Beni bekleyen var mi?

[Anonim]

Bir dag ba$inda, bir deniz kiyisinda, mum i$igiyla aydinlanmi$ izbe odalarda…
Veya rengarenk i$iklarin yanip söndügü, ölcüsüz cigliklarla dolu $arkili türkülü salonlarda…
Beni bekleyen var mi?
Elinde bir gül, Dudaklarinda tebessüm; ölüm gibi…
Ve sonra ali$madigim iklimlerde… Bir ba$ina kararsiz; benim gibi…
„Kim o?”
diye her gürültüye seslenip,
“Ben geldim!”
Cevabini benim dudaklarimdan duymak isteyen ürpertili bir yürek…
Var mi?
Bilemem…
Bir istasyon…
Bütün trenler kalkmi$… Harabe gar binasinin i$iklari sönmü$. Ortalikta kimseler yok. Vakit ak$am üstü. Biraz sonra da gece.
Kocaman bacali simsiyah eski bir tren, gar binasinin yaninda hayalet gibi duruyor. Bu tren kalkacak mi? Bu tren nereye gider? Beni, beni bekleyene götürür mü?
Trene dalmi$ gözlerim. Icim icimi kemiriyor. Karanliktan sessizlikten, yalnizliktan korkuyorum. Hafif bir rüzgar esiyor. Sanki
“Bu Dünya bo$aldi. Bir sen kaldin yalniz ba$ina”
diyor. Daraliyorum. Rüzgar alayci. Gözlerim trende. Donmu$ gibiyim.
Hani rüyalarda kacamaz ya insan. Avazi ciktigi kadar bagirmak ister. Ama agzini acamaz. Kacip kurtulmak ister, Adimini atamaz. I$te öyle…
Cok derinlerden bir düdük sesi duyuyorum. Yüregim ciz ediyor. Bu sesi benden ba$kasinin duymadigina eminim. Sonra o eski trenin tekerlekleri usul usul dönmeye ba$liyor.Bacasinda belli belirsiz bir duman… Heyecan basiyor yüregime. Tren önümden geciyor. $a$kinim, heyecanliyim. Korkuyorum. Kayboluyor tren…
Ben her$eyini kaybetmi$, yedi ya$inda bir öksüz gibiyim $imdi.
Bakmak istemiyorum karanliga. Görmek istemiyorum istasyonun bombo$ halini. Kapiyorum gözlerimi…
Beni bekleyen var mi?
Ben gidemezsem bile bana gelecek…
Veya
“Sen gelmezsen ölürüm”
diyecek olan…
Gözlerim kapali. Sanki terkedilmi$im. Sanki dünyam yikilmi$. Sanki yalnizim. Derinlerden bir ses daha… Trenin boguk ugultusu gibi. Beni bana cagiriyor:

“Seni bekleyen var; günde be$ defa…”

[Anonim]

:(:(:(
Bizi kainatın sahibi beklerken ….

[Yazar]

Yazılar