JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="mihrimah" data-source="post: 82740" data-attributes="member: 656">NÜKTELER...PAY BİÇMEKîki kör aynı tabaktan köfte yiyormuş. Birisi diğerine:- Niçin, demiş, ikişer ikişer alıyorsun?- Sen ele körsün, demiş diğeri, nereden biliyorsun?- Kendimden pay biçiyorum."Hep nefis çıkar Harsıma ölüp ölüp dirilsem, İnsandan kaçmak kolay kendimden kaçabilsem!" der N. Fazıl.Kendinden kaçmak zordur, kendine takılmamak... Dünyayı şahsî kıstaslar ile hesaba çekip yargılamamak... Bilmediği şeyler hakkında, zanlarına göre ahkâm kesmemek zordur. O boş boğazlıktan kurtulmak edeb ister, ilim ister, irfan ister. En önemlisi de haddini bilmek gerekir."Sen bu koşuyu kaybetmezdin yiğidim,Gölgen ayaklarına çelme takmasaydı." der A. NihatEvet, gölgeler ayaklara çelme takınca, körler kendinden pay biçip âlemi suçlar. TUTİ KUŞUBir bakkalın, çok güzel konuşan bir tuti kuşu vardır. Dükkana öylesine alışmıştır ki, bakkal gittiğinde artık dükkânı beklemektedir. Birgün yine bakkal dükkândan çıktığında içeriye bir kedi girer. Tuti, ondan kurtulayım derken, dükkandaki bütün gül yağlarını yere döker. Bir müddet sonra gelen bakkal, dükkânı dağılmış, gül yağlarını yerlere dökülmüş bulur."Kızdı hem tutiye bakkal, dövdü hem, Tuti, hem kel oldu, hem dilsiz o dem!"Tuti, o gün dayak yedikten sonra artık hiç konuşmaz ve tüyleri dökülmeye başlar Bakkal, çok üzgündür. Fakat hangi çareye başvursa tutiyi konuşturamamakta, gönlünü alamamaktadır."Keşke dövmeden evvel kırılsaymış elim, Böyle dilsiz tuti görmek pek elim" diyerek dövünür.Aradan uzun zaman geçer. Tuti, bir gün kapıdan bir kel adam görür. Ve herkesi şaşırtan şey olur, birden konuşmaya başlar."Söyle kel, niçin karıştın kellere, Zannedersem sen de gül yağlar döktün yere" der. Bakkal sevinir, tutinin bu sözleri herkesi güldürür.İnsanlar herkesi kendileri gibi bilerek aldanabilir, kendi hatalarını ve hâllerini umuma mal ederek suizanna düşebilir. Mevlana bu hakikati ders verir ve mevzuyu şöyle tamamlar:"Olmaz asla evliya insanla bir, Yaz da bir bak, sütte "şir", aslan da "şir." Çoğu insan, iki kelime öğrenince büyüklerin kritiğini yapmaya başlar. Bilmez ki onun bir ömürde kazandığı marifeti bazıları bir saatte kazanmaktadır, Farsça da, şir, hem süt, hem aslan demektir. Bizdeki, elimiz manasında-ki "el" ile, yabancı manasmdaki "el" gibi... Nasıl, ikisi de "şir" diye, aslan ile süt aynıdır denemez, öyle de ikisi de insan diye, her insan aynıdır denilemez.Bir sinek olan arı bal yaparken, başka bir sinek zehir yapmaktadır insanlar tuti kuşunun akıbetine düşmemek için zahire takılmamalı, haddini bilmezlik yapmamalıdır.AİLE YUVASINI YIKAN SABIRSIZLIK...Su-i zan, kelimeden de anlaşılacağı üzere kötü düşünce, yanlış tahmin. Varlığı kesin olmayan kötülüğün var olduğuna kesin gözüyle bakmak.Bundan dolayı Âyet-i Kerime kesin olarak bilinmeyen konularda kötü tahmini, yanlış iddiayı yasaklamış:— Ey iman edenler! diye hitap ettiği müminlere su-i zandan kaçmalarını emretmiştir.Su-i zan her konuda mahzurludur ama, aile içindeki su-i zanlar daha da mahzurlu ve korkunçtur. Zira beyin hanımından, hanımın beyinden su-i zan etmesi (Allah korusun) yuvanın yıkılmasına sebep olacak kadar kötü neticeye varmaktadır.Nitekim tarihte böyle iç yüzü incelenmeden verilen bir çok kararlar var ki, yuvayı yıkmış, sonra da bunun bir su-i zandan başka bir şey olmadığı anlaşılmıştır. Ama, yıkılan yuva sonra yeniden yapılamamıştır.Bunlardan biri de Haccac'ın kız kardeşi Zeynep'in başına gelen su-i zan hadisesidir.Zeynep, Mugîre ile evlidir.Ancak Mugîre çok şüpheci ve titiz adamdır. Birçok şeyden nem kapar. Gördüğü bir olayın iç yüzünü incelemeden hüküm verir. Bir pire için, bir yorgan yakar.Zeynep ise, beyinin bu inceliğim pek hesaba katmayan, onun titizliğini düşünmeyen vurdum duymaz bir hanımdır.işte tehlike de burada... Biri birlerini bilmemelerinde.İki tarafın da birbirini tanımamaları, mizaçlarının, su-i zanna ne kadar müsait olduğunu anlamamaları... Acaba hiç mi mizaç farklılıklarım düşünmemişler?Ne gezer? Şayet öyle bir dikkatleri olsaydı, arzedeceT ğim aile yuvası yıkımı başlarına gelir miydi? Basit bir şüphecilik yüzünden bu ibretli olay yaşanır mıydı?Şu aceleciliğe, şu tahammülsüzlüğe, şu peşin hükümlülüğe bakın! Bakın da ibret alın... Bir sabah erkenden kalkan Zeynep abdest almazdan önce dişlerini kurcalamaya başlar. Anlaşılan, dişleri arasında kalan kırıntıları çıkarmaya uğraşmaktadır. O sırada beyi de yanında belirir. Bakar ki, sabahın erken saatinde Zeynep dişlerini karıştırmaktadır. Hemen hükmünü verir:Boşamalı Zeynep'i! Niçin mi?Bakın niçin? İşte söylediği sözleri:— Zeynep! Dişlerinin arasındakiler erken kahvaltının kırıntısı ise, bu bir sabırsızlık örneğidir. Akşam yemeğinin bakiyesi ise, bu da kokmuşluğun delilidir. Her iki halde de sen bana yaramazsın. Doğru babanın evine!..Bakın şu aceleciliğe, peşin hükümlülüğe. Araştırmadan karar vermeye... Babasının evine giden Zeynep'e sitem ederler:— Keşke sen de erkenden kahvaltı yapma hatasını işlemeseydin, yahut da akşam yemekten sonra dişlerini temizlesen de sabah yemek kırıntısı çıkarmak zorunda kalmasaydın?Zeynep nasıl cevap verir buna biliyor musunuz?Asıl ibret burada. Lütfen dikkat buyurun. Meselenin aslı nedir? Şöyle açıklar durumu:— Benim diş kırıntılarımla meşgul oluşum, ne erkenden kahvaltı yapışımdan, ne de akşam yemeğinden sonraki kırıntıları çıkarışımdandır. Yatarken dişlerimi mis-vaklamıştım, sabah kalkınca misvak parçalarının diş arasında kaldığını hissettim, onları çıkarmaya uğraşıyordum! Gördünüz mü işin iç yüzünü. Ne öyle, ne de böyle.Mesele tam aksine. Temizliğin, sabrın örneği. Beslenen su-i zanla uzaktan yakından ilgili değil.Şimdi ne olacak? Evet, olayın iç yüzü anlaşıldıktan sonra durum ne olacak?Ne olacak, olmayan şeyi var kabul edip de peşin hüküm veren su-i zancılarm akıbeti ne ise, onlarınki de öyle olacak. .Nitekim ip kopmuş, nikah düşmüş, yuva yıkılmıştır. İstersen bin pişman ol, yüz elem ve teessür duy..Mugîre de öyle olmuş. Bin pişman. Ömür boyu elem ve teessür söz konusudur. Bu tarihî olay, aile içindeki acelecilere, peşin hükümlülere, su-i zancılara büyük bir ibret dersidir. Şayet ibret almak ister, ikâz olmayı düşünürlerse... Mugîre ve Zeynep hadisesi unutulmamalıdır.PADİŞAHIN İŞİ NE?Sultan Murad Han o gün bir hoştu. Telaşlı görünmekteydi. Neşeli deseniz değil; üzüntülü deseniz hiç değil. İçinden çıkılmaz bir ıstırap kaplamıştı yüzünü .Sadrazam Siyavuş Paşa:- Hayrola hünkarım, canınızı sıkan bir şey mi ola? diye sormaktan kendini alamadı.Bu soru Sultana bir kurtuluş gibi geldi ve içini dökmek istedi sırdaşına:- Akşam garip bir rüya gördüm lala.- Hayırdır inşallah Sultanım!...- Hayır mı, şer mi öğreneceğiz.- Nasıl yani?!...- Hazırlan, dışarı çıkıyoruz.Ve iki molla kılığında çıktılar yola. Padişah hâlâ gördüğü rüyanın etkisi altındaydı ve gideceği yeri iyi bilmekteydi. Seri, kararlı adımlarla Bayezit'e çıktı, sonra Vefa'ya döndü. Zeyrek'ten aşağılara salındı. Unkapanı civarında soluklanıp; etrafına dikkatle bakındı. Sanki bir adres, bir kişi arıyor gibiydi. İşte tam o sırada yerde yatan bir adam gözlerine çarptı. Yaklaştılar, baktılar ki adam dünyadan geçmiş. Kimsenin ilgilendiği yok. Sanki orda biri yatmıyor. Üzerinde sonbahar yapraklan savrulmakta. * Nabzını yokladılar; ama nafile, nabız atmıyor.Sordular halka: -Kimdir bu?- Aman molla hiç bulaşma buna, dedi ahali. Ayyaşın, sarhoşun biri. Kırk yıllık komşumuz... Ne menem biri olduğunu .bildiğimizden biz bulaşmak istemeyiz.Bir başkası anlatmaya başladı hemen:- Biliyor musunuz, dedi, aslında iyi sanatkârdır.Azaplar çarşısında çalışırdı. Nalının en iyisi yapardı. Ancak kazandığı her kuruşu içkiye, fuhuşa harcadı ömrü boyunca. Hem şişe şişe şarap taşıdı evine; hem de nerede bir mimli kadın varsa, taktı peşine, yazık etti değerli ömrüne.Hele yaşlıca bir adam çok öfkeliydi:- İsterseniz sorun komşularına, dedi. Sorun bakalım onu bir kez olsun bir cemaatte gören olmuş mu ?!..Hasılı, dönüp ardını gitti mahalleli. Bizim tebdil-ikıyafet mollalar kaldılar mı. ortada? Tam Sadrazam da toparlanmak üzereydi ki sultan, kesti yolunu:- Nereye lala!?- Bilmem, bu adamdan uzak durmayı yeğlersiniz sanırım.Sultan kızdı:- Millet bu, çeker gider; ama biz gidemeyiz. Bu ahalinin çobanı biziz, şöyle veya böyle onlar bizim tebaamız. Demini tamamlamamız gerek.- İyi ya hünkarım, saraydan birkaç hoca yollarız, böylece vebalinden de kurtulursunuz.- Olmaz!... Rüyamızın sun çözülmedi ki daha.- Peki ne yapmamamız emir buyurulur?- Mollalığa devam. Na'şını kaldırmalıyız bu zatın en azından.- Aman sultanım, nasıl kaldırırız biz?-Basbayağı kaldırırız işte.-Yapmayınız, etmeyiniz hünkarım; bunun yıkanması, paklanması var; kefenlenmesi, gömülmesi var.- Merak etme lala, ben beceririm. Ama önce bir gasilhane bulmalıyız.- Şurada bir mahalle mescidi var...Birlikte cenazeyi yüklendiler ve camie geldiler. Siyavuş Paşa, sağa sola koşturdu önce. Kefen, tabut buldu. Padişah bakır kazanları ocağa vurdu. Usûl ve erkanınca bir güzel yıkadılar ki na'ş ayan beyan güzelleşti sanki. Ayın on dördü gibi parlamaktaydı yüzü. Çehresi şakilere hiç benzemiyordu, hem manâlı bir tebessüm okunuyordu dudaklarında. Hünkarın kanı ısınmıştı o anda bu adamcığa. Meçhul nalıncıyı kefenleyip, tabutlayıp yatırdılar musallaya. Ama namaz vaktine de bir hayli vardı daha. O arada Si-yavuş Paşa sıkıntı içinde yaklaştı:- Hünkarım, dedi yanlış yapıyoruz galiba.- Nasıl yani lala?!- Heyecana kapıldık, sorup soruşturmadan buraya getirdik cenazeyi. Kim bilir belki ailesinden birileri vardır, hanımı mesela, yahut yetimleri.- Doğru, öyle ya. Sen bekle başını, ben mahalleyi bir dolanıp geleyim. Bakalım kimsesini bulabilir miyiz?!..Sadrazam Kur'an okumasına devam ede dursun, hünkar koştu, garip maceranın başladığı noktaya geri döndü. Sorup soruşturdu ve nalıncının evini buldu.Kapıyı yaşlıca bir kadın açmıştı. Olayı metanetle dinledi ve sanki vefatın bu türlüsünü bekler gibi.- Hakkını helal et evladım, dedi. Belli ki çok yorulmuşsun. Allah senden razı olsun. Garibimi yerde bırakmadın demek. Hakkını helal eyle.Sonra üzgün, yıkılmış halde, eşiğe çöktü hanımcık; ellerini yumruk yapıp şakaklarına dayadı. Gözleri kısıldı yalnızca, eski hatıralara daldı gitti bir zaman. Silkinip çıktığında zamanın dehlizinden,- Biliyor musun oğul, diye dertli dertli anlatı. Bizim efendi bir âlemdi vesselam. Akşamlara kadar nalın yapar, gücünü tüketir, emeğini harcardı... Ama birinin elinde şarap şişesi görmeye görsün. Elindeki avucundakini verip satın alırdı. Sonra getirip dökerdi hepsini. Niye!? Ommet-i Muhammed'in kursağından haram geçmesin, günaha girmesinler diye.- Hayret!..- Sonra malum kadınların ücretlerini öder, getirirdi bu eve. "Ben sizin zamanınızı satın aldım mı, aldım.** derdi, öyleyse şimdi dinlenmeniz gerek. O çeker gider, ben menkıbeler anlatırdım o zavallı düşkünlere saatlerce. İlmihal, Huccetül-islam okurdum onlara.- Bak sen!.. Millet ne sanıyor halbuki.- Milletin ne sandığı umurunda değildi. Hep uzak mescitlere giderdi. Öyle bir İmamın arkasında durmalı ki, insan tekbir alırken Kabe'yi görmeli, derdi.'- Öyle imam var mı ki şimdi?- İste bu yüzden Nisancı'ya Sofular'a uzanırdı ya. Hatta bir gün, "Bak a efendi, dedim. Sen böyle yapıyorsun; ama komşular seni kötü belleyecek. Namazsız niyazsız zannedecek. Cenazen ortada kalacak hafazanallah!.."-Doğru, öyle ya!..- Ama o, kimseye zararım olmasın diye, mezarını bile kendi kazdı bahçeye. Ama ben üsteledim, İş mezarla bitiyor mu? Dedim. Seni kim yıkasın, kim kaldırsın?!..- Peki o ne dedi?- Önce uzun uzun güldü. Sonra elinin tersini, fani dünyayı boşlar gibi salladı ve:"Allah büyüktür hatun, dedi. Hem padişahın işi ne?!.."İKİ KÖLEBir gün padişah iki tane köle satın aldı. Kölelerden biri çok temiz yüzlü inci dişli biriydi, nefesi gül gibi kokuyordu. Diğeri oldukça çirkindi, dişleri çürümüş ağzı kokuyordu.Padişah o güzel yüzlü köleye ihsanlarda bulunarak onu hamama gönderdi. Dişleri çürümüş ağzı kokan köleyi yanına çağırdı. Kendini çok beğendiğini fakat arkadaşının kendisi hakkında çok kötü şeyler söylediğini belirterek, onun da arkadaşının kötü huylarını söylemesini istedi. Fakat köle arkadaşına toz kondurmadı hep onu övücü sözler söyledi. Padişah ne yaptıysa bir türlü o köleye arkadaşı hakkında kötü bir söz söyletemedi.Nihayet İkinci köle hamamdan geldi. Padişah onu da sınamak için huzuruna çağırdı, onu övücü sözler söyledi:"Sıhhatlar olsun ne kadar zarif ve lâtif olmuşsun. Keşke öbür kölenin sayıp döktüğü kötü huyların da olmasa ne olurdu." dedi ve onu da diğer köle gibi denemek istedi.Bunun üzerine köle kızdı, köpürdü ve arkadaşı hakkında kötü şeyler sayıp dökmeye başladı.Biraz konuştuktan, arkadaşının kötülüklerinden bahsettikten sonra padişah onu susturdu:"Yeter artık ikinizin de özünü, aslını anladım, onun ağzı kokuyor, senin ise için kokmuş, bundan sonra sen o doğru sözlü ve güze! huylu kölenin ermindesin haydi git." dedi.• Güzel ve iyi yüz, kötü huyla birlikte olursa bir kalp akça bile etmez.</blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)