JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="hamzali" data-source="post: 122565" data-attributes="member: 9805"><img src="http://www.yeniasya.de/gencyaklasim/images/resimler/2008/200809-16.jpg" alt="" class="fr-fic fr-dii fr-draggable " style="" />Geçenlerde annem ve babam ile birlikte misafirliğe gittiğim bir evin oturma  odasının duvarında asılı olan bir tablo, o anda çok dikkatimi  çekti. Gerek tablonun arka planı, gerekse bu arka plan üzerine kocaman harflerle  yazılan bir veciz söz beni oldukça etkiledi.  Arka  planda tahta bir köprü vardı. Bir çayın üzerinde kurulmuş, çayın  her iki tarafındaki büyük ağaçlara çelik halatlarla monte edilmiş olan bu tahta  köprü, beni bir yerlere aldı götürdü. Sanki üzerinden geçiyormuşum gibi  hissettim kendimi. Çaylar  önümüze gelene dek, hayal dünyamda köprünün üzerinde yol almayı sürdürüyordum.  Ta ki ev sahibinin “çayınız soğudu, isterseniz değiştirebilirim” uyarısına  kadar… “Hayır, çok teşekkür ederim” dedikten sonra çayımdan bir yudum aldım. Ben  hariç odanın içindekiler koyu bir sohbete, ben de tekrar o tabloya  daldım. İki  köyü birbirine bağlayan bu köprü kocaman bir çayın üzerinden geçiyordu ve  üstünden geçtiği çayın heybetine aldırış etmeden görevini sürdürmeye  çalışıyordu. O  anda insan ömrü ile bu köprü arasında bir bağlantı kurdum. İnsan  ömrü de bir köprü vazifesi görmüyor muydu? Her metresi insan ömrünün bir yılına  karşılık gelen, bu fani dünya âleminden ahiret âlemine uzanan bir köprü.  Günümüzde ortalama insan ömrünün altmış beş yaş olduğu düşünülürse, altmış beş  metre uzunluğundaki ömür ismini verdiğimiz bu köprüde yol alıyoruz durmaksızın…  Saniyeler, dakikalar, saatler, günler, aylar, yıllar geçip giderken biraz daha  yaklaşıyoruz köprünün bitimine… Gittiğimiz yeri de çok iyi biliyoruz:  Ebediyet… Öyle  bir köprü ki, ilerleyebilmenize rağmen geriye dönmenizin mümkün olmadığı,  adımlarınızı sağlam atmazsanız defalarca düşme tehlikesi  geçirebileceğiniz bir köprü… Bizler  hayat adını verdiğimiz ebediyete uzanan bu köprüde her an ihlâsımızı kaybetme  noktasına geldiğimiz olaylarla karşı karşıyayız. Kaybetmemek Sani-i Zülcelal’den  en büyük isteğimiz. Öyle  bir köprü ki sadece karşı tarafa geçmekle yetinemeyeceğimiz, geçerken de  birtakım görevleri yerine getirmekle yükümlü olduğumuz bir köprü. Çünkü  yaratılmışların en şereflisi olmanın mutlaka bir bedeli olmalı. Üzerimizde  taşıdığımız cihazlar ve çeşitli nimetler bize boşuna verilmemiş. Elbette her  birinin veriliş sebebi var: Bize verilen nimetlerle, onları bize verene ulaşmaya  çalışmak. İnsanlara verilen en büyük nimeti yani aklı o nimeti verene hizmetkâr  yapmak, Fatır-ı Zülcelalin emir ve yasaklarına uymak “hayat” isimli köprüden  geçerken yerine getireceğimiz en büyük görev. Mutlaka  her birimizin bir yakını bu köprüden geçmiş, karşı köye ulaşmıştır. Acaba karşı  köye ulaşanların tekrar dünya dediğimiz köprünün başlangıcındaki köye geri gelme  imkânları olsaydı kim bilir nasıl yaşarlardı, hayatlarını nasıl tanzim  ederlerdi? Bu sorunun cevabını hepimiz çok iyi biliyoruz aslında… Unutmadan; tabloda gördüğüm köprü resminin üzerinde yazılı olan ve buraya  kadar anlatmaya çalıştıklarımın özeti mahiyetindeki veciz sözü de hatırlatmadan  geçemeyeceğim: “Bizler uzun bir seferdeyiz. Buradan kabre, kabirden haşre,  haşirden ebed memleketine gitmek üzereyiz. (Bediüzzaman) Geriye  dönüşü olmayan bu seferde hepimize hayırlı yolculuklar… (alıntı)</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)