Ağlamak Yok

[Anonim]

Kuru ayazın insanın yüzünü bir bıçak gibi kestiği gecenin ilerleyen demleriydi. Bacalarda hala dumanlar tütüyordu. Gececi şehirliler bile çoktan sıcacık evlerine girmişlerdi. Soluk bir ışık gecenin karanlığında titriyordu. Daha inşaat halinde olan bir binanın ikinci katıydı burası. Odanın penceresi beyaz muşambalarla, çöpten toplanmış kirli bezlerle amatörce örtülmeye çalışılmıştı. Esen rüzgârın sesi odanın içinde yankılanarak, hem odayı buza kesiyordu hem de insanı adamakıllı ürkütüyordu.
Odanın bir köşesinde, eski kilim parçaları ve çullardan bozma battaniyenin altında bir kıpırtı belirdi. Biraz sonra kirli-sarı saçları darmadağınık, elmacık kemikleri belirginleşmiş, burnu kıpkırmızı kesilmiş küçük bir kız belirdi battaniyenin altından. Buruşuk, mosmor kesilmiş ellerini içindeki gazyağı bitmeye yüz tutmuş gaz lambasına yaklaştırarak, biraz ısıtmaya çalıştı. Sonra ötede duran bir parmak uzunluğundaki kurşun kalemini, kraker kalınlığında ve cam kırılganlığındaki titrek parmaklarıyla k***************ı. Battaniyenin altından köşeleri kıvrılmış küçük bir not defterini çıkararak, gaz lambasının soluk ışığı altında, kargacık burgacık el yazısıyla bir şeyler karalamaya başladı.
“Merhaba sevgili günlük. Mideme sıcak yemek inmeyeli günler oldu. Kış ayazı da iyice bastırdı. Yine battaniyenin altına girip, soğuk olmadığını ve acıkmadığımı kendime telkin ederek hiç uyumayacağım. Eğer uyursak bir daha uyanmayacağımızı ikimizde çok iyi biliyoruz. Bu yüzden kaç gecedir uykuya hasret kaldık seninle. İkimizde uykuya düşmanız beraberken. Hem uykusuz, hem kimsesiz, hem birlikte…
Kimsesizlik çok zor değil mi vefalı dostum? Benim kimsesizliğim, dokuz yaşındayken annemin ölmesiyle, evimize giren üvey annemin işkenceleri sonucu başladı. Terk etmek zorunda olduğum eve bir daha geri dönmedim. Küçükken annemden öğrendiğim dualar ve annemin beni terk etmeyen hayali sayesinde iki yıldır hayata tutunuyorum. Ama artık takatimin iyice tükendiğini hissediyorum.
Yanımdan geçip giden insanlar bana bir ucûbeymişim gibi bakıyorlar. Dün yanımdan geçen bir kadın, beni dilenci sanarak elime demir para sıkıştırdı. Halbuki ben kağıt mendil satarak karnımı doyurmaya çalışıyordum. Ne kadar utandım bir bilsen! İçine sığındığımız parktaki küçük kulübeden de atılınca bir haftadır soğuklardan dolayı uykusuz kaldık seninle. Daha ne kadar dayanır bunlara zayıf vücudum bilemiyorum..
Biliyor musun sevgili günlük, dün gece yine annemi gördüm rüyamda. Ellerimden tutarak, yemyeşil, içinden ırmakların geçtiği, sıcacık, aydınlık bir yere götürdü. Artık bundan sonra hiç korkmayacaksın ve üşümeyeceksin, dedi. Söylesene günlüğüm, öyle bir yer gerçekten var mıdır? Ayak tabanlarımdan saçlarımın köklerine kadar yayılan soğukların olmadığı bir yerde yaşamayı ne kadar çok isterdim. Rüzgârın bu kadar kükremediği, karanlığın bu kadar korkutucu olmadığı bir yerde yaşamayı ne çok dilerdim.
Gaz lambasının ışığı tükeniyor sevgili günlük. Benim de içimden bir şeyler tükeniyor. Bu gece o kadar çok uykum var ki anlatamam. Galiba birazdan uyuyacağım; belki de ısınırım böylece. Her zaman olduğu gibi yanımdasın. Teşekkürler, iyi geceler sevgili günlük.”
Küçük kız, gaz lambasının sönmekte olan ışıltısına son kez baktı. Çatlamış dudakları birkaç kere dua eder gibi açılıp kapandı. Battaniyeyi başına çekip, günlüğünü avuçlarında sıkı sıkı tutarak, göğsüne bastırdı. Vücudu, ayartıcı uykunun tatlı sıcaklığına daha fazla dayanamadı. Birkaç saat sonra kimsesiz kız, günlüğü kalbinin üstünde, soğuğu hissetmeden kıpırtısız uyuyordu artık.
Kalbimden hiç kimseye dipnotlar: Kimsesiz bir kızın kalbine dokunup, onun hissettiklerini yazabilmek o kadar zor ki! Ölüme yatmakta olan bir çocuk kurgusu çok acımasızca gelebilir. Ama bir yerlerde buna benzer şeylerin gerçekten yaşandığını düşünürsek, yazılması gerekliydi galiba..

alıntı

[Yazar]

Yazılar