JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="uður1" data-source="post: 264782" data-attributes="member: 1016557">Haşir Bahsindeki Teşbih ve TemsillerÜç devir bir adam                 09 Ekim 2011 Pazar 09:20                                              Bediüzzaman’ın  hayatı hadislerde belirtilen üç devreye tam tamına intibak ediyor.  Bediüzzaman’ın hayatı, bir hadis vasıtasıyla dönemlendirilen İslam  tarihinin üç dönemine tam tamına uygunluk arz ediyor.  Hadislerde İslam  tarihi beş ya da altı döneme bölünüyor. Osmanlı’nın yıkılışına kadar bu  dönemlerden üçü geçiyor. Osmanlı’nın yıkılmasıyla birlikte dördüncü  döneme ve mutlak istibdat dönemine giriliyor. Ardından da haber  verildiği gibi gül devrine ve İslam’ın baharına sıra geliyor. Belki de o  günlerin arifesinde yaşıyoruz. Bediüzzaman bu döneme cennet-i asa bahar  adını veriyor. Bazen fecr-i sadık olarak anıyor. Bazen de istibdat  seddinin ve kalasının yıkılması olarak zikrediyor. Bu ifadeler tamamen  hadisin gösterdiği yol haritasına ve tanımına, diline uygun düşüyor.  Bediüzzaman iki devr-i istibdattan bahsediyor.  Hadiste de zaten sadece  iki devr-i istibdattan bahsedilmektedir. Bediüzzaman her ikisini de  bizzat yaşıyor.  Bediüzzaman İkinci Abdulhamid döneminde hadiste  belirtilen İslam devrelerinden üçüncüsünü yaşıyor. Bu devre ‘melik-i ad’  yani ısırıcı kraliyet devridir. Bu devrenin özelliği saltanatın babadan  oğula geçmesi ve mezalime açık keyfi idare şeklidir.  Buna saltanat  veya otoriter yönetimler devresi de diyoruz. İkinci Abdulhamid zor bir  zamanda iktidara geliyor. Mazlum padişah( şartların mazlumu) tevarüs  ettiği saltanatı ve Osmanlı mülkünü koruyabilmek için mecburen zayıf bir  istibdada yöneliyor, istinat ediyor.  Adeta sığınıyor.  Lakin devir  hürriyet rüzgarlarının estiği ve bu yönde akılların tutulduğu bir  dönemdir. Dönemin kuvvetli cereyanı hürriyettir.  Bu dönemin aydınları  genel olarak asıl koyu istibdadın veya istibdat-ı mutlaka’nın atide  olduğunu göremezler.  Bu hususta Bediüzzaman tam tamına hadis diline  uygun olarak şöyle bir tahlilde bulunur:” “Sultan Abdülhamid’in mecbur  olduğu istibdâdı…” Münazarat’ın bazı yerlerinde II. Abdülhamit devri  kastedilerek eleştirilere konu yapılmıştır. Ayrıca, daha sonraki  yıllarda İttihat ve Terakki’nin ve Cumhuriyet Halk Fırkası’nın baskı  rejimleri yaşanırken, II. Abdülhamid devri’ndeki istibdatla çeşitli  kıyaslamalar yapılmıştır:  Elhasıl: Şedit bir istibdat ve tahakküm,  cehalet cihetiyle şimdi hükümfermadır. Güya istibdat ve hafiyelik  tenâsuh etmiş. Ve maksat da Sultan Abdülhamid’den istirdad-ı hürriyet  değilmiş. Belki hafif ve az istibdadı, şiddetli ve kesretli yapmakmış!             Bediüzzaman,  zayıf istibdat dediği (otoriter sistem) İkinci Abdulhamid Han ve  padişahlık devresinden sonra mutlak istibdadın sökün ettiğini görür ve  bu durumu yaşar. Arada geçiş devresi vardır. Bu da İttihat ve Terakki  iktidarıdır. Hilafet döneminden melik-i adlık yani ısırıcı kraliyet veya  saltanat dönemine geçiş de Muaviye İbni Ebi Süfyan (r.a.) iktidarı  sonrasına rastlıyor. Yani hilafet ile melik-i adlık dönemi arasında  19-20 yıllık bir geçiş süreci vardır. Hicri 40 veya 41 ile hicri 59-60  yılları arasındaki devre geçiş devresidir. Yezid’le hicri 60 tarihinde  başlayan süreç ise hadis diliyle ifade edilen melik-i adlık dönemidir.   Melik-i adlık döneminden çıkış ise İkinci Abdulhamid Han’ın iktidarının  yıkılmasıyla ve İttihatçıların iktidara gelmesiyle birlikte  başlamıştır. Bu arada dönem mutlak istibdat dönemine geçişi temsil eder.   Bu hususta Bediüzzaman şunları söyler:” ‘istibdad-ı mutlaka  cumhuriyet nâmını verir, irtidad-ı mutlakı rejim altına alır, sefahat-i  mutlaka medeniyet ismi verir, cebr-i keyfî-i küfrîye kanun ismini  takarsanız’ (Nursî, Şuâlar, s. 242)…”             Hazreti  Ömer’in de ifade ettiği gibi, meşruti veya anayasal veya hilafet,  ölçülü sistemin adıdır. Derece derece olan istibdat ise keyfi yönetimin  adıdır. Bediüzzaman  istibdat-ı mutlaka’nın aynı zamanda Deccaliyet  sistemi ve devresi olduğunu ve bu devrenin de üç bölümden müteşekkil  olduğuna dikkat çeker. Deccal'ın hem islâm Deccalı'nın üç devre-i istibdatları mânasında üç eyyam var.                Dolayısıyla, Bediüzzaman’ın hayatı hadiste beyan edilen İslam tarihinin üç dönemine tekabül eder.  İkisine hayatıyla tanıklık eder üçüncüsüne de öngörüsüyle ve fikirleriyle öncülük eder.  Bu dönemlerden birisi İkinci Abdulhamid Han’ın devre-i iktidarına  tekabül eden melik-i adlık veya ısırıcı saltanat devrinin sonudur.  Ardından geçiş devriyle birlikte istibdat-ı mutlak veya Deccaliyet  devri. Diğeri ise müjdelemiş olduğu cenneti asa bahar devri. Veya hadis  diliyle peygamberlik metodu üzerine hilafetin yeniden ihyasıdır.   Müsned-i İmam Ahmed Bin Hanbel’de Huzeyfe radiyallahu anh’dan merfuan  rivayet edilen bir hadiste İslam ümmetinin tarihi dönemleri ve devreleri  hadis diliyle şöyle anlatılır:” Sizde nübüvvet Allah’ın dilediği kadar  hayat bulur. Allah dilediğinde ise bu dönemi kapatır. Sonra peygamberlik  üzerine hilafet dönemi baş gösterir ve onu da dilediği kadar yaşatır ve  dilediğinde de kaldırır. Sonra melik-i adlık dönemi (ısırıcı kraliyet)  dönemi baş gösterir. Allah onu da dilediği kadar yaşatır ve dilediğinde  de kaldırır. Sonrasında melik-i cebriyye dönemi baş gösterir. Allah’ın  dilediği kadar yaşar ve Allah dilediğinde de perdelerini indirir.  Sonrasında peygamberlik metodu üzerine hilafet dönemi gelir. (Ve  ardından sukut eder)…” Bediüzzaman’ın zayıf istibdat dediği dönem bir  başka anlamda otoriter yönetim olarak da adlandırılan padişahlık  devresidir. İstibdat-ı mutlak dediği ise bir anlamda darbelerle işbaşına  gelen ve tek parti ve ordu ile işbaşında kalan totaliter yönetimdir ki  buna Bediüzzaman cumhuriyet manası verilmiş istibdat-ı mutlaka  demektedir. Tam da hadis diliyle ifade edilen melik cebriyyedir.   Bediüzzaman İkinci Abdulhamid devriyle birlikte melik adlık dönemine  yetişmiştir. Bu zayıf istibdat döneminden hemen sonra İttihatçılar  işbaşına gelmiş ve zayıf istibdadı kesif ve şedit istibdatla  değiştirmişlerdir. Adeta İkinci Abdulhamid dönemine rahmet  okutmuşlardır.                   Muhammed  Muhammed Hüseyin, 1924 yılında hilafetin (peygamberlik metodu üzerine  olmayan saltanat) yıkılmasıyla birlikte hadiste belirtilen dördüncü  devreye girildiğini beyan etmektedir (1).   Said Havva da Cündullah adlı  eserinde aynen bu yoruma iştirak etmektedir. Birinci dönemdeki  halifelere hadis diliyle hulafa-i raşidin el mehdiyyin denildiği gibi  istibdat-ı mutlaka’dan sonra veya melik cebriyeden sonra gelecek yeni  bahar döneminin temsilcilerine de hem halife hem de mehdi denilmesi  sezadır.  Said Havva gibiler Mehdi’den önce yeni bir hilafet döneminin  ikamesine mani bir hal olmadığını söyleseler de bu sadece bir  faraziyedir.  Bu anlamda elbette ki sıfat olarak Hazreti İsa da  Mehdi’dir. Lakin hadis alimlerince ıstılahi Mehdi değildir.  Bediüzzaman  son dönemi müjdelemiştir. Yemen ulemasından Abdulmecid Zindani ise Arap  Baharının  beşinci devrenin açılışı mesabesinde olduğunu beyan  etmektedir. İrhasatı olduğunu savunmaktadır. En doğrusunu Allah bilir.  Altıncı ve son devre ise kıyamet sahnesidir.        1-El Mehdi: Devletü’l İslam el kadime ve’l hilafetü’l ahire ala minhaci’n nübüvve. Adil Zeki, Daru İbni Hazm, s: 18-19Haşir Bahsindeki Teşbih ve Temsiller                 09 Ekim 2011 Pazar 09:05                                     Bediüzzaman  Said Nursî Hazretleri, onuncu sözde işlediği Haşir bahsine (ki haşr-i  cismânî ispat edilmektedir) aşağıdaki önemli cümle ile giriş  yapmaktadır:    “Şu  risalelerde teşbih ve temsilleri, hikâyeler sûretinde yazdığımın  sebebi; hem teshîl, hem hakaik-i İslâmiye ne kadar ma’kûl, mütenasib,  muhkem, mütesânid olduğunu göstermektir. Hikâyelerin mânâları,  sonlarındaki hakikatlerdir. Kinâiyat kabilinden yalnız onlara delâlet  ederler. Demek, hayalî hikâyeler değil, doğru hakikatlerdir”(1)    Bütün  imânî rükünler birbiriyle irtibatlıdır. Tevhid akidesiyle haşir,  haşirle nübüvvet birbiriyle bağlantılı olup ayrı düşünülmeyecek derecede  önemli hakikatlerdir. Biri diğerini destekler ve kuvvet verir.    İman hakikatlerinin tamamı muhkemdir. Yani te’vil (yorum) ve neshe açık değildir.    Risalelerde  geçen misâller, görünüşte hikâye gibi algılansa da, gerçekte hikâye  değildir. Çünkü mantık ilmine göre hikâyeler delil sayılmaz. Öyle ise  verilen temsiller ve anlatılan hikâyeler, insanın aklına ve kalbine  hitap eden o yüce hakikatlerin anlaşılması ve akla yaklaştırılması  amacına yöneliktir.    Kur’ân-ı  Mu’cizü’lbeyan, çoğunlukla kendine muhatap olan avâmın zihnine derin  meseleleri yerleştirmek için benzetme ve temsilleri kullanır. Yüce  Rabbimiz Kur’ân’da şöyle buyurmaktadır:” Allah, insanlara böyle misâller getirir ki, iyice düşünüp ibret alsınlar. Yani cehilden ilme geçsinler.”(2)     Demek bu husus, Kur’ânın irşâd metodunda kullandığı bir tarz ve üslûbdur.    Belâgat  ilminde bir gerçeğin daha iyi anlaşılabilmesi için, hakikî anlamın  anlaşılmasına bir araç teşkil etmesi amacıyla kullanılan söze, “kınâî kelam” denir. Gerçek mânâlar kendilerini değil, başka maksat ve hakikatleri ifade etmek içindir.    “Falan adamın kapısının önünde kül çoktur” cümlesinde kinâye vardır. O adamın misafirperverliğine vurgu yapılmaktadır.    Kur’ânı-ı  Azîmüşşân belâgat ilminin bu üslûbunu pek çok yerde kullanmış, Risale-i  Nur da bu metodu, bir irşad ve tebliğ yöntemi olarak tercih etmiştir.    Birkaç misâl verecek olursak;    1.    “Bana hiçbir insan dokunmadı”(3) âyetinde geçen ‘mes’ (dokunmak) tabiri, muâmele-i zevciyeden (cinsî münasebetten) kinâyedir.    2.    “Benim kemiğim zayıfladı, gevşedi”(4) âyet-i kerimesinde geçen “zayıflamak, gevşemek” sözcüğü, gücün gitmesinden ve zayıflamasından kinâyedir.    3.    “Oruç gecesinde kadınlarınıza yaklaşmak size helâl kılındı”(5) âyetinde geçen ‘Er-refes’ kelimesi,  fuhşiyâta dair söz söylemek ve müstehcenlik içeren kelam ve  davranışlar, görüntüler olduğu halde; burada cinsî münasebetten  kinâyedir.    Kur’ânın  mânevî bir tefsiri olan Risale-i Nur’da geçen benzetme ve temsiller,  kıssadan hisse almak kabilinden söylenen sözler değildir.    “…İşte Onuncu Sözün ve Yirmiikinci Sözün hikâyeleri gibi, sâir sözlerin hikâyeleri, kinâiyyât kısmındandırlar ki…”(6)    Aynı  zamanda bu temsil ve teşbihler, Bediüzzaman merhûmun velâyet yoluyla  açtığı keşfiyattan ibarettir. Asfiyâ makamında bulunmasından dolayı, o  keşfiyâtın hakikatını Kur’ân ve Sünnete göre açıklamıştır. Çünkü asfiyâ;  keşfen gördüğünü ilmen ispat edebilen muhakkik âlimlerdir.    Üstad  Bediüzzaman, bahsettiği bu temsilleri, misâl âleminde hikâyeler  sûretinde görmüş, hakîkat tarzında Âlîm ve Hakîm olan Rabbul Âlemîn  tarafından kendisine ilhâmen bahşedilmiştir. O da ilmen izah ve ispat  etmiştir. “Bu tesilî hikâyeciğe bak dinle…”  derken, yaşanmış bir hikâyeyi ve yaşanacak bir olayı anlatmıyor, belki  melekût âlemi denilen esmâ ve sıfat dairesinin bir nevi ayinesi ve misâl  âlemindeki fotoğrafını keşfen, ilmen çekmiş ve tesbit etmiş oluyor.  Hikâye ve görüntülerin gerçek anlamları ilhâm-ı Rabbânî ile kendisine  bildirilmiş, O da beyan etmiştir.    Bu temsilî hikâyeciklerin cereyan ettiği misâl âleminin mahiyeti nedir?    Âlem-i misâl;  her şeyin sûret ve hakikatının bulunduğu ve yansıdığı âlemdir. Bu  âleme; berzah âlemi, kabir âlemi veya sur âlemi de denmektedir.    Bazı örneklerle konuyu biraz daha açalım.    Meselâ; “Elhamdulillah”  kelimesinin her bir harfi, misâl âleminde meyveli bir ağaç olarak  görüntülenmiştir. Bu kelimenin on harfi, on ağaç, her ağaçta en az on  meyve olarak tecessüm etmektedir.    Gıybet; pis kokulu bir et parçası olarak yansımaktadır.    Hilekâr  bir şahıs, maymun ve tilki şeklinde; kin ve düşmanlık besleyen kişi  yılan suretinde, namusunu kıskanmayan ve namus konusunda gayretten  yoksun bir insan ise domuz suretinde temsil edilmektedir.    Dünyaya karşı hırs sahibi olan karıncaya benzemektedir.    Beş vaki namazını ta’dil-i erkân ile kılmayanın şekli hırsız suretinde görünmektedir.    Beş  vakit namazını kılan, büyük günahları terk eden bir mü’min; içinde azık  olan çantası elinde, silahı omuzunda bir asker şeklinde  temsil  edilmektir. Aksi ise (namazı terk edip kebairi işleyen kişi), misâl  âleminde çantasız ve silahsız bir biçimde görüntü vermektedir.    Ve bunun gibi her şeyin bir sûret, görüntü ve hakikatı değişik şekillerde bu âlemde (misâl âleminde) yansıtılmaktadır.    Kur’ân-ı Kerim’in pek çok yerinde bu hususa dâir misaller çoktur.(A’raf, 175-176; Cuma, 5)    Bu  âyet-i kerimelerde Yahûdî âlimleri; dünyaya meyletmelerinden, dünya  ehline dalkavukluk yapmalarına kadar, şehvet, şöhret ve çıkar peşinde  koşmalarına kadar, az bir paha olan dünya karşılığında Tevrat’ın  hükümlerini değiştirmelerine kadar olan işlerinde kelbe, ikinci misâlde  eşeğe benzetilmişlerdir. Kelp (köpek) menfaati, eşek (merkep) ise  şehveti temsil eder.    Bu kötü ahlâka sahip olanlar, kelp ve eşek suretinde bir görüntü vermektedirler.    Risalelerde geçen benzetme ve misâllere  de bu ölçülere göre bakılmalı ve değerlendirilmelidir.    Dipnotlar:    1.Bediüzzaman Said Nursî, Sözler, 10.Söz, İhtâr    2. İbrâhîm sûresi, 25    3. Meryem, 20    4. Meryem,4    5. Bakara, 187    6. Sözler, 32. Söz, 2. Mevkıf</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)