JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="uður1" data-source="post: 263798" data-attributes="member: 1016557">Hayat ve vazifeHayat ve vazife                 29 Eylül 2011 Perşembe 06:32                                     Hayat, ilahi kudretin var ettikleri arasında en “paha biçilmez” olanıdır. Üstadımız Otuzuncu Lem’a’da “hayat”ın yirmi dokuz ehemmiyetli “öz”ünü ve yüksek “vazife”sini hulasa eder.    İlk beşi şöyledir:     1-Hayat şu kâinatın en ehemmiyetli gayesi,     2-En büyük neticesi     3-En parlak nuru     4-En latif mayesi,     5-Gayet süzülmüş bir hülasası.    Zat-ı Hayy-ı Kayyum, insana ve sair hayat sahiplerine bahşettiği bu paha biçilmez nimete “kâinat kadar büyük bir gaye ve azametli bir netice” takmıştır. Bu gaye ve neticenin manasını anlamak için anahtar bir kavrama ihtiyacımız var: “vazife”    Perdesiz bir ihsan olan hayat, bütün güzelliklerin cevelan ettiği nurlu bir alandır.     Hayata ait güzellikler yaşandıkça keşfedilir, mahiyeti anlaşıldıkça nuru inkişaf eder. Hayatın hayatı olan iman nuru inkışaf ettikçe güzelliklerin derecesi kemale doğru yol alır.     Bütün güzelliklerin odağı olan hayatı ve akabindeki ölümü halk eden  Allahtır. “Hayat’ın bu dünyaya gelmesi” bir halk ve takdir ile olduğu  gibi ”hayatın dünyadan gitmesi” de bir halk ve takdir iledir. (Birinci  Mektup) Bu halk ve takdir birçok hikmet sarmalını içinde barındırır.    Hayat tektir fakat bunun “fani” ve “baki” yüzleri vardır. Dünya/ahiret ayırımında fani yüz dünyaya baki yüz ise ahirete bakar.     Bahtiyar bir doktora yazdığı mektubunda “şimşek” ve “güneş” metaforlarından hareketle fena-beka kıyası yapan Üstadımız “vazife”yi hayatın merkezine koyarak “hayatın bakileşen yönünü” idealize eder.    Vazife hayatın merkezine oturdukça hayata ait manalar renklenir ve “fani” olan hayat “baki”ye inkılâp eder.    Fani hayatın bütün kıymet ve ehemmiyeti baki hayata çekirdek olmasıdır.     “Yoksa  hayat-ı ebediyeyi zehirleyecek ve bozacak bir tarzda şu hayat-ı  faniyeye hasr-ı nazar etmek, ani bir şimşeği, sermedi bir güneşe tercih  etmek gibi bir divaneliktir.” (Barla Lahikası)    Bahşedilen  hayatın gelgitleri içinde bazen her şey anlamsız ve bütün yollar tıkalı  görünebilir. Çaresizliğin hükmettiği o anlarda insanın şuur mekanizması  zıt duyguların resmigeçidine dönebilir. Evladını kaybeden bir babanın  feryadı bu zıt duyguların dışa vurumudur. Hz. Yakub’un (as) yaşadığı  budur. Abdülmecid Ağabey 1944 yılında evladını genç yaşta kaybederken şöyle dememiş miydi:    “Ey mezarcı! Göm beni şu Fuad’ın kabrine/Fıkratın dayanmaz vallahi asla  kahrine./Katılsın zerratımız, alem-i berzahta keza,/Sarılsın birbiriyle  ruhlar, ilâyevmi’l-ceza/Ey mezarcı! Cebeci’de bana da kaz bir  mezar,/Olalım ünlü Fuad’ın komşusu leyl ü nehar.”    İşte bu anlar “Ya Hay” deme anlarıdır.  Marifet, bu çaresizlik anlarında “Hayatıma hayat ver ya Rab!” diye  iştiyak derecesinde hayatın sahibinin kucağına atlayabilmektir.     Hazırane bir musahabe dairesini açabilmek, aczini ve fakrını anlayarak  “Sabur” ismini o karanlık anların parlak nuru yapabilmek dirençlerin  zirvesidir.     Belki de böyle olmak üzerimize “vazife”dir!    “Kudretini aczde, gınasını fakrda bilmek”  (Sözler) hayatı vereni ve alanı, musibeti “isabet” ettireni ve onunla  “imtihan” edeni fark edebilmek, “fani”nin içinde “baki”yi görebilmektir.     Bu acz insanı “mahbubiyete” kadar çıkarır.  Bu fakr ise Rahman ismine  isal eder. Bunların her ikisi de Allah’a ulaştıran yolların en kısasıdır  ve aşktan daha keskindir.    Aşk denizinde yüzen Mevlana anlaşıldığı kadar, acz ve fakr denizinde yüzen Bediüzzaman anlaşılmadıkça “düğüm”ler kapalı kalır!    Bu anlaşılmayı sağlayacak olanlara son söz: Hayatımız ile birlikte ikinci bir hayat olarak bize bahşedilen Risale-i Nur’un  üzerimize yüklediği “vazifeler”in farkında olarak yaşamalıyız. Bu kutsi  “vazifeler” için “seçilmiş” olmak büyük bir “mazhariyet”tir ve kuvvetli  bir şükrü gerektirir. Bu şükrü eda etmenin tek yolu Risale-i Nur’a  hizmet etmektir. Risale-i Nur’a hizmet edildikçe Üstadımız anlaşılır, Üstadımız anlaşıldıkça kapalı düğümler açılır.     Şu emir hepimizedir: “Ey kardeşlerim! Dikkat ediniz. “Vazife”niz  kudsiyedir, hizmetiniz ulvidir. Her bir saatiniz, bir gün ibadet hükmüne  geçebilecek bir kıymettedir. Biliniz ki, elinizden kaçmasın” (29.  Mektup, 5. desise).    Farkında olanlara ne mutlu.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)