Bediüzzaman ve Çocuk …

[Anonim]

Bediüzzaman ve Çocuk

“Bir çocukla konuşup söz anlatmak, bir filozofla konuşmaktan aşağı değildir” der Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri. Filozofla konuşabilmek üstün bir zekâ, kıvrak düşünebilme yeteneği, iyi bir genel kültüre sahip olma becerisi gerektirir. Çocuklarla konuşurken çocukça tabirler kullanılarak onların seviyesine inilmesi gerektiğini, onların özel davranılması gereken varlıklar olduğunu risalelerinde her fırsatta tekrarlar. Çocuk psikolojisinin temelinde de çocukların seviyesine inebilmek, onlarla aynı dili konuşabilmek yatar.

Bediüzzaman Hazretlerinin eserlerini incelediğimizde çocuklardan bahsederken her fırsatta onların nazik, nazenin, nazlı yavrular olarak nitelendirildiğine şahit oluruz. Risalelerde çocukları özellikle ele almış, onların şefkat beklediklerini, dünyanın ürkütücü hâllerinde nazik ruhlarına iman çekirdeği yerleştirmekle, huzur bulup yeteneklerini geliştireceklerinden bahsetmiştir. Eğer insan sadece fizikî görünüşünden oluşsaydı ona bilgi, görgü ve hayatın çeşitli eğlenceleri yetecekti. İnsan olmanın gereği olarak bu masum çocuklar ilerde hayatın türlü zorluklarına katlanacaklar, küçük kalplerinde çok uzun arzuları olacak ve küçük kafalarında büyük amaçlar taşıyacaklar. Bu durumda dayanma noktalarının ve yardım isteyecekleri bir yerin olması gerekir. Bunu çocuğuna veremeyen bir anne-baba onu manevî olarak öldürmüş gibidir. Bu manalar, günümüzde çocuğunu en güzel şeylerle yedirip, içirip giydirip bununla çocuğunu tatminsizliğe itmiş ailelere güzel bir mirastır. Risalelerde çocuk kıymetini bulmuş özel bir yere konmuş, ihtiyaçlarından bahsedilmiş, sevgi ve şefkat konusuna lâyık olduğu değer verilmiştir…

[Anonim]

Ağaç yaşken eğilir diye bir söz vardır.Küçükken sevgi şevkat ve terbiye üçlüsü içinde büyüyen bir ewlat vatana millete hayırlı bir insan olma yolunda ilerler.Çocuk çocukluğunu yaşamalı ilgisiz kalmamalı.büyüklerini örnek alan bir insan olacağı için ona dini bilgiler öğretilmeli.Daha ufakken babası ile camiye giden veya annesinin yanında namaz kılan bir çocuk büyüyünce hem iman konusunda hem edeb konusunda sıkıntı yaşamaz.Ufak bir çocuk camiye giderek orada diz çöker.Orada susması gerektiğini öğrenir.İstediği gibi davranamaz.Her ne kadar namazı ve saygıyı tam eda edemesede önemli biy yerde önemli bir iş vazife yaptığının farkına varır..Bu çocugun beyninde yer eder.

[Yazar]

Yazılar