JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="harp" data-source="post: 252457" data-attributes="member: 1008315">Yavuz Bahadıroğlu       Bozulma sürecinin dindar Müslüman tipleri         [FONT=verdana,sans-serif]          Dindar Müslümanlar (derken, dini hükümleri hayatının tamamına hâkim  kılmaya çalışan Müslümanları kastediyorum, yoksa  “Ben Müslümanım” diyen  herkes Müslümandır) olarak biz, eskiye göre daha başarılı, daha  varlıklıyız...Çünkü daha muktedir (iktidar sahibi), daha politik, makam mevki ve güç-kuvvet sahibiyiz.Bunlara paralel olarak, daha görkemli, daha gösterişli bir hayat yaşıyoruz...Son  20-30 sene içinde kavuştuğumuz bu imkânları, “Devr-i Saâdet ölçeği”nde  kullanıp başkalarına da yansıtsak sorun yoktu. Ne var ki, bir sürü  imkânla birlikte bize bir de “Rabbena hep bana” anlayışı musallat oldu:  Ferdileştik,şahsileştik,bireyselleşip ve bencilleştik!Sonuç olarak, eskiye nispetle daha kolaycı, daha rüşvetçi, daha  vurguncu, daha soyguncu, daha vurdumduymaz, daha duyarsız, daha  kaba-saba, daha kültürsüz, daha sevgisiz, daha saygısız, daha meraksız,  daha ürkek, daha korkağız!..“Para”nın getirdiği her kolaylığı ve her uygunsuzluğu, tıpkı “ötekiler=dünyacılar” gibi, biz de doludizgin yaşıyoruz!Uzun  zamandır, tıpkı “ehl-i dünya” dediğimiz tek dünyalılar gibi,  alabildiğine para endeksli, köşe dönücü, iş bitirici bir hayat  felsefemiz var...Yürek pusulamız eskiden sadece “kıble”yi gösterirken, çoktan beri “para”yı ve “iktidar ve gücü” gösteriyor!Biz de yüreklere basa basa yürüyüp hedefe (paraya-başarıya-güce-iktidara) ulaşmayı sevmeye başladık!Komşumuzun yokluktan ve yoksulluktan dolayı aç uyuması, çoktan beri bizi ilgilendirmiyor, bundan rahatsız olmuyoruz![/FONT][FONT=verdana,sans-serif]“Dost” saydıklarımızın bile dertlerini kendimize dert edinmiyoruz...[/FONT][FONT=verdana,sans-serif]Zaten topu topu birkaç dostumuz var: Bize “dostluk maskesi” geçirilmiş menfaat ortaklığı yetiyor... Bu yüzden ayağımız sürçtüğü an, etrafımız boşalıveriyor. Menfaat ortaklığının özelliği budur: Sadece ortada paylaşılacak menfaat olduğu ve paylaşma sürdüğü müddetçe devam edip yaşar. Taraflardan biri tökezler tökezlemez, “dost” zannedilen kişiler  bu tökezlemeden nasıl faydalanacaklarını hesaplayıp gerekirse bir tekme  daha yapıştırırlar...Bu epey zamandan beri böyleydi; 1983 yılından bu yana ise yoğun biçimde böyle...Rahmetli Özal pek çok güzelliğin yanı sıra, maalesef, kapitalizmin en acımasız boyutlarını da içimize yerleştirdi. Çok  kazanıp çok harcamanın, marka giyip fark edilmenin fani lezzeti ile  birlikte, “Altta kalanın canı çıksın” felsefesi, maalesef, dindarlara da  bulaştı...[/FONT][FONT=verdana,sans-serif]Sanki boynumuza “Versace”  kravat, bileğimize “Rolex” saat, gözümüze milyarlık “Rayban” gözlük  takmasak, kabir meleklerinin suallerini cevaplandıramayacağız.Ahirette ve kabirde  kravatımızın, saatimizin, gözlüğümüzün, gömleğimizin markasını sorarlar mı acaba?  Sorarlarsa, bir ihtimal, kabir azabından yırtıp cennetin yolunu tuttuk  demektir! (“Yürek Seferi” isimli kitabım böylesi çelişkilerimizden  derlenmiştir).Özellikli ve pahalı markalar öteki dünyada da geçiyor olmalı! Yoksa fani  dünyayı baki dünyanın “bekleme salonu” sayan dindar Müslümanlar, ne  diye geçici heveslerin peşine düşelim?Çok  kazanmak, çok zengin olmak, çok iyi giyinmek, kocaman lüks otomobillere  binmek, yalılarda oturmak; kısacası “bir eli yağda, bir eli balda”  yaşamak Müslümanlığımıza bir şey katmıyor.Sürekli olarak başkalarını sorgulamak da bize bir şey kazandırmıyor.Başkalarını  sorgulamak yerine artık biraz da kendi iç âlemimizi, değişen,  değiştikçe sünnetten uzaklaşan hayat felsefemizi sorgulamaya başlamamız  lâzım.Ucundan başladık gibi de gözüküyor aslında. Çünkü  “tek dünyacı yaşam  şekli” beklentilerimizi karşılayamıyor. İnançlarımızın hâlâ diri olması  dolayısıyla, “fani dünya” ile yetinemiyoruz.İkisini birden istiyoruz. İnsan  olduğumuza göre ihtiraslarımızın sonsuz olması gayet normal ve tabii.  İnsan olarak hem dünyayı tüm güzellikleriyle yaşamak, hem de ahirette  safa sürmek emelindeyiz...Olabilir elbette, neden olmasın?[/FONT][FONT=verdana,sans-serif]Peki ama “tercih” yapmak zorunda kalırsak ne olacak?Dünyayı mı tercih edeceğiz, ahireti mi?.. Ahlâkı mı, parayı mı?.. Yüreği mi, kavgayı mı?..Sevgiyi mi, nefreti mi? [/FONT][FONT=verdana,sans-serif]Bu duygular hepimizin içinde mevcut; hangisini öne çıkarıp hayatımıza egemen kılacağımıza biz karar veriyoruz. [/FONT]  [FONT=verdana,sans-serif]           •         •         •         •         •         •          •          •Tesettürlü kadınlarımızın fazla süslendiği yolunda eleştiriler sıralarken, dindar erkekleri teğet geçmemiz ne kadar garip...Kendi kendimize sanırım iltimas geçiyoruz.Oysa dindar erkeklerimize de bir şeyler oldu: Eski duyarlılığımızdan eser kalmadı. Biz de artık tek dünyalılar gibi saçıp savuruyor, kendimiz için yaşıyor, bencilce davranıyoruz.Bizim de artık göz kamaştıran,muhteşem evlerimiz, teknoloji harikası otomobillerimiz var.Düne  kadar takke-cübbe giyenler, boyunlarından kravatı çıkarmıyor. (Bendeniz  oldum olası kravatlıyım zaten, kıyafeti hiç sorun yapmadım).Sakallar önce kısaldı, sonra da “kirli sakal”a dönüştürüldü.Böylece “sünnet”i “moda” ile buluşturduğumuzu zannederken, yüreklerimizin uzağına savrulduğumuzu fark edemedik.Bir adım, bir adım daha derken, öyle bir “sath-ı mail”e girdik ki, kaymakla bitmiyor.İnşallah bu hızlı kaymanın son durağı Cehennem olmaz![/FONT]</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)