JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="NuruAhsen" data-source="post: 187024" data-attributes="member: 857"><img src="http://www.risalehaber.com/images/news/67233.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />23 Mart 1960 Çarşamba-Ramazan’ın 25. günü     Bayram  Yüksel anlatıyor:"Ben, Üstadın yanında idim, kapı  arkadan kilitliydi. Gündüzden Üstad çok hararetli olduğu için, buz  istemişti. Biz aramış bulamamıştık. Gece arkadaşlar bir yerden buz bulup  getirmişlerdi. 'Buz bulduk Üstadım' dedim, istemedi. 'Üstadım çay  yapayım' dedim. Üstad 'İstemez' diye işaret etti. Üstadın mübarek  dudakları kuruyordu.  Ben ıslak mendille siliyordum, bu hiç görülmemiş  bir hararetti. Saat iki buçuk sıralarında idi. Ben Üstadın üzerini  örtüyordum. Üstad atıyordu. Bir müddet böyle devam etti. Üstad ışıktan  rahatsız olmasın diye lâmbaya mendil sararak ışığı azaltmıştım. Bir ara  birden Üstad boynumu tuttu, ben Üstadın kollarını ovuyordum. O anda  Üstad ellerini göğsüne koydu uyudu. Ben de Üstad uyudu diye sobayı  yaktım. Üstadın ayakucuna geçip uyanacak diye bekliyordum. Ağabeyler de  gelecek de sahur yemeği yiyeceğiz diyordum. "Ah bilmiyordum  ki, Üstadım ebedî âleme göçmüş. Bu fani dünyaya gözünü yummuş. Başımdan  hiç geçmemişti ki, nasıl bileyim? Üstadımın vefatını anlamayarak uyudu  zannediyordum. Sahur da geçti. Abdullah ve Zübeyir Ağabeyle Hüsnü kardeş  geldiler. 'Bayram, uyuyakalmışız' dediler. Ben de 'Siz gelin, Üstad  uyudu, üşütmeyin, ben sabah namazını kılayım' diye onların yattığı odaya  geçip namaz kıldım. Cüz'üm vardı, onu okuyup biraz yatayım derken,  birden içeriden ağabeyler, 'Yahu Bayram, Üstad Hazretlerinden ses  gelmiyor' dediler. Ben, 'Üstad uyudu, onu üşütmeyin' dedim. Tekrar  geldiler. 'Bayram, Üstaddan ses gelmiyor' deyince ben de beraber Üstadın  odasına vardım. Zübeyir Ağabey başucunda, dördümüz Üstada bakıyoruz.  Üstaddan hiç ses gelmiyor. Fakat vücudu sıcacık. Bizi müthiş bir telaş  aldı. Zübeyir Ağabey 'Üstada böyle haller olur, geçer' diyordu ama, ben  fena üzülüyordum. Hiçbirimizin başından böyle bir hâdise geçmemişti.  Zübeyir Ağabey, 'Urfa'da Elazığlı Vaiz Ömer Efendi var, ona haber  gönderelim, o bilir' dedi. Haber gönderdik, geldi. Üstadı görünce; 'İnna  lillah ve inna ileyhi raciûn. Üstad vefat etmiş kardeşlerim' dedi. "Zübeyir Ağabey, 'Üstada böyle haller olur, geçer' dedi. Ben de Üstadın  vefatına katiyyen inanmıyordum. Afyon hapsinde Üstadımızı  zehirlemişlerdi. Üstadın dili kızarmıştı. Biz devamlı ağlıyorduk.  Zübeyir Ağabeyle Ceylân Ağabeyler beraberdi. O anda Ahmed Feyzi Ağabey:  Budalalar ne ağlıyorsunuz, daha Üstadın ömrü uzun' demişti. 1949'da  söylemişti. O anda Ahmed Fevzi Ağabeyin sözleri hatırıma geldi. 'Acaba  yine Üstadın ömrü uzun mu?' diye kendimi teselli ediyordum. Kimseye bir  şey diyemiyorduk."Zübeyir Ağabey, Hüsnü kardeş, Abdullah Ağabey,  Üstadın yanından ayrıldılar. Isparta, Ankara, Emirdağ, İstanbul,  Diyarbakır v.s. yerlere Üstadın vefat haberini telgraf çekerek  bildiriyorlardı. Sabahleyin halk yine Üstadı ziyarete başladı. Ben de  pencereden, 'Üstadımız uyudu' dedim. Üstadımızın üstüne bir tülbent  örtmüştük. Az sonra otel sahibi gelmiş, kapıdan şöyle bakınca durumu  anlamıştı. Eyvah deyip dizlerine vurarak feryad etmeye başlamıştı.  Dışarıda otelci ile Emniyet Müdürü karşılaşınca, Emniyet Müdürü, 'Bu  telaş nedir?' diye soruyor, o da, 'Bediüzzaman Hazretleri vefat etti'  demiş."Hakikat mı?' diyor, o da 'Evet' diyor. Emniyet Müdürü ve  bütün emniyet teşkilâtı ve otelin önüne Üstadı Isparta'ya zorla  göndermek için gelen jandarma teşkilâtı geri döndüler. Hemen Emniyet  Müdürü aslı olup olmadığını anlamak için bir doktor gönderdi. Doktor  geldi ve Üstadı muayene etti ve 'Allah Allah çok fazla hararet var'  dedi. Bana, 'Bir ayna var mı?' diye sordu. Üstadın ağzına, getirdiğim  aynayı koydu, nefes gelmediğini görünce, 'Evet Üstad vefat etmiş' dedi.  'Fakat hiç ölüm haline benzemiyor, yalnız bu cenazenin hemen kalkmasını  istemiyorum. Biraz kalsın, ben şüpheleniyorum' dedi. Daha sonra doktor  raporu yazdı ve emniyete verdi. Zaten biz de hemen kalkmasın  istemiyorduk. O arada tereke hâkimi geldi. Üstadın saat, cübbe, seccade,  sarık gibi eşyalarını tesbit etti. Bunları kardeşine verilmesini  kararlaştırdı."Vefat haberini alan binlerce Urfalı akın ederek  otelin önünü doldurdular. Bütün illere telgraflarla, telefonlara Üstadın  vefat haberi duyuruldu. Mehmed Hatiboğlu ve diğer Urfa'nın ileri  gelenler, 'Üstadı Dergâhta yıkayacağız ve oraya defnedeceğiz’ diye karar  aldılar. Üstadın mübearek naaşı öğle namazından sonra İpek Palas'tan  alındı ve iki saatte ancak Dergâha gidebildi. Müthiş bir kalabalık  vardı. Bütün Urfalılar dükkânlarını kapamışlardı. Cenaze giderken ben ve  Hüsnü kardeş bayılmıştık. Abdullah Yeğin Ağabey de bizi teselli  ediyordu. 'Çocuk musunuz' Kendinize gelin' diye..."Urfa'da  şimdiye kadar böyle bir kalabalığın daha meydana gelmediğini  söylüyorlardı Urfalılar..."Dergâha vardığımızda çok  kalabalıktı. Dergâha girmek de çok zordu. Bizim içeri girmemiz için  açıldılar. Üstadın cenazesini Dergâhın içinde yıkamak mümkün oldu.  Üstadın cenazesini Molla Abdülhamid Efendi (Urfa'nın tanınmış ve çok  sevilen âlimlerinden) yıkadı. Molla Abdülhamid Efendi, Şafiî  mezhebindendi. Üstadın hizmetkârları Zübeyir Ağabey, Hüsnü kardeş,  Abdullah Ağabey ve Hulusi Ağabey beraber yardım ettik. Oradan Ulu Camiye  Üstad için hatim okumaya gittik. Cenazeyi beraber götürdük. O gece  üstadın cenazesi camide kaldı. Diyarbakır, Elâzığ, Maraş, Gaziantep,  Adana ve Urfa civarı, vilâyet, kaza ve köylerden gelen çok kalabalık bir  cemaatle sabaha kadar hatimler okundu. Cenaze Cuma günü kaldırılacakken  Urfa’da çok fazla izdiham olmasından dolayı vazgeçildi. Bir de Isparta  milletvekilleri Menderes'e çıkarak, Üstadın cenazesini Isparta'ya  götürmek istediklerini söylemişler. "Urfa halkı bunu duyunca,  'Biz buradan cenaze vermeyiz' dediler. Ve günden güne de sadece  Türkiye'den değil, dış devletlerden duyanlar da, Üstadın cenazesine  geliyorlardı. Bu durum üzerine Urfa Valisi Şerafettin Atak, bizi çağırdı  ve rica etti. 'Cenaza Cuma günü kalkacaktı, çok fazla dâhilden ve  hariçten kalabalık gelmeye başladı, sizden rica ediyorum, biz bugün  ikindi namazını müteakiben cenazeyi defnedeceğiz' dedi. Aniden belediye  hoparlörüyle ilân edildi: 'Cenaze namazı Perşembe günü ikindi namazından  sonra kılınacak' diye. Bir gün önce de Cuma namazında kılınacağı ilân  edilmşti. Ve Perşembe günü ikindi namazını müteakiben, Vali ve Belediye  Reisi de dahil olmak üzere cenaze namazı kılındı."Şunu arz  etmeden geçemeyeceğim: Cenaze yıkanırken, muhtelif renk ve büyüklükte  çeşitli kuşlar geldiler, biz hayret ettik ve hafif hafif de yağmur devam  ediyordu. Urfa'da Mübarek Şeyh Müslim isminde bir zat, 1954 yılında  Dergâhı tamir ettirdiği sırada ayrıca  kendisi içinde iki kubbeli yeri  yaptırıyor.Talebeleri ve müritleri vasiyeti anında, 'Seni buraya  defnedelim' dediklerinde, 'Benim yerim başka yerdir. Buranın sahibi  vardır ve gelecektir, burası onundur' diyor."Üstadımızı defin  anında, cenaze kabre indirilirken, çok fazla kalabalıktı. Hattâ bir ara  Vali yere düşüp altta kalarak eziliyordu. Cenazeyi taşımak için  birlikler, halk ve polis birbirlerinin ellerinden âdeta zorla  alıyorlardı."Acayip bir kalabalık vardı. Perşembe günü ikindi  namazını müteakip Üstadımız defnedildi. Ancak, hususî araba tutanlar  yetişebildiler. Ceylân Ağabey, Çalışkan Hanedanı, Emirdağ Nur Talebeleri  çok zor yetiştiler. Merhum Ceylân Ağabey çok fazla üzüldü. 'Kaç sene  Üstada hizmet ettik ve vefatında bulunamadım' diye. Çokları da Cumaya  kalacak diye, Cuma günü sabah geldiler. Emniyet mülahazasıyla askerî  birlikler, Urfa'nın etrafını tanklarla çevirmişti. (1)H.Ömer  Biçer anlatıyor:"Üstadımızın vefatı, bende çok hazin  bir tesir bırakmıştı. Gazetelerde acı haberi görünce, bir türlü  inanamadım. Hemen kardeşlerin yanına gittim, sordum. Üzgün üzgün 'Evet!'  dediler. Dünya başıma yıkılmıştı. Akşama doğru da Urfa'dan acı haberle  dolu telgraf geldi. Şükrü Yürüten, Abdülvahid Tabakçı, Hacı Şuayb cenaze  merasimine gittiler. Neylersin, mukadder âkıbet... Allah ondan ebeden  razı olsun.""25 Ramazan-ı Şerif âlem-i islâmın biricik nuru, Hz.  Üstad arefenin sinesine kendisini vermek tecellisi ile alakâdar idi.  Son demlerini yaşıyordu. Saatler geçiyor; yanında Zübeyir, Bayram, Hüsnü  ve Abdullah kardeşler nöbetle Üstada hizmet ediyorlar. O koca varlığı  kaybetmeye hiç razı olamıyorlar. Kıymetli Üstad son vedâ nefeslerini  alıyor. İşte, gece de durmadan geçiyor. Saat 3 oluyor. Kardeşler sahur  yemeğinde, nöbet Bayram Kardeşe gelmiş. Boynuna sarılıp emaneti Hakk'a  teslim ediyor. Zavallı Bayram kardeş 'Üstad rahatlaştı' diye, tam 6 saat  uyuyor diye kıyamıyorlar. Ve ancak saat 9'da vefatı anlaşılıyor." (2)Osman Aydın Üstad Bediüzzaman'ın vefat haberi üzerine  kaleme aldığı şiiri:         Elveda, Büyük Üstadım Bediüzzaman  Hazretlerine  İşte geldi çattı ayrılık derdi    Bin  türlü elemi bizlere verdi.    Gam, keder postunu gönlüme serdi.     Üstadım, firakın yaktı dağladı    İnsanlar, mahlûkat, semâ ağladı.Acı haberlerin gönlümü dağlar    Bayram geldi, fakat kalbim kan ağlar    Bilmem yaramızı bizim kim bağlar    Üstadım, firakın yaktı dağladıİnsanlar, mahlûkat, semâ ağladı.    Boyunlar büküldü, çehreler  duruk    Boğazda döğüldü, sesimiz kırık    Bütün kardeşlerde derin  hıçkırıkGeliyor, sel gibi aktı, çağladı.    İnsanlar, mahlûkat,  semâ ağladı.    Ansızın ayrılık geldi kapıya    Gözyaşı bıraktı  Nurdan yapıya    Dostla vuslat için terhis tapuyaGözler pınar  gibi aktı, aktı, çağladı    İnsanlar, mahlûkat, semâ ağladı.     Elveda dostlarım, ayrıldı Üstad    Nemli gözler ile ediyoruz yad     Kur'ân okuyalım ruhu olsun şadÜstadım, firakın yaktı dağladı    İnsanlar, mahlûkat, semâ ağladı.    Yaramıza merhem Risale-i Nur    Derdine dermanı hep onda bulur    Kat'î bir hüccettir Risale-i NurÜstadım, firakın yaktı dağladı    İnsanlar, mahlûkat, semâ ağladı.     Üstadım, gidersin sen bâki yere    Viran kalbim kırık, vücudum bere    Al götür beni gittiğin yereFirakın bizleri yaktı dağladı     İnsanlar, mahlûkat, semâ ağladı.    Aydın'ın derdini açtı da açtı    Kanlı yaşlarını etrafa saçtı    Daha da söylerdi dili dolaştıÜstadım, firakın yaktı dağladı    İnsanlar, mahlûkat, semâ ağladı.     Emirdağ-23 Mart 1960 (3)Mustafa Kırıkçı anlatıyor:"Ramazan ayına girilmişti. Oruçlarımızı tutuyor, teravih namazlarımızı  koğuşlarda cemaatle kılıyorduk. Leyle-i Kadire yakın, Martın 24. günü  sabahı bir radyo haberi, ortalıkta bomba gibi patladı. Haberde, Üstadın  Urfa'da vefat ettiğini bildiriyordu. Şoke olmuş ve hiç beklemediğimiz bu  acı haberden şaşkına dönmüştük. Önce inanamadık, sonra bakıp gördük ki,  havadis maalesef gerçek. Ah-ı vah ederek, ağlayıp sızladık, Yasinler ve  hatimlerle mübarek Üstadımıza manevi hediyelerimizi ulaştırmaya  çalıştık. Hapiste oluğumuz için böylesine bir sarsıntı, bizi daha ziyade  sarsıp dağidar ediyordu. Çünkü, etrafla haberleşmek için hiçbir imkâna  mâlik değildik. Hem, onun son yolculuğunda, üzerimize düşen vazifeleri  ifa etmekten de mahrum bulunuyorduk. İşte, muhitimiz böyle dört duvar  arasından ibaret olduğu için, sıkıntımız, daha da şiddetini arttırarak  devam ediyordu. Üstadın vefatı zamanında hapiste olan, Konya'da  bizlerden başka, bir de Ankara Hapishanesinde yalnızca Said Özdemir  vardı. Türkiye'nin diğer yerlerinde, hiçbir Nur talebesi hapiste  değildi. Bizden başka herkes, Urfa'daki büyük cenaze merasimine  serbestçe koşabilmekteydi.""Nihayet 24 Mart 1960 günü yine Nedim  Gündüz Ağabey Hür Adam gazetesini getirmişti. Gazete manşetten büyük  harflerle, 'İslâmın Büyük Kaybı... Üstadımız Mübarek Kadir Gecesinde  Dâr-ı Bekaya İrtihal Etti' diye acı haberi yazıyordu. Gözlerimizin  pınarından yaşlar oluklar gibi aktı."Cenab-ı Hak şefaatlerine  cümlemizi nâil eylesin... Âmin." (4)Kaynaklar:    1-  Son Şahitler 3.Cild s. 31    2- Son Şahitler 2.Cild s. 82    3-Son  Şahitler 3.Cild s. 150    4- Son Şahitler 3.Cild s. 281</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)