doguda cocuk olmak

[Anonim]

Gecelerim kısırdır benim hiç gündüz doğurmazlar. Her semaya baktığımda bir yaş dökülür bulutlardan.
Senin baharların bir aslanın gözlerinde saklı artık bıraktığın sevgilerini denizlere gömdün gidecek yerim yok senin Endonezyalı çocuk.
Sen çok bilinmeyenli denklemde kal. Annen de öldü biliyorum umutların gibi. Bir çığlık yay gökyüzüne o vakit öyle ki şimşekler çaksın feryadına
Bak arkana…
Sen ve Filistinli gibi kaç çocuk sakladı gözyaşlarını çöp kutularının arkasına. Hani o da kaybetmişti ya umutlarını babasının avuçları arsında. Hani oda korkardı uçaklardan sen ve senin gibi bütün Bağdatlı çocuklar.
Boş ver beni… Ben şiirler yazarım size. Bilirim babası ölmüş Filistin linin Allaha gönderdiği yüreğini.
Ve sen hep Bağdat a gitmiş gibi bak bana gözlerin turnalar takılır görürüm. Ve güneş görmeyen her ülkede bir çocuk daha vardır sen gibi onu da bilirim.
Tanıyamıyorum Endonezyalı sen ve senin gibi bütün Bağdatlı Filistinli çocukları.
Ve sen Endonezyalı çocuk.
Yürürken adım adım tüm ayak izlerin bir haykırıştır anlarım yarınlara…
Sen bilinmeyenli denklemden hiç çıkma. Çekilmek istiyorum Endonezyalı çarmıha İsa gibi anlıyım diye gözlerindeki kederini…
Satılığa çıkarmışlar şimdi senin sancını çekemeyenler ağrı nedir bilmez yüreklerini…

[Anonim]

Doğuda çocuk olmak- bir yanı yangında olmak- hüzünlü gözlerle kirli elbiseleri yoklamak. Ve belki de hiç mağaza kıyafeti olmamak. Hangisini saysam senin için çocuk. Hangi sıfatı koyayım yıldız isminin önüne…
Taşlarla top oynamak senin en bildiğin. Ve yıldızları net görebilmek için çekmelisin karanlıkları yüzüne…
Doğuda çocuk olmak –bir yanı hep yarım kalmak- oyun hamurları yerine çamurlarla elleri sıvamak. Ve belki de hiç evi olmamak.
Oluyor mu bilmiyorum çocuk
Bu cümlelerle bilmem seni anlayabiliyor muyum?
Bakışlarına Diyarbakır gömme avuçlarına Mardin i sıkıştırma yorulursun. Hayat bu çocuk anlamaz seni elleri cebinde ensesi kalın adamlar. b!u adamlar ki her köşe başını aç ayı gibi tutarlar.
Her azan mı yarıda kaldı be çocuk. Ağlamak yakışmaz sana bak ağlamaktan gözlerin boncuk boncuk.
Doğuda çocuk olmak –yüreği avuçlarında olmak- titremekli sesle ürkek ürkek konuşmak. Ve belki de hiç diksiyon bilmeden gırtlaktan kelimelerle cümlelere yoldaş olmak.
Ah be çocuk! Okullar hala kapanmadımı ayaklarına. Daha yürüyor musun hızlı trenlerin uçakların caka sattığı bu dünyada.
Doğru ya. Yüreğin avuçlarındaydı senin ve kırılmaması için kendi ayaklarınla çıkmalıydın yola. Unutmuşum çocuk. Aramışım seni hala kuşe kâğıda baskılı kitaplarda.
Affet be çocuk. Sen toprakların çocuğuydun babanın sana kitap alacak parası olmadı hiç doğruya.
Doğuda çocuk olmak –gözleri hep hüzünlü bakmak- büyük marketlerin olmadığı şehirlerde doğmak. Çikolatayı ödül diye kıyamayıp cebinde bir ay taşımak. Ve belki de hiç yiyecek çikolatası olmamak.
Ah be çocuk! Neden söyletiyorsun şimdi bana bunları. Buğulu bakışlarınla neden bamtelime dokunup inceltiyorsun gönül sızımı. Sızıların en büyüğü sende hangisi? Ve hangi dağ duyar yakarışını?
Mardin imden güvercinler uçursam sana bilmem buğu bakışların gülümseme alırmı?
Yapma be çocuk! Öyle bakma şimdi yaralarıma… Ben onları saklıyordum geldim geleli gurbet diyarına. Çamur bulaşmış kıyafetlerim yok benim. Ve nebi gibi açta yatmıyorum akşamlarda…
Hadi be çocuk! Git ve tahtadan sopadan oyunlar oyna. Daha fazla söyletme beni. Biraz daha bakarsan yaralarıma korkarım acıdan prangalar vuracam ayaklarıma…
Git artık çocuk! Annenin babanın elinden tutup salın inci gibi doğunun bağrında. Ağrı dağının heybeti yorar mı hiç kalbini.
Yüreğin meydan okur elbette o taşlara…
Haaa affet çocuk! Unutmuşum sende benim gibi yüreğini kaybetmiştin dimi mülteci umutlarda…

[Yazar]

Yazılar