Abdullah yeğin ağabeyimizin hatiralari

[Anonim]

Üstad’ımız hiç kimseyi incitmek, istemediği gibi, eski sadık dostlarını da hiç unutmaz, onları hatırlarsa göz yaşı dökerdi. Onun şefkatini ve dostlarına sadakatını bilmeyen azdır.”Üstadımız, yanına gelen meşhur kimselerden kim olsa onlara iltifat eder, onları kendi haliyle kabul ederek, iyi cihetlerinden bahsederek kendine müteveccih hizmetlere az çok teşvike çalışırdı.
“Emirdağ’da Samsun Mahkemesi için rapor almak icap etmişti. Oranın hükümet tabibini halk mason biliyordu. Hem de bu doktor Üstad’ın aleyhinde idi. Rapor vermesi, de ihtimalden değildi. Öyle iken, Üstad onun müracaatını kabul etti ve doktoru eve davet ettik. Üstad’ın hakikaten hasta olduğunu, bir görüşmek iyi olacağını vesair daha ne söylendi bilmiyorum. Üstad’ımız yatıyordu. Doktor geldi. Onunla bir müddet yalnız görüştü. Sonradan duyduğumuza göre ona Üstad’ımız başına neler geldiğini, esas gayesinin ne olduğunu anlatmış. Hakikaten hasta olduğundan, rapor alması lâzım geldiğini söylüyor ve diyor ki, ‘Sen bana rapor verme, Eskişehir’e havale et, sana bir zarar gelmesin’ diyor. Ve Hüccetü’z-Zehrâ kitabını vererek namaz kılmasını tavsiye ediyor. Doktor evden çıkarken, ‘Biz Hoca Efendi’yi bilememişiz, hakikaten tanıyamamışız, şimdi namaz kılmak ile de borçlandım’ diyerek gitmişti

[Anonim]

Hülâsa, Üstadımız Bediüzzaman Said Nursî kendisi için değil, dünyada rahat etmek için değil, hırka, fırka için de değil, imanı kurtarmak, imana musallat olan mikropları, vesveseleri tasfiye için çalışıyor, birlik beraberlik istiyor, ittihadı bozacak hallerden, ihtilaf çıkaracak mevzulardan çekiniyordu. Onun için sırf mü’minler arasındaki müşterek düsturları ele alarak onları vuzuha kavuşturuyor, teferruatla meşgul olmuyordu. ‘Elbette herşeyden evvel, imanımızı taklidden tahkike çevirip kuvvetlendirmeliyiz’ diyerek, âhirzaman fitnesinden mü’minlerin salimen kurtulmasını niyaz ediyor, ona çalışıyordu. Onun için hep aynı mevzuları başka başka cepheden ders veriyordu. Talebelerini mümkün mertebe başka mevzulardan şahsî çekişmelerden menedip, Kur’ân’a dair her hizmeti alkışlıyordu. Risale-i Nur’a hizmeti her hizmetten üstün tutması bunun içindi.
“Şahsî kusurlara bakmıyordu. Bir şahsı İslâmî cereyana ve Nurculuğa dost yapmaya kıymet veriyordu.
“Üstad’ımızın son günlerinde, vefatından bir iki ay önce idi. Tenezzülen beni Urfa’ya yolcu etmek için Afyon Çay nahiyesine doğru
arabada gidiyorduk. Ben Üstad’ımıza Diyarbakır’dan ve orada hizmet eden ağabeyden bahsettim, onu ziyaret edeceğimi söyledim.
“Üstad, ‘Yok, Urfa bir cihetce oradan ileridir. Gitmeye lüzum yok!’ diye bana iltifatla mukabele etti. Sonra da Hüsrev Ağabeyden bahsederek onu ziyaret etmeyi istemiştim. Yine Üstad’ımız ona da lüzum olmadığını, Risale-i Nur var, size kâfidir, diyerek reddediyordu. İşte o zaman sen bütün “Nurcuların Ağabeyisi”sin diye iltifat etmişti.
“Başka bir şey, bir fikir sormak istiyorsan, işte Zübeyr’ diye yanındaki Zübeyr Ağabeyi gösteriyordu. Fakat o anda başka birisi de olsa idi Sungur, Ceylân gibi onları da gösterir ve onlara da havale edebilirdi.”
Abdullah Yeğin’in bu hatıraları, görüp işittikleri sadece bir kısmıdır. Elbette otuzbeş yıllık hatıralar bu kadar olamaz. Bir bahr-ı ummân küçücük su testisine sığar mı?

[Yazar]

Yazılar