Bir defa kaybedildiğinde, bir daha telafisi olmayan dava‏

[Anonim]

Dördüncü Mes’ele

Yine Gençlik Rehberi’nde izahı var. Bir zaman bana hizmet eden kardeşlerim
tarafından sual edildi ki: “Küre-i arzı herc ü merce getiren ve İslam
mukadderatıyla alakadar olan bu dehşetli harb-i umumiden elli gündür (şimdi
yedi seneden geçti aynı hal) (*) hiç sormuyorsun ve merak etmiyorsun.
Halbuki bir kısım mütedeyyin ve alim insanlar, cemaati ve camii bırakıp
radyo dinlemeğe koşuyorlar. Acaba bundan daha büyük bir hadise mi var? Veya
onunla meşgul olmanın zararı mı var?” dediler. Cevaben dedim ki:

Ömür sermayesi pek azdır. Lüzumlu işler pek çoktur. Birbiri içinde mütedahil
daireler gibi, her insanın kalb ve mide dairesinden ve cesed ve hane
dairesinden, mahalle ve şehir dairesinden ve vatan ve memleket dairesinden
ve Küre-i Arz ve nev-i beşer dairesinden tut.. ta zihayat ve dünya dairesine
kadar, birbiri içinde daireler var. Herbir dairede herbir insanın bir nevi
vazifesi bulunabilir. Fakat en küçük dairede, en büyük ve ehemmiyetli ve
daimi vazife var. Ve en büyük dairede en küçük ve muvakkat, arasıra vazife
bulunabilir. Bu kıyas ile -küçüklük ve büyüklük makusen mütenasib- vazifeler
bulunabilir. Fakat büyük dairenin cazibedarlığı cihetiyle küçük dairedeki
lüzumlu ve ehemmiyetli hizmeti bıraktırıp lüzumsuz, malayani ve afaki
işlerle meşgul eder. Sermaye-i hayatını boş yerde imha eder. O kıymetdar
ömrünü kıymetsiz şeylerde öldürür. Ve bazan bu harb boğuşmalarını merak ile
takib eden, bir tarafa kalben tarafdar olur. Onun zulümlerini hoş görür,
zulmüne şerik olur.

Birinci noktaya cevab ise: Evet bu cihan harbinden daha büyük bir hadise ve
bu zemin yüzündeki hakimiyet-i amme davasından daha ehemmiyetli bir dava,
herkesin ve bilhassa Müslümanların başına öyle bir hadise ve öyle bir dava
açılmış ki; her adam, eğer Alman ve İngiliz kadar kuvveti ve serveti olsa ve
aklı da varsa, o tek davayı kazanmak için bilatereddüd sarfedecek. İşte o
dava ise, yüzbin meşahir-i insaniyenin ve hadsiz nev’-i beşerin yıldızları
ve mürşidlerinin müttefikan, kainat sahibinin ve mutasarrıfının binler va’d
ü ahdlerine istinaden haber verdikleri ve bir kısmı gözleriyle gördükleri şu
ki: Herkesin iman mukabilinde bu zemin yüzü kadar bağlar ve kasırlar ile
müzeyyen ve baki ve daimi bir tarla ve mülkü kazanmak veya kaybetmek davası
başına açılmış. Eğer iman vesikasını sağlam elde etmezse kaybedecek. Ve bu
asırda, maddiyyunluk taunuyla çoklar o davasını kaybediyor. Hatta bir ehl-i
keşf ve tahkik, bir yerde kırk vefiyattan yalnız birkaç tanesi kazandığını
sekeratta müşahede etmiş; ötekiler kaybetmişler. Acaba bu kaybettiği davanın
yerini, bütün dünya saltanatı o adama verilse doldurabilir mi?

İşte o davayı kazandıracak olan hizmetleri ve yüzde doksanına o davayı
kaybettirmeyen harika bir dava vekilini o işde çalıştıran vazifeleri bırakıp
ebedi dünyada kalacak gibi afaki malayaniyat ile iştigal etmek tam bir
akılsızlık bildiğimizden, biz Risale-i Nur şakirdleri, her birimizin yüz
derece aklımız ziyade olsa da ancak bu vazifeye sarfetmek lazım diye
kanaatımız var.

Bediüzzaman Said Nursi R.A

[Yazar]

Yazılar