JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="uður1" data-source="post: 264868" data-attributes="member: 1016557">Nur cemaatleri Özal'la sürece katılmış oldu...........Nur cemaatleri Özal'la sürece katılmış oldu             10 Ekim 2011 / 13:28             Bulaç, Milli Görüş partilerine mesafeli duran Nur cemaatlerinin Özal ile birlikte sürece katıldığını söyledi                                               Risale Haber-Haber Merkezi    Zaman yazarı Ali Bulaç, Milli Görüş partilerine mesafeli duran Nur cemaatlerinin Özal ile birlikte sürece katıldığını söyledi.     Suriye'de tıkanan tutumu anlayabilmek için, birçok yönden benzer  özelliklere sahip Türkiye'deki değişimi hatırlamakta fayda olduğuna  dikkat çeken Bulaç, "Türkiye'de 'başarılı' sayılan sosyo-politik  değişimde rol oynayan üç faktör söz konusu: Toplumsal demokratik talep,  siyasi irade ve dış tazyik" dedi.    Demokratik talebin sahici  kimlik kazanmasının cemaatlerin, tarikat ve genel olarak modern  kentlerin çevresinde toplanan yoksul kitlelerin talepte bulunmaları ve  taleplerini kanuni siyaset yolunu seçerek ortaya koymalarıyla  somutlaştığını ifade eden Bulaç, bir toplumun ana gövdesinin değişim  talebinde bulunmadıkça bütün reformların fikirden öteye geçemeyeceğini,  ana gövde olan dinî cemaat ve tarikatların sürece katılmadıkça değişimin  olamayacağını vurguladı.    Milli Görüş partilerine mesafeli duran  Nur cemaatlerinin Özal ile birlikte sürece katıldığını belirten Bulaç,  yazısını şöyle sürdürdü:    "Değişim yönündeki "siyasi irade"nin ilk  sahneye çıkışı 1950 seçimleriyle DP'nin iktidara gelişidir. Bunu, sahih  dini meşruiyet zeminine oturtacak olan gelişme 1969 Milli Nizam, 1973  MSP ile başlayan Milli Görüş partileridir. Rahmetli Erbakan hocanın  Milli Görüş partileri, dindar kitleyi iki yönde motive etti: Biri  dindarları siyasi alana çekti, taleplerini siyaset yoluyla ifade etti;  diğeri Ortadoğu'da trajik örneklerine rastladığımız terör ve şiddetten  uzak tutup her durumda kanuni siyaset yolunu tercih etmeyi prensip  haline getirdi. Bu Müslüman geniş kitlelerde siyasi iradenin  teşekkülünde önemli rol oynadı. 1983'te iktidara gelen rahmetli Turgut  Özal ve Özal'ın ANAP'ı da siyasi iradenin değişim yönünde  evrimleşmesinde önemli rol oynadı. Özal'la beraber Milli Görüş  partilerine mesafeli duran Nur cemaatleri sürece katılmış oldu. Kısa  süren RP iktidarı ve arkasından gelen AK Parti bu mecra içinde teşekkül  etti. DP, MSP, Özal'lı ANAP, RP ve AK Parti'de somutlaşan siyasi irade  olmasaydı, tek başına toplumsal talep yetmezdi."Said Nursi'nin sözü slogandan öteye geçmedi             10 Ekim 2011 / 11:22             Cemal Uşşak, dindarların Kürt sorunuyla ilgili geçmişteki davranışlarıyla ilgili özeleştiride bulundu                                               Risale Haber-Haber Merkezi        Gazeteci  yazar Cemal Uşşak, Nur cemaatlerinin ve dindarların Kürt sorunuyla  ilgili geçmişteki davranışlarıyla ilgili özeleştiride bulundu. Uşşak, Bediüzzaman’ın  “Türki lazım, Arabi vacip, Kürdi caiz” sözlerinin slogandan öteye  geçemediğini ifade ederek, “Bu sloganik ifade aramızda konuşulmasına  rağmen bunun gereği yapılmazdı” dedi. Uşşak, Radikal gazetesine konuştu:         Ezgi Başaran'ın röportajı:        Açık Toplum Vakfı’nın çıkardığı Anadolu Vicdanı kitabında Kürt sorunuyla karşılaşma anınızdan bahsediyorsunuz. Ne zamandı?        1974  yılında öğrenciydim. Nur camiası içinde ama şu günlerdeki ifadesiyle  Gülen Cemaati içinde değildim. Elbette ki Fethullah Gülen’e uzaktan  kendimce derin sempati ve ilgi duyardım. ışte içinde bulunduğum camia o  dönemde Kadıköy yakasında 4 öğrenci evine nezaret etmemi istemişti. Yani  ağabeylik yapıyordum. Göztepe’de çoğu Bingöl ve Urfalı 6-7 kişilik bir  talebe grubu vardı. Bir gün gittim, “Halim’le Mehmet nerede?” diye  sordum. Mutfakta yemek hazırlıyorlarmış. Kapıya yaklaştığımda resmi  belgelere de giren haliyle ‘anlaşılmayan bir dil’ duydum. Sonradan  öğrendim ki Zazaca. Ben içeri girince panikle sustular ve “Abi özür  dileriz, belki bir daha olmayacak, anamızın dilini özlemişiz de birkaç  kelime konuşmuşuz” dediler. Sanki suçüstü haliydi yaşadıkları.        Siz ne dediniz?        O  ki ananızın dili, siz bu dili konuşmakta serbestsiniz dedim.  ınanamadılar bir süre: “Abi sen doğru mu diyorsun? Ama Haşim Abi bize  yasaklamıştır.” Haşim Abi dedikleri de onlardan büyük Urfalı bir Kürt.  Haşim’le daha sonra konuştuğumda şöyle demişti: “Yahu, ben de bir Kürt  olarak anamızın dilini konuşamamaktan mustaribim. Ama hassasiyetleri  biliyorsun. Ben, gençlerin başına bir şey gelmemesi için ikaz etmiştim.”  Ama bu izah, elbette ki, camiayı bu anlamda sorumluluktan kurtaramaz.        CAİZ YANİ SEÇMELİ        Bu camia ve sorumluluk kısmını biraz açar mısınız?        Bediüzzaman  Hazretleri’nin 1911’de Kürt aşiretleri arasında yapmış olduğu  mülakatlara dayanan kitabında söyleniyor: Bu bölgenin eğitim dili  Kürtçe, Arapça ve Türkçedir. “Türki lazım, Arabi vacip, Kürdi caiz”  sloganı aramızda sık tekrarlanırdı. Caiz kelimesini seçmeli yani dileyen  Kürtçe de öğrenebilecek şeklinde anlıyorduk. Bu sloganik ifade aramızda  konuşulmasına rağmen bunun gereği yapılmazdı.        Nasıl yani?        Caiz  olduğu söylenen Kürtçenin özgürlüğünü savunmak lazımdı ama bu  yapılmazdı. Çünkü dindarlar üzerinde de hegemonyasını sürdüren bir resmi  söylem vardı. Milliyetçi, resmi söyleme kapılınca benim camiam da  Kürtlerin varlığını kabul etse de vicdani gerekliliğini yapamamıştı.  Genelde milliyetçiler ve biz dindarlar, ‘Çin zulmü altında’ anadillerini  konuşmaktan men edilen Türkistanlı ırktaşlarımızın veya Bulgaristan’da  Türkçe isim alamayan kardeşlerimizin derdine yandık. Onlar için ağıtlar  düzdük ama burnumuzun dibindeki Kürtlerin anadilleri konuşamamasının  ıstırabını hissetmedik.        Niye böyle oldu, tek açıklama dindarların da mağdur olması mı?        Birinci  sebep, evet resmi söylemin baskısı altında olmamız. ıkinci sebep de şu:  Herkesin kendisine göre bir hesabı ve gündemi vardı. Bu hedefine doğru  giderken devletle cebelleşmek istemiyordu kimse. Çünkü devletin Kürt  sorununa karşı resmi duruşu ortadaydı. Yani dindarlar bu ülkede çoğunluk  olmalarına rağmen resmi anlayışın mağduruydu. Kürtler, Aleviler gibi.        Yani kendi mağduriyetimizle uğraşırken bir de Kürtlerin haklarını savunmayalım mı dendi?        Ben  buna hak vermiyorum ama anlıyorum. ıkinci bir yük almayalım diyerek  Kürt sorunu dindar camiada uzun süre dışlandı. Doğru muydu? Hayır. Çünkü  mağdur olan bir kimse başka tür mağduriyetler yaşayanlarla empati  kurmalıdır. Bu ülkede Alevilerin, Rumların, Ermenilerin, Kürtlerin,  Yahudilerin mağduriyetleri var. Bunu kimse anlamasa bile dindarlığı  hayatının merkezine alan kişilerin anlaması gerekir.        Bunun altında devletin resmi söylemini özümsemiş olmaları da yatmıyor mu?        “Esasen  Kürt sorunu yoktur, bu sorunu birtakım dış mihraklar, içimizden bazı  ‘hain’leri manipüle etmek suretiyle suni olarak yaratıyor” gibi yanlış  bir algı vardı. Özellikle Milli Görüş geleneğinden gelenler bu fikri  sıkça tekrar ederdi. Ve çözüm yolu olarak İslam kardeşliğini  gösterirlerdi.        Rahmetli Erbakan bu anlayışı son günlerine kadar savunmuştu…        Evet  ama nedir İslam kardeşliği? Bu bir reçete veya tablet değil ki, suya  koyunca çözülsün. İslam ümmetinin yetimleri olarak tanımlanan Müslüman  Kürtlerin derdine çözüm arayışı içinde olmaktı önemli olan. İslam  kardeşliği sözünün arkasından somut bir teklif gelmiyordu hiçbir zaman.  Kuran’da şöyle der: “Sizin dillerinizin ve renklerinizin çeşitliliği  Allah’ın ayetlerindendir.” 15 sene kadar önce bu ayetin anlamını şöyle  kavradım: Yüce Tanrı istemiş ki, kendisine muhtelif dillerle yalvarılsın  ve yakarılsın. Dolayısıyla eğer ben o Yaradan’a iman etmişsem, onun  ayet olarak ifade ettiği farklı dillere saygı göstermek durumundayım.  Milli Görüşçüler bunu yapamadı, sloganik ifadelerin ötesine geçemedi.        Gülen cemaatinin Kürt sorununa bakışı nasıl değişti yıllar içinde?        Cemaat  adına konuşmak durumunda değilim ama Gülen cemaatine sempati duyanların  destek verdiği Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın kuruluşundan beri  buradayım. Vakıf Türkiye’nin önünü açacak ‘devlet din ilişkisi’, ‘din  demokrasi ilişkisi’, ‘demokratik hukuk devleti’ gibi konuları işledi.  Sayın Erdoğan, Mısır’a gittiğinde laikliği bir değer olarak sundu ama  dünya âlem biliyor ki Erdoğan’ın geldiği siyasi damarda laiklik bir  değer değildi. Yani Gazeteciler Yazarlar Vakfı’nın laiklik toplantısı  düzenlediği yıllarda, Erdoğan’ın siyasi geleneğinde laiklik tam tersi  bir konumdaydı.        Neden sonra bir değer haline geldi laiklik öyleyse?        Herkes  gibi o ve yakın çevresi de değişti. Gayrimüslimlerin el konulan  mallarının da iade edilmesine karar verildi çok yeni olarak. Önemli bir  devrimdir bu. Biz ilk kez bir iftar sofrasına Patrik’i, Hahambaşı’nı  çağırdığımız zaman bazı İslami gazeteler “Müslüman’ın sofrasına vaftiz  şarabı düştü” demişti. Bu gelenekten gelen birileri bugün  gayrimüslimlerin mallarını iade ediyorsa değişmişlerdir. Ve tabii AB  süreci de bu değişimde çok etkili olmuştur.        BİR KİMLİK SORUNU        Anladım… Biraz önce cemaatin Kürt sorununa bakışını anlatıyordunuz, laiklikle bölündü…        İlk  başlarda biz Türkiye’deki sorunlara genel olarak temas ettik. Ama sonra  Kürt ve Alevi sorunlarıyla ilgili cepheden toplantılar düzenledik. Kürt  sorunuyla ilgili düzenlediğimiz toplantıların biri Erbil, biri Ankara,  diğeri de Abant’taydı. Ama bundan 15-20 sene öncesine giderseniz, varlık  yokluk mücadelesi içinde olan insanların kendi dertlerini ön planda  tutmasını anlayabiliyorum.        Şimdi durum ne?        Bakın…  Hükümet sözcüsü belli konulardaki tavrını çıkıp açıklıyor ama bizim  camiamızın öyle bir durumu yok. Cemaat dediğiniz sosyolojik bir olgudur,  ona gönül vermiş insanlar tarafından temsil edilir. Televizyonla,  gazeteyle vs. Fethullah Gülen Hocaefendi’ye gönül vermiş insanların  kurduğu Gaziantep’te yayın yapan Dünya TV adlı bir Kürtçe televizyon  bile var. Bizim Abant toplantımıza katılan bir avukat, “Sizin camianızın  samimiyetiyle ilgili şüphelerim vardı ama şimdi buradaki tartışma  ortamını görünce fikrim değişti” dedi.        Bölgede cemaatin samimiyeti sorgulanıyor mu sizce de?        Sanmıyorum,  kimlerle muhatap olduğunuza göre değişir. Diyarbakır, Mardin, Urfa’daki  insanlar bizim camianın açtığı etüt merkezlerinden, dershanelerden ve  Kimse Yok mu derneğinin yaptığı yardımlardan memnuniyetlerini ifade  ediyor. PKK ve yakın olanlar ise bu yolla asimile edildiklerini  söylüyor. Bu, camia için inanılması zor bir iftira olur. Camiaya gönül  verenler Filipinler’de, Madagaskar’da okul açıp o insanları kendi  kimliğiyle kabul edecek ama buraya gelince dönüştürmeye kalkacak. Olacak  iş mi?        O saydığınız ülkelerde de Türkçe öğretmiyor musunuz ama?        Her  yerde Türkçe mecburi değil. Kazak-Türk okulu veya Filipin-Türk okulu  dediğiniz zaman Türkçe haliyle müfredatta yer alıyor. Birçok okulda  Türkçe mecburi değil.        Siz hükümetin meseleye yaklaşımını nasıl buluyorsunuz?        Terör  sorunuyla Kürt sorunu arasında elbette ilişki vardır ama akşamdan  sabaha terörü bitirseniz bile Kürt sorunu çözülmez. PKK, Kürt sorununun  içinden çıkmıştır. Önce Kürt sorunu vardı yani. Eskiden Kürt’ü kabul  etmiyorlardı, şimdi Kürt’ü kabul ettiler, bu defa da terörle  ilişkilendirmek suretiyle Kürt sorununu yumağa dönüştüren bir zihniyetin  içine girdiler. Milliyetçi ve dindarlar arasında bir de şöyle yanlış  bir algı var: “Evet Kürtlerin mağduriyetleri var ama terörü çözmeden  sıra o mağduriyetlere gelmez.” Hiç katılmıyorum bu fikre. Kürt sorunu  önemli ölçüde Kürt dili ve kimliğinin özgürlüğü sorunudur.        Bazılarına göre TRT şeş’in ve Kürtçe kurslarının açılması bu sorunu çözmek için yeterli. Sizce?        Osmanlı  döneminde basılmış Kürtçe, Babanice, Suranice, Kırmançi mukayeseli  sözlük ve grameri üzerine kitaplar var. Bir dilin özgürlüğü ne demek?  Ben kendimi Kürt addedecek olsam, Kürtçeyi sadece evde konuşulan bir  anadili olarak mı yaşayacağım? Öyle tabii bugünün şartlarında. Halbuki  bu şekilde hiçbir dil yaşayamaz.        Öyleyse siz anadilde eğitim taleplerini çok haklı buluyorsunuz?        Anadilin  eğitimi Kürtçe kurslarla telafi edilemez. Kürtlerin çoğunlukla yaşadığı  ülkenin her yerinde eğitim sisteminin içerisinde olması gerekir. Bir  Kürt gidip, ben çocuğumun Kürtçe de öğrenmesini istiyorum dediğinde,  Kürtçe sınıfımız var seçeneğini sunmak gerek. TRT şeş’in açılmasının  sembolik anlamı var elbette. ıktidar yasal düzenlemeleri zorlarcasına  siyasi risk alarak yaptı ama yeterli değildir. Çünkü Kürtçenin özgürlüğü  önündeki engeller hâlâ hayatiyetini sürdürüyor.        Dindarlar 90’larda Kürtlerin haklarını ciddi biçimde savunsa bugün farklı bir yerde mi olurduk?        Kesinlikle.  ıslami hassasiyeti olduğunu söyleyip bugün bir yerlerde yazıp çizen  bazı kişiler hâlâ bunu görememiş vaziyette. Neredeyse “E çok oluyorlar,  yetmez mi bu kadar hak” diyecekler… Kendine mümin diyen kişiler farklı  dillerin ve kimliklerin özgürlüğünü kabul etmeli ve bu özgürlüğün temini  için elinden geleni yapmalıdır. Dindarlar bu sorumluluğu yerine  getiremediler.        Muhafazakâr çevrede bu konuda sizin gibi özeleştiri yapanlar var mı?         10 sene öncesinde Türkiye’nin dindarları yoksullukla, mağduriyetle     sınanmaktaydı. Bugün ise dindarlar daha varlıklı ve muktedirdir. Bu yeni durum     da dindarlara yeni sorumluluklar getirir. Yeni bir sınav çıkarır.         Nasıl veriyorlar o sınavı?         Bu sınavı veremeyenlerin olduğunu söyleyebilirim. Ramazan ayında bazı     belediyelerin yaptığı şımarıklık ve taşkınlık mahsulü işleri gördüğümde üzüldüm.     Biliyorsunuz içkiye meyyal olan vatandaşlarımız “Meret şişede durduğu gibi     Durmuyor” der. Güç de öyle bir şey işte, insan vücuduna girdiği vakit şişede     durduğu gibi durmuyor, kişiyi dönüştürüyor.         O bakımdan Başbakan da değişti mi?         Şüphesiz değişti. Bunun geri dönüşü yok. Benim bir mümin olarak dileğim     değişimlerin yozlaşmaya dönüşmemesidir.        Radikal</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)