JavaScript devre dışı. Daha iyi bir deneyim için, önce lütfen tarayıcınızda JavaScript'i etkinleştirin.

Konuya cevap cer

Mesaj: <blockquote data-quote="Garib" data-source="post: 30813" data-attributes="member: 1249">[FONT=Times New Roman,Times,Times NewRoman]Canan Karataş_____[/FONT]ZOR  ZAMANDA MÜSLÜMAN OLMAKHer  şeyin bir zamanı vardır. Elbette Müslüman olmanın da zor zamanları vardır. İşte  böyle bir zamanda başarılı olanlar, inançları çağlara taşıyan insanlardır.  İnsanlığın hayatını hayat yapan “iman”   gaye idealinden mahrum, her şeyin menfaat doğrultusunda yürütüldüğü,  sapık inançların baş gösterdiği, zina ve haramın mübah sayıldığı bir dönemde,  asrı saadet modeliyle nübüvvet bahçesinde gül gibi yetişebilmektir zor zamanda  Müslüman olmak.   Karşıda  karanlık bir inkarcılık kütlesi varken “KALK VE İNZAR ET” çağrısına uyabilmektir  de ayrıca. Alâkasızlığı,  dışlanmayı, taşlanmayı, kınanmayı deli, şair, sihirbaz diye hakarete uğramayı  sîneye çekebilmektir. Her türlü itibar kaybına hazır olmaktır. Bütün insanlar  senin karşında cephe almışken “hasbunallâhi venîğmel vekîl”  diyebilmektir. Zor zamanda Müslüman olmak.  Mekke’de  tebliğ vazifesi devam ettiği halde kimse ona uymuyordu. Rabb’inden gelen  emirleri büyün bir şevkle anlattığı halde herkes kulak tıkıyordu. O yine  yılmamıştı. Bir ümit, deyip Taif’e gitti. Taif halkından umutluydu. Bu  düşünceler içerisinde  taif’e varıp  tebliğ vazifesine başlamasıyla birlikte hararetler de başlamıştı. Taif halkı  çocuklarını öğütleyerek Onun mübarek bedenini taşlatmışlardı. Halk hakaret  ediyor, bir daha gelmemesini söylüyordu. Şefkatli Nebî’nin  mübarek yüzünden kanlar süzülüyordu  cüppesine. Bütün bu yaşadıkları Onu epey yormuştu. Mahzun bir şekilde geri  dönerken Cebrail (as) geldi; “ya Resûlallah, iste, şu dağı birleştirip, onları  helak edeyim.” dedi. İşte burada Peygamberimiz gibi ;” hayır yâ Cebrail! ben  gazap Peygamberi  değilim, rahmet  peygamberiyim. Olur ki ileriki zamanlarda içlerinden birisi  Müslüman olur. Bu bile yeter. Hem ONLAR  BİLMİYORLAR”  diyebilmektir. Zor zamanda  Müslüman olmak. Kururlu  düzenin başları olan Ebu Cehil ve zihniyetindekiler, İslâmiyetin yayılışından  rahatsız olmuşlardı. Peygamberimizi davasından döndürmek için makam, mevki  ekonomik çıkar vaadettiklerinde ; SAĞ  ELİME GÜNEŞİ, SOL EİLME AYI VERSENİZ, BENİ DAVAMDAN DÖNDÜREMAZSİNİZ  diyebilmektir. Zor zamanda Müslüman olmak. Vücutlar,  demir taraklarla taransa bile korkuya kapılıp, taviz vermemeyi sadece sabra ve  duya sarılmayı, Allah’ın dinini mutlaka hakim kılacağını unutmamaktır zor  zamanda Müslüman olmak. Peygamberimiz  vefat ettiğinde herkeste bir şaşkınlık olmuştu. Herkesin dilinde “o ölmemiştir,  bir peygamber nasıl ölür” laflarının dolaştığı bir hengâmede “bâki hakikatler  fani şahısların üzerine bina edilemez” diye düşünüp “kim Muhammed’e tapıyorsa  bilsin ki Muhammed ölmüştür. Kim ki Allah’a tapıyorsa bilsin ki Allah, Hayy ve  Lâyemuttur.”  Diyebilmektir.  Zor zamanda Müslüman olmak.  Açık  saçıklığın mübah sayıldığı, tesettürün tamamen kaldırılmak istendiği, yıllarca  ememk verdiği okuluna “ancak başını açarsan girebilirsin” dendiği bir zamanda  Allah yolunda okulunu ve hayatını kaybetmekten zerre kadar tereddüt göstermeden  BAŞIMI ALIRSIN, ÖRTÜMÜ ASLA diyebilmektir, zor zamanda Müslüman olmak.    İnsanın  en önemli ve biricik hakkı olan özgürlüğü elinden alınmıştı Nur müellifinin.  Seksen üç yıllık ömrünü kudsî bir davaya vakfettiği için kendisini otuz sene  sürgünden sürgüne gönderip, defalarca zehirlemeye kalkan insanlara karşı “eğer  Risale-i Nur’la imanlarını kurtarırlarsa,onlara hakkımı helal ediyorum”  diyebilmektir zor zamanda Müslüman olmak. Bu  dava için bırakın dünyayı, “milletin imanın selâmette görürsem, vücudum  cehennemde yanıyor olsa bile gönlüm gül gülistan olur.”diyerek ahiretini dahi  feda edebilmektir, zor zamanda Müslüman olmak. Kendinin  ve evlâdının içinde yandığı, alevleri semavâta kadar ulaşan manevî bir ateşin  göklere yükseldiğini görüp, imanını kurtarmaya ve o ateşi sürdürmeye koşmayı  gerektirir, zor zamanda Müslüman olmak. Zira, insanın hemen yakınında yangın  çıkmışken , onu söndürmek yerine, başka şeylerle meşgul olmak, nasıl bir  cehaletin ve körlüğün eseridir. İşte  bütün bunlara binâen mü’min; yaşatma hazzıyla, yaşama sevdasından vazgeçen değil  midir? Evet, bizler hâlâ yirmibirinci asır olan şu zaman-ı ahirde hayatını  davası adına yaşamış, Resûl-ü Ekrem (asm) ve Onun her asırdaki temsilcisi olan  müceddidleri anlamamanın ve kıymetlerini idrak edememenin sancısını çekmekteyiz.  Ama şu da bilinmelidir ki; “karla kaplanmış yollar bahara çıkar”....  </blockquote>

Adı

İnsan doğrulaması: Peygamber Efendimiz a.s.v.'ın kabri nerededir? (Sadece şehir adını küçük harfler ile giriniz)