediüzzaman'ın çeşitli yaklaşımlarına  dayanarak bu sosyal yasayı şöyle anlatabiliriz: İnsan bilindiği gibi "Allah’ın  halifesi" olması niteliğiyle çok önemli bir potansiyel enerji ve istidada  sahiptir. Potansiyel kabiliyeti son derece yüksektir. Bilkuvve olarak hırsın,  intikamın, özlemin, aşkın, sevginin, fedakârlığın, sadakatin, ümidin, ha-yalin,  isyanın, itaatın... maksimum seviyelerine sahiptir. Ancak bütün bu sıfatlar  insanda potansiyel olarak vardır. Bu duyguların kinetik hale gelmesi, bazı  dışsal faktörlerin dayatması ve "tasallutu"yla mümkündür. Bu tasallut, ya fiziki  çevreden, ya da sosyal-siyasal çevreden gelebilir. Tasallutun niteliği ve  şiddeti, "öncü azınlık"da ciddi reaksiyonlara, tepkilere yol açarak, gizli  duyguların su yüzüne çıkması ve giderek keskinleşmesine yol açar. Şayet dışsal  çevrenin meydan okuması öncü kesimde kin ve nefret duygularının yoğunlaşması ve  keskinleşmesine neden oluyorsa, o toplumda sürekli ve şiddetli çatışma, terör ve  çalkantılar yaşanır. Meydan okuma, ahlakî boyutta ise, yani egemen kesim, siyasi  gücü toplumsal ahlakın yozlaştırılması, leşleştirilmesi ve kokuşturulması  amacıyla kullanıyor, ahlakî yapı erozyona uğratılıyorsa, "fıtraten mazbut" olan  öncü kesim bu meydan okumaya karşı ileri derecede ahlakî ve kültürel yapıya  sahip çıkarak, kendi hayatlarında son derece mazbut bir hayat tarzı kurarak  tepki gösterirler. Benzer tepkiler ekonomik, siyasal ve kültürel meydan  okumalara; fiziki coğrafyanın bela, musibet ve tabiî afet şeklindeki meydan  okumalarına karşı da ortaya çıkar.  Öte yandan Bediüzzaman, toplumsal gelişmenin temelinde aşırı  ihtiyaçların yattığına inanır. Ona göre toplumsal değişme, ancak öncü azınlıkta  değişme yönünde aşırı bir ihtiyacın ortaya çıkmasıyla mümkün olabilir.  Bediüzzaman bu konuda: "Muzaaf ihtiyaç iştiyaktır, muzaaf iştiyak incizab'tır".  Yani ihtiyaç şiddetlendikçe iştiyaka, iştiyak da şiddetlendikçe incizaba  dönüşür. Anlaşıldığına göre iştiyak, ihtiyacın; incizab da iştiyak'ın bir üst  şiddet derecesidir. Bu yaklaşıma göre, inzicab derecesi bir şeyi istemenin en  son ve şiddetli tarafı ve yönünü oluşturuyor. Hegel’de “tutku” adını alan bu  olguya biz "özlem" diyeceğiz. O zaman olayı şöyle genelleyebiliriz: toplumun  "öncü azınlık"ında belli hedeflere "özlem" derecesine arzu ve istekler ortaya  çıkmadan o amacın gerçekleşmesi normal şartlar altında mümkün değildir. Başka  bir ifade ile, yüksek idealleri, büyük devrimleri gerçekleştirmek ancak "yüksek  dereceli özlemle" olabilir. Eğer toplumda bu özlem yoksa, aydınların, devletin  veya başka faktörlerin zorlaması ve isteğiyle büyük ölçekli dönüşümler  gerçekleştirilemez.  Burada önemli olan başka bir mesele özlemin şiddet derecesi ve  yöneldiği istikamettir. Eğer özlemin şiddet derecesi düşükse, özlem duyulan  amaçların elde edilmesine yönelen enerji ve eylem yoğunluğu da o ölçüde yetersiz  ve zayıf olacaktır. Aynı şekilde elde edilse bile elde edildikten sonra elde  tutulmaya çalışılmasına yönelik gayret de ona göre az olacaktır. Bunun tersine,  eğer, özlemin şiddeti çok yüksekse, öncü kesimin tüm düşünce, ideal ve  beklentisi o yönde yoğunlaşacak, o hedef onlar için "aşk" düzeyine gelecek, o  hedefe ulaşmak için de tüm enerjilerini kullanacaklardır. Bu süreçle elde edilen  bir devrim de ona göre sürekli, derin ve güçlü olacaktır. Özlemin oluşmasında  katkısı olan duyguların niteliği ve çeşitliliği de önemlidir. Şayet özlemin  gelişmesi ve devam etmesinde katkısı olan duygu sınırlı sayıda ise, elde edilen  hedef de sınırlı olacaktır. Bunun tersine, özlemin ortaya çıkması ve devam  ederek yapısallaşmasında katkısı olan duygular çok sayıda ise, topyekün bir  devrimden ve geniş boyutlu bir dönüşümden sözedebiliriz. Öte yandan, özlemin  yöneldiği alan da farklı olabilir. Yine çevrenin meydan okumasına bağlı olarak  özlem, maddî (yani bir ekonomik kalkınmaya),veya manevî bir hedefe (İ’la-yı  Kelimetûllah) yönelebilir. Bu durumda özlemin yöneldiği hedef veya hedefler  gerçekleşirken, yönelmediği hedefler gerçekleşmiyecek veya gerçekleşse de bu  gelişme istenmeden bir gerçekleşme olacaktır. Aynı şekilde, meydan okuma çift  yönlü ise, yani topluma hem maddî faktörler, hem de manevî faktörler meydan  okuyorsa bu durumda özlem hem maddeye hem de mânâya yönelebilecek ve iki hedef  de müştereken gerçekleşebilecektir.  Tarihi yapan dinamik olan “Öncü Azınlık”ın ortaya çıkışı  sürecini sadece bir faktöre bağlamak doğru değildir. Çevrenin dayatması ve  tasallutu yanında İlahi inayet ve ihsan dinamiğini de unutmamak gerekir.  Özellikle İslam toplumlarının değişmesi sözkonusu olunca esas belirleyici  unsurlardan biri İlahi inayet ve ihsan olmaktadır. Nitekim aşağıda  inceleyeceğimiz Risalet ve Tecdid Çevreleri, hem birinci dinamiğin hem de ikinci  dinamiğin sonuçları olmaktadır.  Bu genel yaklaşımdan sonra şimdi de İslam toplumlarının tarihi  gelişme ve değişmelerini belirleyen dinamiklerden Risalet Çevresi ve Tecdid  Çevresi dinamiklerini inceleyebiliriz. Burada Türk-İslam tarihinin inşasında  Risalet Çevresi başlığı altında Sahabe Çevresi, Tecdid Çevresi Başlığı altında  da Horasan Erenleri örnekleri incelenecektir.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)